Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Van de stapel Feed

12 juli 2013

Johnny Cash: de Joden hebben het toch weer gedaan

6a00d8341c6d0253ef0192ab628305970d-120wiIk las dus een boek van Johnny Cash (ik had het daar al eerder over), en daarbij moest ik aan Mel Gibson denken. Mel Gibson maakte een film over de lijdensweg van Jezus. Ik heb de film zelf niet gezien, maar uit de kritiek die erop volgde maak ik op dat velen de film hebben opgevat als antisemitisch. De Anti-Defamation League, een internationale organisatie die het antisemitisme wil bestrijden, noemde de verhaallijn er een die Jesus beschreef als relentlessly pursued by an evil cabal of Jews.

De man in het wit van Johnny Cash speelt zich af als Jezus al dood is. Saulus van Tarsus vervolgt schuimbekkend de volgelingen van Christus, totdat hij op de weg naar Damascus geveld wordt en van vervolger Saulus apostel Paulus wordt.

Lees meer "Johnny Cash: de Joden hebben het toch weer gedaan" »

09 juli 2013

Van de stapel: Günter Grass

InkrabbengangEen vreemde gewaarwording: dat je een boek goed vindt - nou ja, dat je ziet dat het goed is - en dat je toch je kop er niet bij kan houden. Dat je door hebt dat je werk van een genie aan het lezen bent en dat toch je oog dwaalt naar de stapel die daar ligt te wachten om te zien wat er nog meer te lezen is, dat je jezelf betrapt op vooruit bladeren en dat je uiteindelijk - het gaat tenslotte niet om een recensieboek - besluit om het boek na drie hoofdstukken, 73 pagina’s, weg te leggen. 

Lees meer "Van de stapel: Günter Grass" »

17 juni 2013

Van de stapel: Theo van de Vliet

Eén van de bijzonderste dichtbundels die ik heb is een bundel die nooit is uitgegeven en ook nooit zal worden uitgegeven. Het is de bundel Dichtverhalen en soms een lied van classicus, filosoof, vertaler, schrijver en dichter Theo van de Vliet

Het is een bundel met verhalende, wat hakkerige gedichten met veel dialoog. Wat er precies verteld wordt is soms duidelijk, maar vaak ook niet. En ook al kan je zien wat er gebeurt, wat het betekent of welk perspectief dat van de verteller is, dat is altijd onduidelijk. Zo word je iedere keer weer in het verhaal van het gedicht getrokken en blijven de donkere, rauwe beelden lang op je netvlies staan.

Lees meer "Van de stapel: Theo van de Vliet" »

14 juni 2013

Van de stapel: Don DeLillo

Ik ben druk doende met een poging om alle romans van Don DeLillo te lezen. Ik bewonder veel Amerikaanse romanschrijvers (DeLillo is overigens ook essayist en scenarioschrijver), maar DeLillo is voor mij de grootste. Dat heeft een simpele reden. De Amerikaanse literatuur heeft hele goede experimentele schrijvers c.q. taalhervormers voortgebracht (Faulkner, Kerouac, David Foster Wallace) en hele goede vertellers (Fitzgerald, Irving, Roth), maar DeLillo is allebei. Hij rekt de grenzen van de taal op, maar verliest daarbij nooit uit het oog wat hij wilde vertellen. Daarnaast hebben zijn boeken altijd een maatschappijkritische of filosofische lading. 

Lees meer "Van de stapel: Don DeLillo" »

05 juni 2013

Van de stapel: Leo Vroman

Als de bibliotheek weer eens boeken wegdoet ben ik een man met een missie: zo veel mogelijk dichtbundels van het oud papier redden. Op deze manier bemachtigde ik al menig pareltje voor bedragen waar je in de meeste steden niet eens meer twintig minuten voor mag parkeren.

Van het lezen van die stapels met afgeschreven biebboeken komt het uiteraard maar mondjesmaat, maar afgelopen week las ik God en Godin van Leo Vroman.

Als je niet verder kijkt dan je televisie- en boekenbijlageneus lang is is het verleidelijk om Vroman te zien als die charmante, stokoude dichter die in Texas woont. Dat zijn oeuvre enorm en zijn poëzie nog steeds puntgaaf zijn, dat is vaak al een voetnoot bij de biografische feiten. Dat is jammer, want Vroman is een genie.

Lees meer "Van de stapel: Leo Vroman" »

27 mei 2013

Van de stapel: Peter Carey

De-dikke-man-in-de-geschiedenisHet korte verhaal is in de Nederlandse literatuur al heel lang een ondergeschoven kindje. Verhalenbundels zijn nauwelijks te verkopen waardoor steeds minder uitgevers zich eraan wagen. Op het internet doet het genre het ook niet zo best. Blijkbaar zijn er niet zo heel veel mensen die een verhaal van, pak hem beet, 5000 woorden van een beeldscherm willen lezen, en daar zit eerlijk gezegd wel wat in (op de tablet of de ereader is dat natuurlijk weer een ander verhaal en die apparaten zullen, mits een innovatieve geest zich toelegt op een nieuwe manier van uitgeven, wellicht voorkomen dat het Nederlands kort verhaal ten ondergaat met het zinkende schip waar het nu nog op ronddobbert: het papieren literaire tijdschrift).

Lees meer "Van de stapel: Peter Carey" »

26 februari 2013

Van de stapel: Heinrich Heine

HeineIk had een weekje vrij. Op de stapel boeken die daar nou eenmaal bij hoort lag Duitsland, een wintersprookje en andere gedichten van Heinrich Heine, vertaald door Peter Verstegen.

