Mini-interview met Koenraad Goudeseune

Koenraad Goudeseune (1965) publiceerde poëzie in tijdschriften als Dietsche Warande & Belfort en het Nieuw Wereldtijdschrift voordat hij in 1993 debuteerde met de waarlijk prachtige verhalenbundel Vuile was, waarin hij zijn eigen jeugd in een mengsel van fictie en werkelijkheid beschrijft. In Onuitsprekelijk is wat wij over de liefde zeggen (1999) presenteert Goudeseune een selectie uit zijn eigen correspondentie. De portretten van hemzelf, van vrienden en familieleden zijn vaak ironisch en meedogenloos. Goudeseune publiceerde twee dichtbundels: Dat zij mij leest (1998) en Zen uit eigen werk (2005).

1. Met welk gedicht van uzelf zou u zich aan de lezers willen voorstellen?

Een vrij recent gedicht. Omwille van de eenvoud, de laconieke toon, het opbeurende karakter ervan. Toen ik het geschreven had, dacht ik dat ik het had gezegd en dat ik geen gedichten meer zou schrijven. Dat het niet meer zou nodig zijn. Ook daarin heb ik me natuurlijk vergist, maar niettemin.

Amerikaanse schrijvers

Het was zo’n avond waarop ik het
maar niks vond wat ik had geschreven.
De meeste van mijn avonden waren zo,
en iedereen maar zeggen dat ik
een goeie dichter was.

Ik ging naar buiten.
Ik stop ermee, zei ik.
Het is genoeg geweest.

Ik had thuis nog een bak bier.
Dus na een tijdje keerde ik terug.
Ik bleef nog de hele nacht zitten drinken.
Zo voelt dat dus, dacht ik, stoppen met schrijven.

2. Waarom poëzie?

Zodra leed wordt omgezet in ideeën, verliest het iets van zijn vermogen ons hart te verwonden. Dat schreef Proust. Ik schrijf vooral brieven. De brief is de vrijbuiter in de literatuur. Literatuur die niet als literatuur bedoeld is, grijpt mij vaak meer aan dan de verzuchtingen van een horlogemaker. In oktober verschijnt mijn nieuwe brievenboek: Het boek is beter dan de vrouw. Gedichten schrijf ik niet dan na enkele glazen en een joint. Let wel: ik ben dan niet stomdronken of zo. Ik voel me dan erg prettig, op een rare manier erg lucide. Op café speel ik dan piano, vertel ik flauwe bakken en verklaar ik mijn liefde aan de vrouw die naar mijn gezwets wil luisteren. Maar ik zit nauwelijks nog op café en door dat vele drinken ben ik afzichtelijk geworden. Wat ik wil zeggen: Ik hoef dan alleen maar te noteren wat er in mijn hoofd komt binnengewaaid. Nou ja, dat is overdreven. Maar toch.

3. Welke dichters behoren tot uw inspiratiebronnen? Zou u kunnen uitleggen waarom en op welke wijze zij uw werk beïnvloeden?

Als achttienjarige vond ik vooral Herman de Coninck het einde. Ik begreep al zijn regels. Het woord moet terugkeren naar zijn moederhaven, de betekenis. Meer dan twintig jaar later verlies ik me graag in het werk van Zbigniew Herbert, Wislawa Szymborska, Miriam van hee, Cezare Pavese, Rilke, Benno Barnard, Herman Leenders, W.A. Auden, Joseph Brodsky, Ben Cami en de rest van de wereldliteratuur. 

4. Welk gedicht van een andere dichter zou u in de online bloemlezing der Nederlandstalige poëzie willen opnemen? 

Visser, 50 v. Chr.

Wat deed ik anders aan de rivier
dan fuiken uitzetten, luisteren naar oude
bloeddoorlopen verhalen, grommende
in haar binnendringen en een gouden
zoon voor na mij maken?

Goed, dat was vroeger.
Maar het was deze oever, waar het gebeurde
dat ik bij maanlicht, onder het knopen
van netten, tegen het bosrijke donker daarginder
iets wonderlijks mompelde,

iets dat ik zelf niet begreep-
over een roerdomp bijvoorbeeld, en niet over helden.
Wat was het? Waar kwam het vandaan? En waarom
zocht het mijn mond, de mond van een man
in een simpele boot

op de Schelde?
Ik luisterde naar onze exegeten, maar zonder te weten
of ze de drassige aarde wel konden verklaren.
Ik geloofde nooit dat we ooit kathedralen en zo
zouden gaan bouwen.

Begrijpt u me rustig verkeerd.
In een bocht van de grote rivier
heb ik een zoon mogen maken
en hem in het dampende zonlicht der vroegte
Mijn knopen geleerd.

© Benno Barnard

Comments

[Geplaatst door: Erwin Troost]

Respect! Is alles wat ik te zeggen heb.

[Geplaatst door: bertha]

Een heuse liefdesverklaring van een heuse dichter, alleen door er een beetje tegenaan te schurken op café. Valt te overwegen.