Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Waarom ik het boek niet recenseer Feed

17 maart 2014

Waarom ik het boek [Kind onder kannibalen] van [Charles Bukowski] toch recenseer

9789048819812_240@2x(Lebowski geeft de boeken van Charles Bukowski opnieuw uit. Vorige week besprak ik Pulp, nu Kind onder kannibalen.)

John Schoorl schreef op 19 februari jongstleden een heel mooie reportage over zijn zoektocht naar de roots van Charles Bukowski, die zijn gelegen in het Duitse Andernach. Uiteindelijk komt Schoorl bij the heart of the matter terecht, in de kamer waar Bukowksi zijn vroege jeugd doorbracht en waarover hij zo indringend schrijft in Ham on Rye:

Hier in dit oud-bordeel aan de Aktionstrasse, vlakbij het station, woonde het echtpaar begin jaren twintig samen met hun net geboren zoon, op de eerste verdieping. In zijn geweldige roman Ham on Rye (in het Nederlands, Kind onder Kannibalen) beschrijft hij zijn eerste jeugdherinnering, over een kamer op deze verdieping - nu vol roze meisjesknuffels. Hij zit gelukzalig onder de tafel, ergens begin jaren twintig, terwijl zijn ouders luidruchtig ruzie maken.

Ik vond het fijn onder de tafel. Niemand scheen te weten dat ik daar zat. Er speelde zonlicht over het kleedje en over de benen van de mensen. Ik vond het zonlicht fijn. De benen van de mensen waren niet interessant, niet als het afhangende tafelkleed,  niet als de tafelpoot, niet als het zonlicht.

Lees meer "Waarom ik het boek [Kind onder kannibalen] van [Charles Bukowski] toch recenseer" »

10 maart 2014

Waarom ik het boek [Pulp] van [Charles Bukowski] toch recenseer

9789048819799_240@2xCharles Bukowski is een schrijver voor lezers die op zich niets met literatuur hebben, maar wel gevoelig zijn voor de mythologische aspecten die aan het schrijverschap kleven. Zijn houding van ‘neem er nog een’ (een vrouw, een glas) is de moderne (modernistische?) variant op het romantische kunstenaarschap. Er wordt niet meer gestorven aan TBC of zelfmoord, maar aan alcoholvergiftiging. De koets is vervangen door een auto en de literaire salon door het wedlokaal.

Ik bedoel dit overigens niet negatief richting Bukowski, die de beeldvorming rond zijn persoon ook niet (helemaal) kan helpen. Beeldvorming staat altijd los van de persoon. Wat men van iemand vindt, heeft niets met de persoon zelf te maken, is uitvergroting, mythe, verzinsel - of leugen. De slimmerik laat het zich aanleunen, de dommerik gaat er (te veel) tegenin.

Pulp is het laatste boek dat Bukowski schreef. Het is, de titel zou er al een

Lees meer "Waarom ik het boek [Pulp] van [Charles Bukowski] toch recenseer" »

03 maart 2014

Waarom ik de bloemlezing [De trein schrijft liedjes van verlangen] gemaakt door [Henny Vrienten] niet recenseer

9789041740892Ach ja, Henny Vrienten. Ik weet het nog goed. Hij heeft een mooie boekenkast. Hij schreef al eens over poëzie. In Zwaan kleef aan. Toen ik dat boekje besprak, kreeg ik vitriool over me heen. Afgunst! Et cetera. Dat het een slecht boekje was, deed niet terzake, want Vrienten is zo lekker enthousiast over de dichtkunst, en dat kan de dichtkunst best gebruiken en zo babbel en zo wah wah. Vervolgens werd het lange tijd stil op het dichtfront, bij Vrienten, maar nu is hij afgedaald van de muziekberg en stelde hij een bloemlezing samen: De trein schrijft liedjes van verlangen, beschikbaar gesteld door Rainbow.

In de interviews rond Zwaan kleef aan zei hij iets wat me altijd is bijgebleven: ‘Ik heb het een hele tijd verborgen gehouden. Dit is eigenlijk mijn coming-out, op mijn zestigste, een van de eerste keren dat ik over mijn passie voor poëzie praat. Ik vond het lang onwennig om poëzie te kopen. Een man die een gedichtenbundel koopt, je zou toch denken dat dat meer iets voor jonge meisjes is. Ik heb het altijd voor de buitenwereld weggehouden, het was echt iets van mezelf. Maar nu ik mijn derde bloemlezing heb gemaakt, ik stelde eerder bloemlezingen samen over Slauerhoff en de Tachtigers, vraag ik me af waarom ik het nog zou verbergen. Ik ben nu eenmaal van de poëzie. (...) Nee, ik ben meer van het gekwelde soort. De gekwelde dichter spreekt mij enorm aan.’

