Breedgeschouderd schemeren ze voor de baai.
Een stoer granieten trio stieren met hun Keltische koppen in wind en schuim,
pelzen van steen en wier en daarop als gebouwd uit kelp,
gelooide schapen met zoutig bloed.
Inishmore, Inishmaan en Inisheer.
Over Aran heb ik geschreven, ooit, een keer.
Jaren later lees ik Fokkema, Redbad. Hij veel eerder al
de “Hoogte boven de Golven” bezongen had op papier
en meer wist dan ik. Dat pas tegen betaling de oude taal gesproken werd.
Enkel iets wou klinken voor munten,
een tong slechts nog valt voor een grijpstuiver.
Slacht die knapen dan maar en stort van de galstenen
en het gruis uit de zure blazen een rechte straat.
Wat bakken plastic bloemen ernaast, de puien waterpas,
opruiming het hele jaar door
en “Kan ik u helpen?” in nog maar één taal wordt gevraagd.
Geen nering meer die lokt met mollige zangklanken, prikt met lokale dranken
of waar even na sluitingstijd de winkelbel nog voor je rinkelt.
Enkel nog kiloknallers en verschaald evenementenbier
en licht,
altijd datzelfde licht.
TL
Breedskoudere skimerje se foar de baai.
In stoer graniten trio bollen mei har Keltyske koppen yn wyn en skom,
pelzen fan stien en wier en dêrop boud út kelp
loaide skiep mei sâltich bloed.
Inishmore, Inishmaan en Inisheer.
Oer Aran ha ‘k skreaun, ea, in kear.
Jierren letter lês ik Fokkema, Redbad. Hij al folle earder
de “Hoogte boven de Golven” besongen hie op papier
en mear wist as ik. Dat earst foar wat jild de âlde taal sprutsen waard.
Inkeld wat klinke woe foar muntsjes,
in tonge pas falt foar in grypstehealstoer.
Slachtsje dy knapen dan mar en stoart fan ‘e galstiennen
en ‘t grús út soere blazen in rjochte strjitte.
Wat bakken mei plestik blommen oan ‘e kant, gevels wetterpas,
opromming it hiele jier troch
en “Kan ik u helpen?” yn noch mar ien taal frege wurdt.
Gjin negoasje mear dy’t lokket mei mûtele sjongsume lûden, kidelet mei lokale krûden
of dêr’t krekt nei slútingstiid de winkelskille noch lûd foar dy jout.
Inkeld noch kiloknallers en skriel evenemintenbier
en ljocht, hieltiid
datselde ljocht.
Edwin de Groot

De mooie sfeer wordt voor mij verbroken door de twee woorden -kiloknaller- en
-evenementenbier-. Ik vind het gedicht zo mooi omdat de sfeer en de taal tegelijk kracht en tederheid stralen.
Geplaatst door: willem van de woestijne | 14 augustus 2011 om 08:40
... en TL vol uit schrijven??
w.
Geplaatst door: willem van de woestijne | 14 augustus 2011 om 10:50
'Over Aran heb ik geschreven, ooit, een keer.'
Kijk, lees, voor zo'n zin val ik nu als een blok.
Geplaatst door: tedje wacht | 14 augustus 2011 om 12:25
Maar Tedje waarom pak je er een regeltje uit?
Er zijn zoveel regels,
wat dacht je van de laatste:
en licht,
altijd datzelfde licht.
Alsof je de hel binnenloopt.
Geplaatst door: willem van de woestijne | 15 augustus 2011 om 21:45