'A game is a closed field, a ring of death with sex at the centre, and performing is the only game I've got.' -Jim Morrison-
Wij hebben stilte van de buren afgetapt.
Wij hebben het vertrek bestreken, wij zijn
het midden van een spel dat haar eigen staart
eet.
Soms breken we de regels met
krakende monden die op hun wijdst de
angst van de diepzee worden
(die angst is de eenzaamheid
van zijn koude maag).
De logica van zelfverbranding
valt ons zwaar.
Zitten,
omhoog komen, een rondgang maken door het zwembadlicht van de namiddag en
plaats nemen.
Maarten van der Graaff
@ Redactie. De hyperlink in de gedichtenlijst voor dit gedicht klopt niet. Linkt nu door naar het laatst geplaatste gedicht van Lecompte.
Dit gedicht: sterke openingsregel. En dat was het.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 23 februari 2011 om 23:19
Maarten heeft kennelijk de cursus 'Enjambementen voor beginners' niet met succes afgerond.
Geplaatst door: Cornelis van der Wal | 23 februari 2011 om 23:50
De woorden "namiddag en" lijken me verkeerd geplaatst, horen vermoedelijk aan het eind van de voorgaande regel.
@ Redactie. Kennelijk is er te weinig regelbreedte om die betreffende dichtregel als één geheel te kunnen plaatsen. Men doet dat in het publicatiewezen met die betreffende regel dus zo:
[namiddag en
(dat vierkante haakje is essentieel, het zegt: deze tekst is onderdeel van de voorgaande regel) en dan dat tekststukje zoals hierboven aangeduid *rechts* uitgelijnd.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 24 februari 2011 om 00:30
@ Harry. Dit klopt. In het door mij naar de redactie gestuurde bestand staan 'namiddag en' op de voorlaatste regel. 1 scherpe observatie.
@ Cornelis. Breek me de bek niet open: niet doorheen te komen!
Geplaatst door: Maarten van der Graaff | 24 februari 2011 om 10:30
Hm. Het gedicht is zelf een spel dat zijn eigen staart opeet.
Die ongelijkmatige regels vind ik niet mooi (beroepsmisvorming - ooit iets grafisch gedaan) maar ze hebben een functie, hoewel je er misschien een beetje mee overdreef.
Ik denk dat je woorden op zich sterk genoeg zijn, zonder maniertjes te moeten gebruiken om je poezie krampachtig moderne poezie te laten zijn.
Toch, het gedicht is wel een wereldje. Ik kan er in rondlopen. (Klinkt dit alsof ik gek wordt?) Ik bedoel, er is ruimte voor interpretatie, en een unheimlich, onwerelds, beklemmend sfeertje.
Ik vind het wel tof. :)
Geplaatst door: Runa De Moudt | 24 februari 2011 om 13:03
Mooie titel ook.
Geplaatst door: Benjelle | 24 februari 2011 om 18:08