Twitter

Facebook

Uitgeverij De Contrabas
Man zoekt bal van Sander de Vaan -- de voetbalbundel voor dit WK

Elders

Reacties

Feed U kunt deze conversatie volgen door in te schrijven op de reactiefeed van dit bericht.

Chrétien Breukers

Gek is dat, Van der Veeke schrijft gedichten die eigenlijk niet kunnen, en die je toch naar de keel grijpen.

Harry J.M. Kleinhoven

Vanaf strofe 2 raakt de dichter 'het' kwijt (de ziel in het gedicht). Komt tot niet beter dan wat gezochte beelden. De twee slotregels verpesten het.

Chrétien Breukers

Gelukkig, mijn idee dat het vanaf strofe 1 echt begint, blijkt niet incorrect.

Burns

...Ja. In IEDER ANDER geval had ik dit ook 'niet vinden kunnen'. En toch wil ik het na vijf keer nog een keer lezen... om me nog even te wentelen in deze lekker zware woorden slash beelden. ("tegen het verdwijnen in"..woah)

Bovendien weet van der Veeke heus wat men 'niet vindt kunnen'. Meneer van der Veeke heeft daar schijt aan. Dat zegt niks over de kwaliteit van zijn werk (of, een beetje ook wel), maar jors troelie vindt dat leuk.

Hans Smit

Harry Kleinhoven is voor de poëzie wat een liter ammoniak zonder kindersluiting is voor een kleuter.

Hans Mellendijk

:-) :-0 :-)

Harry J.M. Kleinhoven

Als recensent, bij het bepalen van wat daadwerkelijk bundelwaardige poëzie is, gaat het er om het verschil te maken tussen gewone, ongewone en buitengewone zeggingskracht. Eén van de vragen die ik me daarbij altijd stel is: zou ik van dit soort gedichten (zoals hierboven) een hele bundel willen lezen, met werk in dezelfde uitdrukking van geest geschreven? Daaruit komt mijn oordeel voort. Ter vergelijking: ik daag u uit bovenstaand gedicht eens te plaatsen naast het universeel schoons van bv. Joop Leibbrand, 'Het geluk', onlangs hier gepubliceerd...

André van der Veeke

Dank je wel, Burns (Emma), maar nu ga ik mezelf toch even tackelen. Van de week werd ik gevraagd door het C-forum en ik besloot drie gedichten te sturen, o.a. het bovenstaand gedicht over mijn vader. Waarom dat laatste? Wel,hij zou gisteren op de dag van plaatsing jarig zijn geweest. (De redacteuren wisten hier natuurlijk niets van.) Het kan dus best zo zijn dat hij vanaf grote hoogte de plaatsing heeft beïnvloed.
Ik geef toe het is nog geen afdoend bewijs voor het bestaan van een hiernamaals, maar het komt in de richting.

Dat alles wil natuurlijk niet zeggen dat het een goed gedicht is. Ik heb dit jaar twee bundels gepubliceerd: Rotterdam Vertrekt en Blauw als ijs. Ik ben wat de kwaliteit van deze bundels betreft zeker
van mijn zaak. De gedichten hebben lang genoeg op de plank gelegen voor ze bijeengedreven werden.
Dat kan ik niet zeggen van Sneeuwval. Misschien verdwijnt het gedicht op de mestvaalt
van de poëzie of wellicht moet het mes er nog een keer in. Maar Harry J.M., je kunt met een gerust hart eerder genoemde bundels aanschaffen. Wellicht leer je er nog wat van.
En uiteindelijk ben ik natuurlijk blij,
dat ik via de Contrabas even contact heb gehad met mijn vader.(Keurig gedaan, pa!)

Harry J.M. Kleinhoven

@ André. Mooie anekdote. Sportieve reactie. Respect! (Aanschaf van de bundels zal ik zeker overwegen.)

Hans Smit

Kijk, dat is aardig. Het gaat me, nog even onaardig, om dat 'Als recensent...' en het op hoogsteigen gezag uitroepen van iets tot 'universeel schoons' of teken van een 'zoekgeraakte ziel' op grond van een poëtica die sinds 1955 niet meer is bijgewerkt, op grond van je radicale afwijzing van alles wat riekt naar experiment.

Dat is ieders goed recht. Maar Harry... je bént helemaal geen recensent. Of we zijn hier allemaal recensenten. In dat geval kun je die kwalificatie gerust weglaten. Je hebt niet meer autoriteit dan een ander, maar poneert al je lof en kritiek alsof je hoogstpersoonlijk de poëzie hebt uitgevonden.

De wereld is vol met mensen die zichzelf willen opblazen tot proporties die ze niet hebben; soms nemen ze hele marktpleinen mee in de explosie. Dan zitten we hier nog niet zo slecht, als letterknechten onder elkaar. Maar dan nog. Zet niet zo'n hoge borst op, dan neem ik je misschien op een dag zelfs serieus.

Harry J.M. Kleinhoven

@ Hans. Ach, maar natuurlijk, u heeft volkomen gelijk. Er had in mijn vorig comment moeten staan: 'Als (onbezoldigd) recensent'. ;-)

Overigens, we zijn hier niet aan het lezen en beoordelen teneinde ad hominem eigen ongenoegen te spuien. Bovendien: aardig of onaardig zijn t.a.v. een gedicht heeft geen enkele relatie met aardig of onaardig zijn t.a.v. de dichter (van dat gedicht) (want voor de dichter zijn we *altijd* aardig). Dat wordt nog wel eens vergeten/mislezen.

Überhaupt geldt al niet eens aardig of onaardig zijn w.b. een gedicht, er geldt wel: is het poëzie of niet, en zo ja/nee, waarom dan (en van welke kwaliteit)?