Ik ben helemaal niet zo gek van rijmende poëzie, vooral als het lyrische poëzie of liefdesgedichten betreft. Gelukkig is Verstegen mij, getuige zijn voorwoord, met zijn selectie tegemoet gekomen:

Deze bundel wil een beeld geven van Heines dichterschap dat meer de nadruk legt op zijn satirische en absurdistische dan op zijn romantisch-amoureuze kant. En:

De korte lyrische gedichten uit het Buch der Lieder, die Heine al jong beroemd maakten en die prachtig voortleven in gezongen versies op muziek van Schumann en anderen, zijn niet het geschiktst om hem in vertaling voor een hedendaags publiek te presenteren.

Lees meer "Van de stapel: Heinrich Heine" »

17 januari 2013

Van de stapel: Beat Poets

Het stond al een tijdje op mijn verlanglijstje toen het uiteindelijk toch nog onverwacht onder de kerstboom verscheen: Beat Poets, een bloemlezing uit het werk van de beats, uitgebracht in de mooie Everyman’s Library van uitgeverij Alfred A. Knopf.
Ik heb het nog niet helemaal gelezen, maar ik ben al een dichteres tegengekomen die ik nog niet kende. Ze staat met één gedicht in de bundel en ze heet Elise Cowen. Het gedicht heet ‘Trust yourself - but not too far’ en het is… vreemd:

Lees meer "Van de stapel: Beat Poets" »

27 december 2012

Van de stapel: Heaney, Sweeney en de 'gedichtenvertelling'

Klon_extra_72581_01Over het verhaal van Sweeney, Buile Shuibhne in het Iers, is veel te vertellen. Het ontstond in Ierland in de middeleeuwen en handelt over de heidense koning Sweeney die, vlak voor een veldslag, een Christelijke bisschop aanvalt, diens dienaar doodt en diens bel beschadigt. De bisschop verdoemt hem daarop. Door die vloek zweeft Sweeney in waanzin (bij ieder geluid dat op een bel lijkt wordt hij gek) over Ierland en zal hij uiteindelijk sterven. 

Ik kreeg het in handen in een vertaling van Jan Eijkelboom uit 1994: Sweeney’s waanzin. Hij vertaalde een versie, Sweeney Astray die Seamus Heaney in 1983 maakte. Heaney baseerde zich daarbij ook weer op een vertaling uit het Iers en liet een groot aantal coupletten (met verantwoording) weg. Ook verengelste hij veel namen, zoals die van Sweeney’s koninkrijk Dál nAraidi, dat Dal-Arie werd.

Dat is allemaal heel interessant, maar daar wil ik het even niet over hebben. Er is nog iets met de tekst. Veel van dit soort oude, epische poëmen, zoals Beowulf, zijn uiteindelijk tot ons gekomen in de vorm van een episch gedicht met een min of meer vaste versvorm. En, eerlijk gezegd, wordt het daar vaak niet spannender van. Gemaakt voor voordracht wordt dit soort epen op papier vaak een beetje veel van het goede. Sweeney’s waanzin heeft een hele interessante tussenvorm waarbij prozagedeelten worden afgewisseld met poëzie, al dan niet in dialoogvorm. Hier praat hij met een vrouw op de grond die hem herkent en vraagt naar beneden te komen:

Om u te dienen, maar ik zal niet naar beneden komen, zei Sweeney, want Lynchseachan en zijn vrouw zouden me kunnen overvallen. Maar ben ik tegenwoordig dan niet moeilijk te herkennen?

En hij uitte deze coupletten: 

Alleen jouw haviksoog
wist mij eruit te pikken,
die eens haantje-de-voorste was
in Dal-Arie. 

Iedereen in Ierland
sprak over mijn vóórkomen.
Sinds de schok van ‘t gevecht
ben ik maar een schaduw van mijzelf.

Zorg dus maar voor je man
en je huis, beste vrouw,
maar ik kan niet blijven. Wij zien
elkaar weer op de Dag des Oordeels 

Licht en soepel vloog hij uit de boom en vervolgde zijn weg tot hij de oude boom in Rasharking bereikte, een van de drie schuilplaatsen die hij had in zijn eigen gebied[.]

Ik vind dat echt geweldig en ik had het nog nooit ergens zo gezien. Het doet een beetje aan musical denken, maar dan zonder de populistische kitsch en het krijserige zingen. Het geeft de lyrische passages een ferme verankering in het verhaal en het doorbreekt de monotonie die mij vaak hindert bij het lang lezen in bijvoorbeeld de Aeneïs of de Goddelijke Komedie.

Gefascineerd als ik ben door tussenvormen tussen proza en poëzie krijg ik zin om het ook eens te proberen. Een novelle, gedeeltelijk in proza en gedeeltelijk in gedichten verteld. Waarom niet?

13 december 2012

Van de stapel: gymles met Guus Luijters

LuijtersSoms is een scène uit een boek zo herkenbaar dat het pijn doet.

Tussen vrouwen en vrienden is een bundeling uit 1980 van de vijf verhalenbundels die Guus Luijters tussen 1972 en 1979 publiceerde (en die toen al, volgens het achterplat, ‘alle reeds geruime tijd uitverkocht’ waren - kom daar nog maar eens om, uitverkochte verhalenbundels). De verhalen zijn geordend naar de leeftijd van de hoofdpersoon. In het eerste verhaal gaat het om een schooljongen, aan het eind over een man van in de dertig. De boodschap is echter steeds hetzelfde: kindertijd, volwassenheid, liefde, huwelijk, seks, vriendschap, het is allemaal één lange bezoeking. 

Lees meer "Van de stapel: gymles met Guus Luijters" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën