Interview Frans Depeuter over eerste 'De Nestor'

Dit interview met Frans Depeuter volgt op dit bericht op de hoofdpagina >>

1. Waarom een prijs toegevoegd aan de lange resem prijzen? Op die manier wordt u nog beschuldigd, op termijn, van 'vaak arbitraire, soms tendentieuze en lichtzinnige wijze' etc.

FdP: Omdat de Nestor juist een ‘andere’ prijs wil zijn, nl. een eerbetoon aan een grijze eminentie wiens lange staat van dienst door de instanties wordt ondergewaardeerd of miskend, en aldus een correctie wil aanbrengen op de inderdaad ontelbare bekroningen, die hoe officiëler en minder anoniem hoe meer beïnvloed worden door het ons-kent-ons.

2. Waarom alleen aan Vlaamse schrijver(s) of kunstenaar(s)?

FdP: Omdat wij nederig bekennen (heel wat maar toch) onvoldoende te weten omtrent het interne reilen en zeilen van de Noord-Nederlandse literatuur om aan iemand van bij u een dergelijke toe te kennen. Het valt al moeilijk genoeg om het kluwen van de Vlaamse letteren wat te ontrafelen. En dan hebben we het nog niet over al het internationale moois en lelijks dat zich oeverloos aandient.

3. Wat is een symbolisch beeldje?

FdP: Het symbolisch beeldje dat wij hebben laten ontwerpen is… een symbolisch beeldje, d.w.z. een beeldje in keramiek dat geen Nestor of wat dan ook voor concreets voorstelt, maar in de volgende jaren als symbool zal gelden voor de prijs (en dat desnoods door de bekroonde op de schoorsteenmantel kan worden gezet, indien hij daar nood aan heeft).

Hierbij nog de vijf bekommernissen - of noem het ergernissen als u wil - die aan de basis liggen van ons initiatief:

1. het feit dat in Vlaanderen (misschien ook in Nederland?) nogal eens op een al te lichtzinnige wijze wordt beslist over bepaalde culturele prijzen en onderscheidingen (b.v. de titel van doctor honoris causa voor de Antwerpse stadsdichters)

2. het feit dat de toekenning van Vlaamse culturele prijzen of titels niet zelden ‘politiek’ geïnspireerd is,

3. het feit dat steeds weer dezelfde alomtegenwoordige juryleden dezelfde alomtegenwoordige feestvarkens tussen de bloempotten zetten,

4. het feit dat zo goed als alle aandacht en fêtering gaat naar 60-minners, terwijl de 60-plussers in de bezemkast worden gezet,

5. het feit dat het culturele landschap éénzijdig vertekend wordt door televisieoptredens, performances, happenings, stunts en weet-ik-veel, waarbij de fysieke présence belangrijker is dan het woord, de muziek of het beeld zelf.