Schuld

Wat zijn Engelen stil geworden!
Het is alsof onder twee rijen bomen in volle bladerdracht
hun zielen schuilen,
en uit de toppen, als van populieren,
kinderen met lange linten wuiven
en mij alleen maar purper bezien als ik hen op mooie meisjes wijs.
Als priesters uit een brevier, zo kijken ze op: waar héb ik het over?
Ik, een man zo oud als een leeslint in hun ogen?

Wijsjes die ik ooit zingen kon, willen ze niet horen
en ik kan er hen nog net van weerhouden
in de hoek ter boete naar de vloer te zitten kijken
als met een kap waar as op hoort.

Zelfs een middeleeuwer zag geen kat verbrand
zonder dat een idioot een heks op de stapel gooide.
En de as van een poes over engelachtige hoofden, dat nooit!

© Koenraad Goudeseune, 2007