tijd op een zondag

smeek genade af
aan de wijzers van de klok.
vraag de grote stil te staan,
de kleine te trillen
als een ooglid tijdens slaap.

spijker een engel aan het hout
en aai hem te blijven,
trek een jas aan en wacht
op vertrek.

je billen zeer
op een hard houten bank,
tijd die naast je plaatsneemt
en schouder ophaalt.
de sigaret die je elkaar aanbiedt,
dat je moet lachen bij een herinnering:

je was klein en de kamer leeg,
een digitale display die je niet kon duiden.
en toch snapte je al zoveel,
dat dit de beste uren waren,
voor alles begon te bewegen.

 

Wibo Kosters

Comments

[Geplaatst door: Theo Vanderwacht]

Jawel, klein geluk kent geen tijd.

[Geplaatst door: Bennie Sieverink]

Tja, het besef van tijd, met de jaren wordt het alleen maar erger. Mooi beschreven hoe enkel in herinneringen de tijd stil blijft staan.

hard houten kan volgens mij aan elkaar (bank van hardhout)

[Geplaatst door: Wibo]

Beste Bennie,
Bedankt voor de suggestie mbt hardhouten. Heb je volgens mij absoluut gelijk in.

Vriendelijke groet,
Wibo