Juan Planas Bennásar

Juan Planas Bennásar werd in 1956 geboren te Palma de Mallorca. Hij is dichter, literair criticus en columnist met een uitgesproken overtuiging. Hij publiceerde de volgende verzenbundels: Hipertelía (Biblioteca Atlántida, Barcelona, 1982), Pasión Impresa (Editorial Devenir, Barcelona, 1985), Insomnios (Editorial La Bolsa de Pipas, Palma de Mallorca, 2003 ), Fuera del Tiempo (Ensayos poéticos) (Editorial La Bolsa de Pipas, Palma de Mallorca, 2004); Alrededores o la Mansión de las luciérnagas (Calima Ediciones, Madrid, 2006), Los Pliegues Ocultos (verschijnt in oktober 2006 bij Ediciones Calima) en Duellum (verschijnt in oktober 2006 bij Editorial La Lucerna). Gedichten van hem werden opgenomen in de tweetalige bloemlezing Poètes D´Espagne. Poèsie du Silence (Les Cahieurs Bleus, Troyes, 1992). Tegenwoordig beheert hij de internetpagina’s Web de Félix en Revista Digital Puertas Abiertas en het weblog La Telaraña, waarop hij op zeer eigen manier vertelt over zijn intieme omgang met het litteraire leven in La Telaraña. Hij is vast medewerker aan de krant El Mundo - Edición de Baleares. (Fa Claes)

METAFOOR

Vergeten. Ik beken dat ik de precieze
vorm van je borsten ben vergeten, het profiel
van je glimlach en zelfs de namen
die we elkaar gaven toen het liefdespel
geen andere regels kende dan die van de menstruatie
en een rode glimlach en warm
gelijk een verbazing, een toppunt of een plooi
in de hobbeligheid van de tast
ons in spanning hield, zonder druk.

Daarom nu,
in deze zuurzoete dagen
die ik fortuinloos snel tracht te doorleven
met de duizelingwekkende schaduw van de twijfel
die mijn rug buigt op de hoeken,
herteken ik je lichaam in andere lichamen
en luister naar de woorden die ik ze zeg
voor het geval enige glimlach je verraadt.

METÁFORA

He olvidado. Confieso que he olvidado
la forma exacta de tus pechos, el perfil
de tu sonrisa y hasta los nombres
que nos decíamos cuando el juego de amarse
no tenía más reglas que las menstruales
y una sonrisa roja y cálida
como un asombro, una cúspide o un pliegue
en la rugosidad del tacto
nos mantenía en vilo, sin agobios.

Por eso ahora,
en estos días agridulces
que intento sin fortuna vivir rápido
con la vertiginosa sombra de la duda
doblándome la espalda en las esquinas,
redibujo tu cuerpo en otros cuerpos
y escucho las palabras que les digo
por si alguna sonrisa te delata.

© Juan Planas Bennásar, 'Metáfora' uit: Fuera del Tiempo, 2004
© vertaling Fa Claes