Gedichten op dinsdag: Juliën Holtrigter

Juliën Holtrigter, pseudoniem van Henk van Loenen (Hilversum, 1946), is werkzaam in het middelbaar onderwijs. Hij debuteerde in 1969 in het tijdschrift Kentering. Na nog wat publicaties in onder andere Yang bleef het lang stil. Pas vanaf 1990 schreef hij weer regelmatig. Zijn gedichten verschenen in Liter, De Tweede Ronde, Maatstaf en Hollands Maandblad. In 2001 kwam zijn eerste dichtbundel Omwegen uit (Mozaïek, Zoetermeer). In 2004 verscheen de bundel Het verlangen te verdwalen, in 2006 gevolgd door Het stilteregister, beide bij De Harmonie te Amsterdam. Hij werkt nu aan een vierde bundel, met de toepasselijke werktitel Holtrigters vierde. De twee gedichten die we hier publiceren zullen daar hoogstwaarschijnlijk in worden opgenomen.

Markttafereel

Zoals haar mond zich krult om haar woorden.
Hij kijkt op haar vingers, zij speelt
de vogelverkoopster.

De vogel die hij haar toesteekt intussen
is zeker geen teken.
Zij resigneert.

Let op de nuchtere hand van het meisje
dat zaad strooit en licht.
Aan alleen al die hand heeft men meer dan genoeg.

                § § §

Langbroek

Achter de dijk ligt de wind en zij wacht.
Mijn dienstreis voert mij naar zeer oude adel.

Maar wat ik aantref is straatvrees en schimmel
en huiver.   

Ratelend vallen de rolluiken dicht als wij praten.
Alles blijft bij het oude, herhaalt ze.

Zij heeft het koud en ze blaast op haar nagels.
Ik mag het noteren,

verheug mij daar over.