Sneeuw. Autobiografie in deeltjes

1. Jagerslust

 

Begon al met licht en wellevend
sneeuwen maar bleek zoals vaak uit
accenten die tellen, dus toen
ik de buizerd zijn vondst (nat slap
najaarskonijntje) had helpen
ontkomen bleef ik op de vlonder
gebukt totdat iedere reuring was weg-
geëbd en geweldloosheid zijn plaats
opgeëist had. Twee slagpennen hou ik
trofee! op mijn bloedende
witte muts geplakt, mag nu wel
vlokken tot de hemel barst.

 

2. Het storen

 

Niet meer te vertellen dan sneeuwde
sneeuwt zal verder sneeuwen. Strooizout
in potten geramd. Op de knieën, gestrekt
van het kloven, het rakelen (oude
illusies en komende nieuwe) na ben ik
wel klaar. Nog een eskadron gaaien dat
doorgaat de pret te vergallen
de boom uit geknald, in de stilte die
volgt het bord nachtegaallaan
eens lekker laten overwitten.

 

3. In vergelijk

 

Je hebt van die dingen die
tijd nemen: sneeuw,

om te vallen. Rouw –
dat het een beetje wil slijten. Moed

want god je gaat er voor. Sneeuw,
om te vallen.

 

Mart van der Hiele

Comments

[Geplaatst door: Willem Thies]

Een 'eskadron' is een eenheid cavalerie: voorheen ruiters, heden tanks.

Een 'eskader' is een eenheid marineschepen of jagers/bommenwerpers.

Ik zou derhalve in dit geval kiezen voor 'eskader' (zoals ik ook eens gedaan heb).

Zowel 'eskadron' als 'eskader' is, geloof ik, 'squadron' in het Engels, wat wellicht de verwarring kan veroorzaken.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

Dit gedicht is geen *auto*biografie (vertellend over zichzelf) maar een * *biografie* (vertellend over een ander zelf). Hoezo? Nou, zo: omdat "sneeuw" de 'hoofdpersoon' is, er "sneeuwen" (in verschillende vervoegingen) genoemd wordt, omdat er staat "laten overwitten", etc.

Qua idee een originele insteek overigens, daar kan ik welzeker waardering voor hebben. Ook qua taal zit het meermaals aan de rand van aanvaardbare formulering, bv.: "Op de knieën, [..] [op] het rakelen [..] na". Men moet goed opletten wat men leest. :-/

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

Correctie: - *

[Geplaatst door: Nic Castle]

Dit doet me vreemd genoeg denken aan Ashtrays and Bulls van Robert Plath.

Ik vind dit een interessant gedicht met verrassende complexiteit en treffende beelden. De cadans in "trofee! op mijn bloedende
witte muts geplakt, mag nu wel
vlokken tot de hemel barst." steekt boven het hele gedicht uit, terwijl de rest ook niet niks is.

[Geplaatst door: twacht]

het mooist vind ik natuurlijk? het weg knallen van de gaaien, het wit witten van alles wat aan nachtegalen doet denken, kortom schoon schip maken om te kunnen her- beginnen.