Lees meer "Waarom ik de bloemlezing [De trein schrijft liedjes van verlangen] gemaakt door [Henny Vrienten] niet recenseer" »

24 februari 2014

Waarom ik het boek [Saboteur] van [Marte Kaan] niet recenseer

MartekaanVeel Nederlandstalig proza heeft iets weg van een uitgeschreven strafoefening. Veel proza in een andere taal ook, maar daar weet ik minder van. Om deze strafoefening draaglijk te houden, wordt er geschermd met woorden als ‘verwondering’, ‘ontluisterend’ of, en daar wilde ik in dit geval heen, ‘broeierigheid’. Saboteur van Marte Kaan wordt opgeluisterd met een aanbeveling van Arnon Grunberg, die meldt: ‘Wie licht vervreemdende broeierigheid zoekt - en wie zoekt dat niet? - leest Marte Kaan.’

Toegegeven, ‘licht vervreemdende broeierigheid’ is iets waar we als lezer soms naar zoeken, of naar snakken, of naar verlangen. Als opmaat, bijvoorbeeld, voor het echte werk. Voor de echte vervreemding. Of niet natuurlijk. Nou ja, het is een citaat van een beroemde schrijver, bedoeld om een boek een opkontje te geven. Helemaal serieus hoeven we die tekst niet te nemen. Grunberg heeft gewoon een aardig zinnetje geleverd, op verzoek. Dat is vriendelijk van hem.

Lees meer "Waarom ik het boek [Saboteur] van [Marte Kaan] niet recenseer" »

17 februari 2014

Waarom ik het boek [Verdwenen grenzen] van [Stefan Popa] niet recenseer

Een nieuwe rubriek op maandag: ‘Waarom ik het boek niet recenseer’. Hierin leg ik uit waarom ik sommige ongevraagd aan mij gestuurde boeken helaas niet kan bespreken. Vandaag deel 1, over Verdwenen grenzen van Stefan Popa.

StefanpopaVerdwenen grenzen is een dik boek, 454 pagina’s dichtbedrukt proza van een debutant, uitgegeven door Link. De omvang hoeft geen bezwaar te zijn. Maar dan moet de debutant je wel meteen bij de kladden grijpen. Doet hij dat? De eerste alinea gaat zo: ‘Remus sloeg een bres in de blauwe mistbank van goedkope sigarettenrook die hem tegemoet walmde toe hij La Nisip binnenstrompelde. Alsof hij zich eigenhandig een weg door het IJzeren Gordijn had gevochten, zo stond hij in de deuropening van het koffiehuis. Na herhaaldelijk piekeren had hij alle moed verzameld en was het gebouwtje binnengegaan. De discussie in het koffiehuis viel stil. Remus rilde. De aanwezigen keurden hem, hij voelde hun ogen graven naar ziel, waarin inmiddels alles was veranderd.’

Het is van de wijn een druppel, dat besef ik wel, maar wel een druppel met een merkwaardig uiterlijk. We hebben, als ik het goed lees, te maken met ene Remus. Die bezoekt een koffiehuis, genaamd La Nisip, waar veel gerookt wordt. Sigaretten, meer bepaald, die ‘goedkope sigarettenrook’ voortbrengen. Het is voor het eerst dat ik sigarettenrook door de lucht zie kringelen waar een prijs aan verbonden is, zij het een lage. Remus ziet er beroerd uit, want hij lijkt zich door het IJzeren Gordijn te hebben gevochten. Eigenhandig. Toch had hij voordat hij het rookhol binnenstrompelde nog tijd om na te denken, herhaaldelijk te piekeren zelfs. Misschien betrof zijn twijfel de discussie, die ter plekke werd gevoerd? Dat zou kunnen, maar die valt wel meteen stil. Hoe het ook zij: Remus heeft een fikse verandering ondergaan (ten opzichte van zijn vroegere zelf?), dat verraadt zijn ziel, waarnaar de bezoekers van het koffiehuis graven.

Lees meer "Waarom ik het boek [Verdwenen grenzen] van [Stefan Popa] niet recenseer" »

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën