Quemadmodum (waarom zo moedeloos?)

Voor Benno Barnard

Wat doe ik met mijn dagen?
Als oude mannen mij dat vragen,
mannen wier zonen zonen
en als ik daarop antwoorden moet,
wat zeg ik dan?

Psalmodiëren in een dorpse kapel
van de Nederlandse literatuur,
dezelfde psalmen,
een dienaar ik,
met vingers van voor Bach,
op instrumenten van na Presley?

Wat hun te zeggen die me nooit hebben zien dienen,
over hoe zelfzuchtig ik was bij wie ik niet dan heb gediend?
Geen bal in dit heelal kom ik te weten, ik ga maar door met zoemen

van woorden die ik als knaap
mijn vader hoorde neuriën,
onbelangrijke, in een dialect, niet te begrijpen zo echt,
en die ik niet dan vertekend leerde onderscheiden
van wat nog echter was.

Mijn vader, die nu dood is, als hij alleen,
of met zijn duiven was,
als hij over iets nog grootser en nog weidser
dan Noachs uitzicht op de lege wateren
een zee te neuriën had,
gezangen, gebeden die ik niet heb gekend noch heb gebeden
dan in een averechts lawaai dat erom vroeg
te worden beëindigd, of tenminste stiller, vromer,
zachter voor wie aan mij voorbijliep
en die ik niet wou storen.

Wat Engelen bewenen en waarvan iets,
een zin, een enkel prachtig woord,
het gevondene kan zijn, dat - oude mannen
die naar mij luisteren - wil ik wezen. 
En een vrouw bekennen ook.

© Koenraad Goudeseune, 2007

Goudeseune: 'De Naardense Bijbel is prachtig. De titel van dit gedicht heb ik uit psalm 42.'