Steven! - René Huigen

Titel: Steven!
Auteur: René Huigen
Uitgeverij: De Bezige Bij
ISBN: 90 234 1767 4
Recensies: NRC Handelsblad (18-11-2005)
Boekingen Nederland: SSS

Een fragment uit de bundel:

                     Ik trof u op een bankje
Naast de rivier, bij maanlicht in verwarde
Toestand dak- en thuisloos aan. Onmachtig mij
Te zeggen wie u was en waar u woonde,
Klampte u zich, gehavend, aan mij als aan
Een lichtbaken vast en verzocht me voor
Het rookoffer waarmee u gunstiger
De goden zei te willen stemmen om
Een weinig toeback, of beter kon u,
Verbeterde u zich, zoals d'Edele
Wilden het noemen, petun zeggen. Want
Toeback is de naam voor 't wigvormige
Rietje waarmee zij, als betrof het Gods
Levensadem zelf, de nevelen zich
In de neusgaten blazen lieten. Barbaars
En toch beschaafd, zo kwam u op mij over.
Primitief, maar met de verfijning van
Een neurasthenicus die even licht voor
Rede vatbaar is als voor het vatten van
Een griepje. Ja, ziekelijk, die indruk
Wekte u, verstoken te zijn van weerstand
Tegen de gewoonte die dat waartegen
Zij een probaat middel moet zijn, de klacht,
Juist doet verslechteren. In Lynceste
Is een fontein waarvan het water mensen
Dronken maakt en de Parthen leefden van
Een plant die, hoewel zij voedzaam is, hen,
Kennelijk, zoals bij u, het geheugen deed
Verliezen en waaraan zij vervolgens
Stierven. Daarop lijkt dit kruid. Voor wie van
Kunstmatige paradijzen houdt, mag het
De geest verruimen en voor vrolijke
Gedachten zorgen. Bedroefdheid en Noli
Me tangere geneest het niet. Zoals Sint-
Antonius de schimmel van vergiftigd
Moederkoren en de hallucinaties
Ten gevolge daarvan met varkensvet
En naar verluidt een bel bestreed. Zo dooft
Het heiligvuur waarvan men behalve
Koorts en angstige visioenen ook
De kriebels krijgt.

© René Huigen, 2005

Comments

[Geplaatst door: Fabian R.W. Stolk]

Eigenlijk is Alle gedichten van Achterberg de beste bundel, maar het zou niet netjes zijn als ik daarop stemde. Steven! van Huigen is dan wel iets volslagen anders' (dit is een heel ouderwetse apostrofe), maar even intrigerend. Ik ben het nu voor de derde keer aan het lezen en ben er nog niet op uitgekeken, ook al vind ik niet alle regels even sterk uitgevoerd (een kleine verandering in de woordvolgorde en er is een betere pentameter gevonden) en dreigen sommige zinnen uit hun voegen te barsten, het loopt over het algemeen als een trein en het gegeven, het onderwerp is een mooie zoektocht naar de fundamenten van de paradoxale kracht van de schoonheid. Ofzoo, om toch nog even Achterberg te citeren.