Breukers Bromt: Het volgende station is Heerlen

Poëziekritiek, ik ben er gek op. Echt, ik denk dat ik de enige Nederlander ben die niet kan wachten tot Gerbrandy, Pfeijffer e tutti quanti weer eens een stuk doen afdrukken in een van de Nederlandse dagbladen cékú weekbladen. Gisteren, toen ik per trein terugreisde naar Utrecht (ik was voor zaken in Duckstad geweest), in gezelschap van Het Parool en De Groene Amsterdammer, viel ik dan ook met de neus in de boter.

In het Parool stond een recensie-achtige tekst van de hand of de voet van de onlangs afgetreden eerste stadsdeeldichter van Amsterdam-Centrum, Adriaan Jaeggi. In die recensie introduceert Jaeggi een nieuwe leeswijze: mis reading. Dat is ongeveer hetzelfde als close reading, maar dan anders, meer op Parool-niveau.

In de Groene stond een beschouwing, of zoiets, van Erik Lindner. Over Bres, de 'nieuwe' bundel van Leonard Nolens, en een beetje over de nominaties voor de VSB-prijs. Lindner laat ons weten: 'Bres bestaat uit vijf series gedichten uit eerdere bundels, die zijn hergegroepeerd. Toch vormen juist die series een geheel. Het is al eerder in de kritiek gesignaleerd dat de dichter Nolens naar een boek toe werkte dat er nu eindelijk is.'

En: 'Toch is er niet alleen een formeel bezwaar tegen het bekronen van een bundel met maar twee nieuwe gedichten, er is ook een inhoudelijke vraag.' Na deze zin werden het gras, de sloten, de grijze lucht en alle mensen in de coupé, dus ook de man die al een kwartier zeer luid, in het Frans, een telefoongesprek voerde, één geheel. Ik werd wakker van de intercom-mededeling: 'Het volgende station is Heerlen, tevens eindpunt van deze trein.'

'Ha fijn,' dacht ik. Nog ongeveer anderhalf uur tot ik weer in Utrecht ben. Op mijn laptop met satellietverbinding kan ik vast nog hier en daar een recensie meepikken...