Achteruit met dat gedicht!

De 33-jarige Franse dichter Patrick Huet houdt wel van een huzarenstukje. Zo volgde hij recent de loop van de rivier de Seine per voet en mag hij eerdaags een vermelding verwachten in het Guinness Book of World Records, voor het schrijven van het langste gedicht -- niet in verzen of regels, maar in strekkende meters; 1000 namelijk.
Het aantal regels is overigens ook niet misselijk: 5700 (5,7 per meter). Achter elkaar uitgeschreven op tien verschillende rollen aan elkaar genaaid doek levert dat deze kilometer poëzie, ruim honderd kilogram tekstrol en die ene vermelding op -- plus een aandoenlijke oproep op zijn website aan vrijwilligers om de tekstrol te helpen vervoeren naar de presentatie op een auto-racecircuit. (Het regende bij de presentatie, de rol zoog zich vol water tot 300kg en er moest een tractor aan te pas komen om het gedicht uit te rollen).

Hoewel de eerste letters van iedere regel achterelkaar lezende de universele verklaring van de rechten van de mens schijnt op te leveren (acrostichon), is mij verder geen indicatie van de kwaliteit van dit gedicht bekend. Maar met zo'n kwantitatief overtreffende trap hoeft dat natuurlijk ook niet.
Hoewel?

Een simpel kinderrekensommetje leert dat als onze Patrick de letters tweemaal zo groot had gekozen hij twee kilometer gedicht had gehad, enz. Alleen de recordvermelding zou op één zijn blijven steken. Had hij het gedicht uitgevoerd zoals dat in recensies doorgaans gebeurt - "achter/ elkaar" - had hij geen groter lettertype nodig gehad. Op deze wijze zal ook het gedicht op het Cibogaterrein in Groningen uitgevoerd worden, hetgeen volgens ontwerp al zonder noemenswaardige inspanning 90 meter oplevert (een nationaal record!): dus zo verschrikkelijk lang zal het Franse record niet standhouden.

Dan is er nog het lezen: dat zal een fysieke bezigheid zijn van minstens tien minuten stief doorwandelen in marstempo. En iedereen die het gedicht al lopende leest zal Patrick vervloeken dat hij de regels niet achter elkaar heeft geschreven -- zodat je zou kunnen wandelen met de leesrichting mee (dat geldt natuurlijk niet voor een eventuele Arabische vertaling). Die extra kilometers waren fluitend afgelegd. Nu loop je het gedicht volgende continu op hun kop staande nieuwe strofes tegemoet en eindig je het gedicht met een nare nekkramp, van het achter je aan lezen van het gedicht. Of je zou het poëzieparcours achteruitlopende moeten afleggen natuurlijk.

Dat is dan nog een mooie recordvermelding waard: het enige gedicht dat achteruit lopende lezende optimaal gevolgd kan worden. Naast 'bewegende gedichten', hebben we vanaf nu ook 'voortbewegende gedichtenlezers'.

Ruben van Gogh