Weldon Kees

Middernacht

Wanneer stremsels van mist de intensiteit van het zicht
verstoren, wanneer wolken bevroren licht
naar binnen toe wazig worden, dreigend en klaar,
zal deze leegstaande straat, je vijand, iedere troost
wegzuigen voor een ellendig gehoor.
Door gangen, langs mijlpalen, ver
en beneden, drijven fragmenten, losse eindjes
van jou, als die van Bloom in Dublin, en zwaaien
doelloos; apart waar de lucht ombuigt, star
van zondenbesef, dringen zij naar binnen en blijven.
Terwijl landschappen, gevaarlijk stil,
her-echoën met onverschilligheid en haat,
worden de paden bewaakt door de gewelddadigen, die
ongeduldig wachten. Zwarte wolken hangen aan de helling.

- De mist trekt op. Bij je bed kerft het maanlicht
blauwe krullen die kronkelen op de vloer.
Buiten roept iemand door het zomerdonker.
De bladeren bewegen. Dit is je vertrouwde kamer
met je vertrouwde geur die blijft hangen en echt is.
De bekende rumoerigheid in de hal,
versleten tapijt, de gebroken kroonluchter,
het gebloemde behang dat bladdert van de wand.

Midnight

When curdling mists disturb the sight's
Intensity, when clouds of frozen light
Blur inward, imminent and clear,
This vacant street, your enemy, will drain
All solace for a bastard audience.
Down passages, past milestones, far
And under, fragments, odds and ends
Of you, like Bloom's in Dublin, drift and sway
Unfocused; separate where the sky bends,
Rigid with a sense of sin, they penetrate and stay.
While landscapes, dangerously still,
Re-echo with indifference and hate,
The paths are guarded by the violent, who wait
Impatiently. Black clouds hang on the hill.

- The mist lifts. Near your bed the moonlight carves
Blue scrolls that twist upon the floor.
Outside, through summer darkness, someone calls.
The leaves stir. This is your familiar room,
With your familiar odor lingering and real,
The known disturbance nightly in the hall,
Worn rug, the broken chandelier,
The flowered paper peeling from the walls.

Weldon Kees
Vertaling: J. Eijkelboom