Er is geen reden waarvoor dan ook
dus drink ik onbezwaard wat momenten in
waar geen haan naar kraait.
Dan begin ik sprongsgewijs voor me uit te kijken
naar dingen die los van elkaar staan
en ik plak daar één voor één een goedkeuringsstempel op.
Vervolgens wrijf ik over mijn kin
een gebaar als een intermezzo
tussen episodes mij volstrekt onbekend.
Waarna ik op geen enkele kaart sta
en een blinde duik neem in het winkelgebied
dat machteloos klantpassen inzet voor mijn detectie.
Tot slot steek ik zomaar over naar de volgende
hap uit de stad
afwachten wat daar door mijn vingers glippen wil.
Hans van Willigenburg

"Er is geen reden waarvoor dan ook", laat ik het daar, w.b. dit gedicht, nu eens hartgrondig mee eens zijn!
Wat dit gedicht een beetje verpest is de 'eerst dit, dan dat'-opsomming. Dat geldt ook voor sommige, m.i. onaffe, onvoldoende doordachte frasen, zoals "een goedkeuringsstempel", hoezo 'een', logischer zou zijn: 'mijn', en dat is omdat er maar één van is, nl. die van de lyrische ik.
Strofe 4 vind ik dan wel weer aardig gevonden.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 16 november 2011 om 00:34
Prachtig! Dat is mijn eerste gevoel (blijft vaak zo).
Geplaatst door: Jeanine Hoedemakers | 16 november 2011 om 00:53
Je Stadsnomade doet me denken aan de Flâneur van Baudelaire.
Maarten
Geplaatst door: Maarten Embrechts | 16 november 2011 om 01:16
@Harry Ik begrijp je punten, één voor één.
De 'eerst dit, dan dat'-formule vormt m.i. juist een ironisch contrast met de 'ordeloze' handelingen in het gedicht zelf (alsof het om een procedurele afwikkeling gaat).
Wat betreft 'een goedkeuringsstempel' blijf ik achter 'een' staan. De interpretatie dat ik ergens bij één of ander instituut (KEMA?) een officieel goedkeuringsstempel vandaan snaai en die op een detail in de stad plak, lijkt me heel ver weg. 'Een' is, volgens mij, al genoeg 'van mij' en staat stilistisch beter, omdat in de volgende zin alweer sprake is van 'mijn kin'.
Blijf me gerust pesten...;-)
Geplaatst door: Hans van Willigenburg | 16 november 2011 om 01:56
Ik vraag mij af waarom de stempel geplakt wordt, en niet gedrukt, en waarom er nu juist 'goedkeurings-' voor moet staan. Ik vind het jammer van mijzelf dat ik daar blijf steken, want de laatste 3 strofen zijn erg sterk.
Geplaatst door: Josse Kok | 16 november 2011 om 08:18
@Josse
Dank voor je reactie. 'Plakken' is, zoals gewenst, een stuk achtelozer (slordiger) dan 'drukken', maar een stempel 'plakken' is - toegegeven - in een puur prozaïsche lezing wat problematisch... (Heroverweging waard.)
'Goedkeuringsstempel' is - vind ik - juist mooi, omdat het, te midden van de chaos van de stad, de willekeur van de rond banjerende nomade extra accentueert (hoezo is iets 'goed' en het andere 'slecht'?): willekeur in zijn bewegingen en zienswijzen.
Laatste 3 strofen zijn inderdaad (ook) heel sterk: dank voor het compliment!!!...;-)
Geplaatst door: Hans van Willigenburg | 16 november 2011 om 09:13
Oké, bekijk het eens zo, dan: met '*een* goedkeuringsstempel' wordt juist gesuggereerd dat het een willekeurig stempel betreft. (Zie ook je uitleg ervan.) Ik vind dat een zwakheid. Logischer, en pakkender w.b. het gedicht, is de solipsistische visie van de lyrische ik, dat het *zijn* (unieke) stempel is dat hij plakt. Dat twee keer "mijn" na elkaar, wat je stilistisch bezwaarlijk vindt, is niet eens storend. Het heeft juist wel iets tragisch: omdat de bewegingen elkaar zo (procedureel) precies opvolgen, krijgt zelfs zijn eigen kin zijn eigen goedkeuringsstempel. ;-)
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 16 november 2011 om 13:03
Bijna achteloze maar wel humoristische weergave van de volledige zinledigheid van een stadswandeling. Gelukkig gebeurt er niets in dat nooit meer door je vingers glipt. Hulde aan de dichter die zo onbezwaard kan leven en dichten.
Geplaatst door: Paul van de Wiel | 16 november 2011 om 17:41
Lekker onthecht gedicht. 'Klantpassen voor mijn detectie': leuk gevonden. Ze vangen je lekker toch niet. De beginwoorden van de strofen 'dan, vervolgens, waarna, tot slot' halen het dichterlijke er een beetje uit voor mij; het wordt daardoor iets teveel een verhaaltje ('en toen... en toen...'), ik zou als lezer liever in de 'nomadeflow' blijven.
Geplaatst door: Mirjam den Broeder | 19 november 2011 om 12:35