Argumenten, dáár gaat het om.

Gert de Jager

Niet om me aan een beschaafd gezelschap op te dringen, maar ik vind dit misschien wel het sterkste gedicht dat in deze serie tot ons is gekomen. Ongeveer van dezelfde orde als een paar gedichten van Goudeseune.

Er gebeuren inderdaad een paar dingen die niet kunnen – natuurkundig en clichétechnisch. Sneeuw met zijn symboliek – het lijkt iets voor amateurs die het nooit leren. Maar alles wat onmogelijk lijkt vindt een wonderbaarlijke apotheose in de slotstrofe. Het ongeduld, in de tweede strofe een tijdgebonden en psychologisch attribuut, krijgt in dat ‘Eindelijk’ een vervulling van jewelste. Juist omdat pa in strofe twee levensecht wordt getekend staat hij in strofe vier levensecht op. De dode die als sneeuw daalde wordt een dode die rijst. In de laatste regel dalen de doden niet meer, maar daalt ‘het onmogelijke’. Een cirkel is verbroken, een onomkeerbaarheid omgekeerd.

Ik weet niet of het helemaal waar is, maar juist omdat Van der Veeke tegen het clichématige aan zit, gebeurt dat volgens mij zo effectief. Niets zo clichématig immers als de fenomenen leven en dood zelf. Wanneer Van der Veeke onverwachte, sterke beelden had gebruikt, hadden die beelden de aandacht opgeëist. Nu voltrekt zich een klein wonder te midden van sneeuw, die zoals sneeuw dat doet, omlaag dwarrelt. Alle aandacht kan nu gaan naar de transformatie: van omlaag naar omhoog, van dood naar leven. De dichter slaagt erin een cliché leven in te blazen – het maakt de transformatie waar het om gaat des te aanschouwelijker en reëler.

Alledaagse metafysica in een alledaagse, muzikale taal die het moet hebben van assonanties. Niets aan veranderen, mijnheer de dichter, of u mag Zeeland nooit meer uit. Of in. Of welke provincie dan ook.

Harry J.M. Kleinhoven

@ Gert. Interessante lezing van het gedicht. Maar wel een nogal behept met een erg vergevende doelredenering (vind ik). Bv. over de zgn. 'transformatie'. Er staat in het gedicht "wil hij [..] // [..] Eindelijk de opstanding volbrengen", er staat *niet* "heeft hij [..] volbracht", en is ook niet als zodanig bedoeld. Doordat er staat "wil hij" wordt er iets geschetst van onmacht, nl. wat hij (pa) ook mag willen, het gebeurt niet. Oók "het onmogelijke" niet (waar u zegt van wel). De slotregel is gewoon de regel die nog even 'poëtisch' teruggrijpt naar wat er in strofe 1 staat. Maar natuurlijk je reinste onzin is. Oké, misschien niet in metafysische zin.

Maar goed, juist door dit soort niet erg fraaie paradoxen vind ik dat de 'ziel' uit het gedicht verdwijnt vanaf strofe 2. Terwijl het er wel degelijk zó dichtbij ligt, maar dan zeker niet in de zin zoals u die schetst. Nee, het ligt toch echt anders. De dichter zelf weet dit al wel, zie zijn bijdrage van eerder.

Harry J.M. Kleinhoven

@ Gert (bis). Overigens, zou de dichter het daadwerkelijk *bedoeld* hebben zoals u het schetst, dan is dat natuurlijk een prachtige gedachte. Maar dan niet in de huidige bewoording, die komt daarin nog behoorlijk te kort. De benodigde ingrepen om het wél zo te doen slagen, zijn aan de dichter.

Maria Timiaan

Fijn: een gedicht waar sneeuwvlokjes ineens zo veel méér kunnen zijn. Ik zie dwarrelende asresten voor me en ben blij dat de winter bijna voorbij is.
Fijn: een levende en levendige discussie op een gedichtenwebsite.

Lilian Caessens

Ja, dit gedicht zou je om allerhande redenen kunnen verwerpen, maar het is zó eerlijk,
dat het juist deze keuze van woorden is, waardoor ik het omarm. Sterker nog, ik vind het prachtig! Het is het rondgaan in dit gedicht wat mij intrigeert. Het weten versus het proeven. En precies dat maakt met name de laatste strofe zo goed. Buiten dat zegt het gedicht nog zoveel meer. En juist de keuze om dit zo te brengen vind ik fantastisch, want je denkt een eenvoudig gedicht te lezen, maar dat is dit bepaald niet. Het gaat rond en rond en rond. Vertelt van heden verleden en een gedroomde toekomst, want er staat wel ‘hij’..

Maryse

Wat een fantastisch gedicht,
natuurgevoelens gerijmd met wat is..

erg mooi

Controleer uw reactie

Voorbeeld van uw reactie

Dit is slechts een voorbeeld. Uw reactie is nog niet ingediend.

Bezig...
Uw reactie kon niet worden ingediend. Fout type:
Uw reactie werd gepubliceerd. Nog een reactie achterlaten

De letters en cijfers die u invulde kwamen niet overeen met de afbeelding. Probeer opnieuw.

Als laatste stap voor uw reactie wordt gepubliceerd, gelieve de letters en cijfers in te vullen die die u ziet in de afbeelding hieronder. Dit voorkomt dat automatische programma's reacties achterlaten.

Problemen met het lezen van deze afbeelding? Alternatief bekijken.

Bezig...

Laat een reactie achter

Uitgeverij De Contrabas
Das Haus am Salzhof. Pension in Brandenburg a/d Havel, dichtbij Berlijn. Vanaf 10 augustus 2013.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

oktober 2014

ma di wo do vr za zo
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën