Klaagzangen

Goed ik ben terug, mijn voeten vonden teleurgesteld het middenpad,
En daarna dat van de Griekse Y, het smalle beentje,
in oude druk maar breder naarmate je er naar kijkt, leest.
Y
Dus schrijf ik verder aan dit Gentse Grieks, want dichters,
menen dichters, zijn door Griekse Goden gemaakt
en missen ons die moeten zingen.
Ik denk aan haar, Stefania, die in het Grieks met mij zong
en altijd huilen moest als ze klaarkwam.
Een danseres, maar in bed moest zij altijd huilen.
Ik begreep daarvan het hoe noch wat.
Overigens spraken we vloeiend Engels.
‘Some people do get emotional involved, you know.'
Haast verwijtend, maar daar moest ze te veel voor huilen.

Nu begrijp ik wat zij bedoelde, Stefania, God Zij dank!

© Koenraad Goudeseune, 2007

Comments

[Geplaatst door: Koenraad Goudeseune]

Die Griekse Y, misschien een woordje uitleg. In een mooie druk is het rechterbovenbeentje van die letter smaller dan het linker. Het linkerbeentje vormt met de stam, zo je wil, de brede weg. Het rechterbeentje, het smalle dus, symboliseert de smalle weg, de weg die geestelijken willen gaan tot God. Men noemt het ook de pythagorische tweesprong. In de dertiende eeuw zagen pubermeisjes zich voor de keus gesteld: de wereld verzaken en een non worden ofwel nog tien jaar als een vod leven en sterven.