Gedicht van Jérôme Gommers

–

Ik lag onderuitgezakt in een hoek van de dag – en met een smoel!
Alsof iemand mijn rode sportwagen gestolen had!

Dat werd straf! En daar kwam het: guirlandes, gedans rondom,
ik in den hoge – een grap! Men had mij verhoogd, uit walging.

Ik was de eendagskoning van sportwagons. Ze hosten mij door
het compartiment, een onbloedige offerande, ja wacht maar…

De trein zelf schokte, er was het krijsen van ijzer bij de wissels, die
tezamen echter een trechter vormden. Uiteindelijk was er maar één

uiteindelijke lijn. Ons geval apart stond misschien nog niet vast.
(Mij nodig... Há! Wat…? Verplaatste de wind zich werkelijk waar ik

was? Bij een zo dunne tred? Op zulk een laagte? Ja, je lemmet is echt,
het snijdt aan weerszijden, bij elke stap die je zet schiet sissend een

slang weg, ook, ja zelfs, ja juist in dat Niemandsdal dat je hebt
opgeworpen met je platpoten bederver van de schepping maak je op

voor Allemansgrond…)

© Jérôme Gommers

Comments

[Geplaatst door: Alexis de Roode]

Meer Jérôme Gommers!

[Geplaatst door: Ingmar Heytze]

Ja, dat is er een. Meer, meer, meer alsjeblieft.