Rogi Wieg - Kromstaan

Zoals ik 37 werd in een gekkenhuis
werd ik 41 jaar in de bajes

Deze mij verwarrende woorden kan alleen Rogi Wieg (1962) dichten. Het is hem dan ook echt overkomen. Zwaar depressief was hij – en blijkbaar crimineel. In de gevangenis belandde hij omdat hij de advocaat van zijn ex-vrouw met faxen attaqueerde. Wie een psychiatrisch verleden heeft, wordt door de officier van justitie sneller in de cel gegooid, het is echt waar.

En triest. Maar Wieg zelf zei in een interview: ‘De gevangenis is heel goed voor mensen met een depressie. In psychiatrische inrichtingen word je niet hard genoeg aangepakt.’ Die harde aanpak vond hij ook bij de omstreden psychiater Bram Bakker, over wie Wieg bij Barend en Van Dorp vertelde dat die zijn leven heeft gered. Dat hij zich van het leven zou beroven vertelde Wieg eerder in Vrij Nederland. Even later poogde hij het ook. Over zijn depressie schreef hij een boek met de moedige titel Kameraad Scheermes (2003). Is de poëzie van Wieg zwaarmoedig?

Toen ik eindelijk huilde, barstte er
onweer los boven de stad, het

is bijna te gemakkelijk, zo’n beeld,
maar het is gebeurd; veel was bijna

te gemakkelijk, maar gebeurde eveneens:
vrouwen, een soort liefde die ik voelde.

weggaan bij iemand, alle menselijkheid

vertrappen, snel en zonder al te veel
overwegingen, gedreven door iets dat valt

onder de psychiatrie, of onder de dierlijkheid.
Ik brak het manke been van mijn vader,

nam hem het lopen af, brak het zieke hart
van mijn moeder, nam haar het kloppen af,

en wilde toen plotseling leven en niet meer
hangen aan een gekromde boom langs het water.

© Rogi Wieg, Het boek van de beminnelijkheid (2000)

Ja. De poëzie van Rogi Wieg is zwaarmoedig. Maar tegelijkertijd is ze helder en relativerend. Wat heerlijk opluchtend is die opmerking dat het ‘bijna te gemakkelijk’ is, dat beeld dat het onweer losbarste toen hij ‘eindelijk huilde’. Stelt u zich eens dat beeld voor zonder die relativering.
En toch was het ook dan een ‘waar’ beeld geweest. Er is een onzichtbare hand van de natuur in de menselijke geest. De schrijver Biesheuvel moest niet toevallig steeds in de herfst opgenomen worden in een psychiatrische inrichting.

En dan dat bijna kinderlijke ‘Ik brak het manke been van mijn vader / nam hem het lopen af’ – jeetje, wat is dat goed. Het been was al mank, en zelfs dan breek je het nog. En dan die  arme moeder. En die arme dichter die het allemaal beseft, zonder er iets aan te kunnen doen.
Totdat plots, zonder er dramatisch over te doen, zonder het te willen - veeleer zonder het te kunnen uitleggen, is daar die opklaring; na het plotselinge huilen en het tegelijk losbarsten van het onweer.

Niet meer willen hangen aan een gekromde boom – het doet me aan dat beroemde gedicht van Andreus denken. En aan treurwilgen. Laat ze maar kromstaan - Wieg heeft ze gelukkig de rug toegekeerd.

© Sander Bisscheroux; deze tekst stond eerder op Bisscheroux' weblog.

Comments

[Geplaatst door: Herman Broekmans]

Lezen de hier genoemde weblog van Sander:ik doe dat al een tijdje en krijg er altijd goede zin van!
Boeiend, erudiet,humoristisch, kortom alles wat een mens nodig heeft!
Zeer warm aanbevolen, ook in dit jaargetijde.

[Geplaatst door: frank schouten]

wieg moet maar eens met zijn lul gaan gedichten, krijgt zijn jongeheer eindelijk spierballen, ipv krassen op papier.

[Geplaatst door: heleen oostveen]

rogi is echt de lievste gek die ken, en zijn gedichte zijn soms zwaarmoedig, maar echt hij kan ook vrolijk zijn, vrolijk schrijven! rogi is echt heel zorgzaam en lief maar hij mocht zijn eigen dochtertje nooit meer zien, logisch dat ie in een depresie kwam!!