Raakvlakte - Heike van der Vliet

Titel: Raakvlakte
Auteur: Heike van der Vliet
Uitgeverij: De Oare útjouwerij
ISBN: 90 71610 64 0
Recensies:

Bundel bestellen bij bol.com >>

Comments

[Geplaatst door: Paul Gellings]

Opmerkelijk volwassen en evenwichtige poëzie van Heike van der Vliet

Jonge aanstormende talenten zijn er niet veel binnen de huidige poëzie. Degenen die doorgaan voor stormachtig en jong horen eigenlijk al bij de vroeggrijze eminenties van het dichterlijk bedrijf, de vaste kliek rond Poetry International, Poëzie in Carré of de Nacht van de Poëzie.

Waar zijn ze gebleven, de echt jeugdige talenten, zoals Arthur Rimbaud of Hans Lodeizen, die niet verzinken in consumptieve oppervlakkigheid, maar echt poëtisch werk maken en er ook nog over nadenken?
Met haar nieuwe bundel Raakvlakte lijkt de 20-jarige dichteres Heike van der Vliet de uitzondering op de regel te zijn, want zij is zo'n zeldzaam authentiek en tegelijk nog jeugdig talent waar we soms generaties lang op moeten wachten.
Overigens vertoont ze minder verwantschap met Rimbaud dan met Lodeizen, gevoelig en vloeiend als haar verzen zijn:

laat me niet alleen
als ik bij je wegga
geef me eten mee en boeken
adressen waar ik kan slapen en blijven
als ik dat wil

Dit citaat (om nooit meer te vergeten en te pas en te onpas mee te strooien) komt uit de eerste afdeling van de bundel, Los geheten. De andere afdelingen heten Doolhoofd, Over en weer en Zeekastelen en kenmerken zich allemaal door een zeer hechte thematische samenhang en een toon die tegelijk emotioneel en direct genoemd kan worden. Tegenover ieder sentiment staat nuchterheid, zwijmeligheid wordt gecorrigeerd door een weerbarstig soort romantiek:

lange golven breken
mijn overmoedige geklets over
mensen en avonden vol kunst en taal
smeren mij uit over zandbanken als modder
in een schelp

Avonden vol kunst en taal versus zandbanken en modder - beelden die op een krachtige manier verwijzen naar de twee polen die het spanningsveld in Heike van der Vliets poëzie bewerkstelligen: een gebied dat wordt beheerst door sentiment zonder sentimentaliteit, trefzekerheid zonder paukenslagen.
Die twee polen zijn feitelijk in ieder gedicht terug te vinden, en het spel dat de dichteres ermee speelt houdt zij goed vol. Nergens slaat de balans door naar de ene of naar de andere kant, wat deze poëzie opmerkelijk volwassen en evenwichtig maakt.
Een belangrijk motief in deze bundel is het schrijven over het schrijven zelf, niet over de techniek, maar over de noodzaak taal op papier tot leven te wekken:

ik zou ook zo graag zo lopen over straat
alleen zijn met mezelf omdat ik dat wil en niet

schrijven op mijn kamer met
mijn handschrift en muziek

ik wil leven op flarden
papier in treinen en op bierviltjes
schrijven dat ik nog leef maar
dat ik nu geen tijd heb

Niet over schrijven in plaats van leven, maar over schrijven of dichten als manier van leven wordt hier op bevlogen wijze nagedacht. De pen van Heike van der Vliet is een toverstaf waarmee ze de lezer binnenvoert in het magische bestaan dat je kunt leiden in taal en zo - zonder te vluchten - toe kunt treden tot die andere wereld die literatuur heet:

ik stelde me voor hoe de regen
nog van mijn jas zou druipen
dat ik rustig de gordijnen sloot en
een boek werd bij het haardvuur

[Geplaatst door: Marie-Gabrielle Manche]

Ik vind haar poezie eerlijk, fijnzinnig, vanuit een diepe beleving van de dingen subtiel beschreven in mooie beelden.
Met weinig woorden is ze in staat om een blikwisseling bij de lezer over te brengen, waarin je als lezer kan meevoelen welke emoties er tegelijk in een mens om kunnen gaan, en waarin verlangens, soms tegenstrijdig met elkaar, zichtbaar worden.
Erg goed, zeker ook voor een jong talent als zij!

[Geplaatst door: Goaitsen van der Vliet]

Een gedicht uit de bundel Raakvlakte van Heike van der Vliet (1985) zegt meer dan duizend commentaren:

ik heb boeken en muziek
ik heb thee of koffie als je wilt
ik heb zelfs asbakken en drank

ik heb telefoons, een kapstok en een deurmat
ik heb papier en pennen en ik teken en ik schrijf
en ik heb oren en ogen en haar dat ervoor valt

ik heb een kachel en ramen waardoor
we kunnen zien dat het binnen
fijner is dan buiten

want hier is de taal

ik luister en zeg
hier ben ik dan

ik heb de woorden maar
het blijft stil in mijn kamer

[Geplaatst door: Debbie Bahamon]

Good

[Geplaatst door: VoerVoorLezers]

Dichters zijn tegenwoordige meer voordrachtskunstenaars, net of ze liever zanger waren geworden.