Breukers Bromt: Rijker. Gevarieerder. Vitaler. Spannender.

Mijn trouwe fan Olaf Risee (dichter, weblogger, essayist, beeldend kunstenaar en medewerker bij een helpdesk; vooral dat laatste lijkt me voor de klanten van die helpdesk spitsroeden lopen, maar goed) schrijft op In Letterland een beschouwing over mijn Rede ten faveure van de poëzie.

In zijn als altijd wat impressionistisch beargumenteerde artikel stelt hij dat Erik Jan Harmens, Astrid Lampe, F. van Dixhoorn, Nachoem M. Wijnberg, Saskia de Jong, Anne Vegter, Jaap Blonk, Peggy Verzett, Mustafa Stitou, Alfred Schaffer, Han van der Vegt en Jan Baeke '[een] écht een eigen geluid hebben, die een soort poëzie schrijven die sterk afwijkt van de norm'.

Op basis van de lijst stelt hij: 'Ik kan kort zijn: Pfeijffer had en heeft weldegelijk gelijk. De Nederlandse poëzie ís op dit moment "oneindig veel rijker, gevarieerder, vitaler en spannender' dan de Vlaamse."'

Nu ben ik ik natuurlijk de laatste die het in zijn hoofd zou halen om Risee tegen te spreken; bovendien heeft dat, bij iemand die ziende blind is en horende doof, geen zin. Maar ik zou bijvoorbeeld aan de hand van een even willekeurig lijstje (Andy Fierens, Eva Cox, Erwin Mortier, Kurt de Boodt, Peter Theunynck, Jan Lauwereyns, Paul Bogaert, Frédéric Leroy Peter Holvoet-Hansen, Reine de Pelseneer, Richard Steegmans Herlinda Vekemans, Philip Hoorne en Koenraad Goudeseune) kunnen schrijven:

'Ik kan kort zijn: Pfeijffer had en heeft weldegelijk ongelijk. De Vlaamse poëzie ís op dit moment 'oneindig veel rijker, gevarieerder, vitaler en spannender' dan de Vlaamse.'

Het zou een even grote gotspe zijn, nog even los van de vraag wat een écht eigen geluid is, en hoe de norm waar Risee het over heeft er precies uitziet. Daarom heb ik het in mijn manifest ergens anders over. Iets wat Risee (het zal toch niet uit kwade wil zijn?) over het hoofd ziet.

Lijstjes zijn sowieso... wel, lijstjes. In het Nederlandse lijstje van Risee ontbreken ook Lucas Hüsgen, B. Zwaal, Ingmar Heytze en Paul Janssen, allemaal dichters die van de norm afwijken. Lijstjes, je kunt ze maar beter achterwege laten, soms. Behalve als je ze, zoals ik, inzet met gebruik van allerlei (helaas onbegrepen) rethorische middelen.