Wat zijn grootste dromen waard
als een kattenpootje een afgekloven staart aan flarden scheurt,
als je azijn drinkt,
als de dood van een vreemde, voor eigen doeleinden kan worden gebruikt?
als tijd en afstand er alles aandoen om een executie
in een staaf grafiet te transformeren,
en ik graaf en graaf
met spaden die te jong en te buigzaam waren om me te dragen, terwijl de regen langs mijn armen gutst en
ik op de rug van de huiver de aarde, laag na laag, naar de hemel heb teruggebracht
Hedwig Selles

Zal het goed doen op de podia, zo'n aaaaaaaaneenschakeling. Mijns inziens iets te veel effecten (bejag is net te zwaar). Of dit poëzie is met een inlaat-kattenluikje (zoals ze haar poëzie ooit omschreef bij/op Meander), dat het maar naar binnen zuigt... Maar 'kudos' voor 'aarde naar de hemel brengen'.
Geplaatst door: Mark van der Schaaf | 19 november 2010 om 18:08
Daar ben ik het helemaal mee eens , als het gedicht maar 'verward en abstract' is De... "als" gedichten vind ik zo wie zo! en "zuigt bij mij niet zo binnen"
Geplaatst door: Rim Sartori | 20 november 2010 om 14:12
Vreemd, die verkeerd geplaatste komma na vreemde, curieus, die slordige wisseling van tijd: alles tegenwoordig, alleen die spaden -waren- ineens al te jong en te buigzaam om de ik te dragen, nee, niet de ik, maar de aarde, nee, de huiver van de aarde, en daar dan de rug weer van. Deze redactie slaapt.
Geplaatst door: gert milder | 20 november 2010 om 22:10
In vervolg op Gert Milder:
"als tijd en afstand er alles aandoen"
Dat moet zijn: "aan doen", met tussenspatie dus.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 21 november 2010 om 16:44
Met spatie dus, of is het een spatie die ingebed is in spaties... (en meer haarkloverij)
Geplaatst door: Mark van der Schaaf | 21 november 2010 om 22:15
Ik vind dit een bijzonder gedicht. Het intrigeert me. Het is naar mijn aanvoelen juist wel coherent en helder, ook al geeft het gedicht zich niet volledig prijs. Dat zorgt er echter ook voor dat je het kunt blijven opnieuw lezen en er nieuwe dingen in ontdekken, dat maakt het juist intrigerend. Het ontroert me eigenlijk wel...
(Effectbejag vind ik hier trouwens niet terug, volgens mij doet het papier meer recht aan dit gedicht dan een podium.)
Geplaatst door: V. | 22 november 2010 om 14:31
je moet er misschien wat moeite voor doen maar dan heb je ook wat
Geplaatst door: karen | 25 november 2010 om 16:13
Het zou de moeite waard zijn mochten auteur en/of redacteur eens willen ingaan op de reeds een maand geleden al opgemerkte stijlfouten...
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 21 december 2010 om 15:09
"in een staaf grafiet te transformeren,
en ik graaf en graaf"
mooie alliteratie en klankrijm. De gutsende regen vind ik fijn klinken, weer wat anders dan gutsend bloed (alhoewel ook dat niet slecht klinkt).
Vreemde vorm. Al in al goed gedicht.
Geplaatst door: Nic Castle | 29 december 2010 om 02:23