Fort Knox - Bart Chabot

Titel: Fort Knox
Auteur: Bart Chabot
Uitgeverij: Nijgh & Van Ditmar
ISBN: 90 388 1436 4
Recensies: Meander, VPRO's Boeken
Boekingen Nederland en Vlaanderen: Men at work

Een gedicht uit de bundel:

DAG THEO

ik zat in aalsmeer
   bij endemol,
de ochtendfiles koud
     achter mijn kiezen,
klaar om de schmink in te gaan
toen een medewerker van lijn 4,
   een tv-programma,
de kleedkamer kwam binnengesneld,
                                ontsteld
het was dinsdag 2 november
– theo van gogh is neergestoken –

ik reed naar huis
en liep, daar aangekomen, zonder aarzelen
door de achtertuin naar het schuurtje
dat ik al een eeuwigheid
  niet meer had betreden:
het slot was stuk
en het dak half ingestort–
ik was alle rottigheid opeens spuugzat
het was tijd geworden om een daad te stellen
         'keiharde maatregelen'
(de bomen kromden hun tenen zonder
dat er een krultang aan te pas kwam)

en zie!
het slot stribbelde niet tegen
de deur veerde soepeltjes open,
   een en al bereidwilligheid
om aan de uitvoer van mijn plan
                                  mee te werken

ik pakte de emmers
            verf
en de grootste kwast
die ik vinden kon–
alle penseelhaartjes waren zacht,
uitzonderlijk flexibel
en eveneens van harte bereid
   om, met gevaar voor eigen leven,
op te gaan in mijn grote coalitie

aldus gewapend
begaf ik me naar buiten,
   terug de tuin in

ik maakte een luchtsprongetje
                (bij wijze van oefening
   een paar meter de lucht in
dit om onnodige risico’s
                     te vermijden)
landde behouden op het gras
en steeg toen pas echt op
met de verfbussen in mijn hand
   en de kwast tussen
                      mijn tanden

eenmaal boven aangekomen
keek ik goed om me heen:
kon ik aan de gang?
ja, er was ruimte genoeg
     meer dan genoeg ruimte zelfs
waarom had men zolang getwijfeld
en vanaf de zijlijn toegekeken?
voortvarend toog ik aan de slag,
          zwevend en wel

ik opende de eerste verfemmer
en zette me aan mijn taak
en begon een tweede zon
                            te schilderen
en ik schilderde
   en schilderde
      en schilderde–
het was al met al
nog een hele klus
maar geen klacht kwam over mijn lippen
dit kunststukje had ik graag
   voor de mensheid over

toch nog vrij vlot
was ik klaar met mijn arbeid
en prijkte er een tweede
      zon aan de hemel, inclusief
                            de nodige stralen

ik wachtte even–
tot ik me ervan overtuigd had
   dat deze tweede zon
ook daadwerkelijk
      meedraaide in het geheel
zonder haperingen of onvolkomenheden
en niet als 'vreemd lichaam'
door de anderen werd afgestoten–
en keerde toen terug op aarde
   niet eens zo heel ver verwijderd
      van mijn huis en achtertuin,
                                         hemelsbreed



twee zonnen stonden er nu
                             aan de horizon
dat zag er al een stuk beter uit
en ik kon niet anders concluderen
(in alle bescheidenheid overigens)
dan dat het heelal er danig
                       van was opgeknapt

© Bart Chabot, 2005