Mini-interview met Ted van Lieshout

Ted van Lieshout (1955) is een dubbeltalent: hij is illustrator (en grafisch vormgever) en schrijver. In 1984 verschenen zijn eerste gedichten en verhalen in 'De Blauw Geruite Kiel', de toenmalige kinderkrant van Vrij Nederland. Twee jaar later verscheen zijn eerste jeugdroman: Raafs Reizend Theater en zijn eerste dichtbundel Van verdriet kun je grappige hoedjes vouwen.

Inmiddels heeft hij meer dan dertig boeken geschreven, die meerdere malen bekroond werden. Van Lieshout schrijft voor verschillende televisieprogram- ma’s zoals Sesamstraat en Het Klokhuis. In 2004 en 2005 bekleedde Van Lieshout de vijfde Leonardo-leerstoel aan de Universiteit van Tilburg. Deze leerstoel, voor dubbeltalenten, werd eerder bekleed door Hugo Brandt Corstius, Rutger Kopland, Jan Terlouw en Leo Vroman. Een veel uitgebreidere bio- en bibliografie staat hier.

1. Met welk gedicht van uzelf zou u zich aan de lezers willen voorstellen?

Ik ben mooi
weer. Ik heb
het 37 graden.

(Uit: Jij bent mijn mooiste landschap, Leopold 2003)

Toen ik dat gedicht de eerste keer voorlas (in 1997) was er een deftige literatuurcriticus in de zaal die zei dat het geen gedicht was, maar toen ik het eenmaal gepubliceerd had, moest hij toegeven dat hij zich had vergist.

2. Waarom poëzie?

Ik houd van kort en overzichtelijk. Ik houd wel van plotten maken, maar als ik eenmaal een plot heb, is de lol om het verhaal uit te voeren eraf.Wat natuurlijk heel fijn is aan poëzie, is dat ik nu zélf bepaal wat poëzie is.
Ik lees regelmatig wat dichters wel of geen poëzie vinden, en vaak is dat dan omdat ze een kader zoeken voor hun eigen gedichten. Het klinkt arrogant als ik het zeg, maar dat is voor mij een volledig gepasseerd station. Wie het niet eens is met míjn opvatting van poëzie, heeft per definitie ongelijk, althans voor wat betreft míjn werk. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat ik een al bestaand oeuvre verder aankleed.

3. Welke dichters behoren tot uw inspiratiebronnen? Zou u kunnen uitleggen waarom en op welke wijze zij uw werk beïnvloeden?

In mijn puberjaren was ik wild van Gerrit Achterberg omdat er niet één gedicht van hem was dat ik begreep. De fascinatie dat iemand bundels volschreef die ik absoluut niet kon bevatten, vond ik toverachtig. Mijn eigen gedichten waren toen erg slecht, omdat ik dat na probeerde te doen.
Pas toen ik de relativering in het werk van Annie M. G. Schmidt herkende, kwam het enigszins goed met mij. Nu vind ik hermetische gedichten al gauw aanstellerig, maar dat is alleen erg als ze daarnaast óók onoprecht overkomen.
Gek genoeg wordt van mijn eigen gedichten ook wel gezegd dat ze moeilijk zijn, en dat snap ik dan weer niet.

4. Welk gedicht van een andere dichter zou u in de online bloemlezing der Nederlandstalige poëzie willen opnemen?  Dat is lastig, want je mág geen gedichten van anderen (ongevraagd en zonder een honorarium te bieden) op internet zetten. Ik kan echter wel kiezen voor werk dat al online staat én van een dichter is die langer dan 70 jaar dood is. Daarom kies ik voor een gedicht van de relatief onbekende tijdgenoot van Hieronymus van Alphen, Pieter 't Hoen (zijn werk is te lezen op www.dbnl.nl. Hoe oubollig en vroom zijn werk ook overkomt, er zit onmiskenbaar iets ondeugends in, en dat spreekt me erg aan.

De kinderlijke dankbaarheid

Het weldoen is mijn lust en leven;
Die man, die door den hongersnood
Mij bedelde om een stukje brood,
Heb ik mijn boterham gegeven.

Hij dankte mij voor mijn geschenk,
't Zou anders ook ondankbaar wezen.
Maar wat heb ik dan niet te vrezen,
Ik, die zoo schaars aan God gedenk.

Die schenkt mij duizend gunstbewijzen,
En zorgt voor mij gelijk zijn kind;
Ik zal dien God, die mij bemint,
En alles geeft, dan altoos prijzen.