Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Prozahoek Feed

03 april 2013

Recensie: Daniël in de vallei: oerboek – Jan Siebelink

Uit dit boek kwamen alle andere voort

Daniël in de vallei - Jan SiebelinkDaniël Folmer – student geschiedenis, de hoofdpersoon in Daniël in de vallei van Jan Siebelink – is voor zijn broodnodige rust op weg naar Parijs als hij in Arnhem galeriehoudster Emmy Slager tegen het lijf loopt. Ze raken in gesprek, hij vertelt over zijn buitenlandse bestemming, zij zegt dat ze wel een leuk baantje voor hem heeft. Zo belandt hij, ondanks zichzelf, in Nergena – een dorpje dat hij al kent omdat hij er als kind met zijn vader een religieuze bijeenkomst bijwoonde – waar hij technisch assistent wordt op de oecumenisch-christelijke scholengemeenschap De Vallei. Al snel weet Daniël zich onmisbaar te maken. Althans: dat gevoel heeft hij zelf. Belangrijk om te weten is dat Daniël als volgt gediagnosticeerd is: labiele persoonlijkheid, hyperactief, opgejaagd, angstig levend.

Daniël is obsessioneel gedreven in alles wat hij doet. Of het nu om zijn taken gaat, het organiseren van buitenschoolse activiteiten, het discussiëren over religieuze kwesties, het adoreren van zijn nichtje, de lobby voor het behoud van het schoolgebouw, het aan de kaak stellen van misstanden en het veroordelen van buitenechtelijke relaties. 

Lees meer "Recensie: Daniël in de vallei: oerboek – Jan Siebelink" »

24 maart 2013

Een boek… een boek… je slaat het maar op en de wereld gaat open

Op de langspeelplaat Ik heb u lief mijn Nederlands – liedjes uit het educatieve programma De taalstraat, we hebben het nu over 1981 – staat het liedje Boeken. Uit dat liedje komt de zin in de titel die boven dit stukje staat:

Een boek… een boek…
Je slaat het maar op en de wereld gaat open.
Alles wat mensen denken en hopen,
alles wat mensen denken en weten,
wat ze verdringen of willen vergeten,
hoe ze op weg zijn
en altijd op zoek
het staat in een boek,
in een boek.

Toen was er nog een boek voor alles. Tegenwoordig voorzien ook andere media in die behoefte. Hoewel die media voorzien in een behoefte, ook in de behoefte aan herkenbare levensverhalen, kunnen ze de roman niet volledig vervangen. Dat vindt Leonie Breebaart, dat vindt ook Oek de Jong. Zij zegt er in een column in Trouw iets over, hij in een essay in NRC.

Lees meer "Een boek… een boek… je slaat het maar op en de wereld gaat open" »

13 maart 2013

Recensie: De vergeting – Daan Heerma van Voss

Ik herinner mij niet(s)

De vergeting - Daan Heerma van VossLater dit jaar verschijnt ‘de eerste roman (dit bedoel ik minder pedant dan het klinkt) waarin de lezer min of meer tegelijk met de protagonist achterhaalt hoe herinneringen werken’. Schrijft Daan Heerma van Voss in De vergeting. Die roman was hij aan het schrijven toen hij op 16 januari 2012 wakker werd en heel langzaam tot hem doordrong dat hij alles vergeten was. Een toestand die resoneert in de meest gebruikte zin in De vergeting: ‘Ik bevind me in een roodgewatteerde schedel, met kloppende chromen aderen tussen de ogen’.

Hij – Daan Heerma van Voss heet in De vergeting Daan Heerma van Voss – roept de hulp in van Daniël, de naam in de lijst in zijn mobiele telefoon die hem het meest vertrouwd voorkomt. Al na een paar uur is het ergste leed geleden. Wat Daan Heerma van Voss overkomen is, heet Transient Global Amnesia. Het komt zonder aankondiging en het ebt ook even onverklaarbaar ook weer weg. Maar Daan Heerma van Voss wil weten wat hem overkomen is, gaat naar de dokter, lees zich in en leeft en lijdt - in ieder geval onder het liefdesverdriet dat hij zichzelf heeft aangedaan - ondertussen ook gewoon door.

Lees meer "Recensie: De vergeting – Daan Heerma van Voss" »

10 maart 2013

Recensie: De rouwclub – Vrouwkje Tuinman

The bright site of death

De rouwclub - Vrouwkje TuinmanWie ooit een dierbare verloren heeft – van welke aard en in welke graad ook – en nauw betrokken was bij het voorbereiden van het definitieve afscheid, herkent wat er in Vrouwkje Tuinmans roman De rouwclub gebeurt. Zolang er nog van alles georganiseerd moet worden, verkeren de intimi – in dit geval collega’s, vriend en vader van Harold, spil in de organisatie van popfestival Walhalla – in een cocon van saamhorigheid en eensgezindheid. Maar daarna, als er in naam van de overledene besluiten genomen moeten worden en verdriet niet langer getolereerd wordt als reden voor fysieke en emotionele aanwezigheid, blijkt de beperkte houdbaarheid van rouw.

Als De rouwclub begint, wijst niets erop dat er een sterven op stapel staat, al is de lezer daar vanwege titel en flaptekst wel op verdacht. Dat Harold niet heel erg zuinig op zijn lichaam is, doet al wel het ergste vermoeden. Maar als aan het einde van deel I teruggekeken wordt op een geslaagd festival lijkt het gevaar geweken, en weten wij hoe het zit tussen de mensen op het hoofdkwartier van het festival dat als hobby begon maar inmiddels een heus bedrijf is geworden. Daarvoor heeft Vrouwkje Tuinman maar twaalf bladzijden nodig.

Lees meer "Recensie: De rouwclub – Vrouwkje Tuinman" »

25 februari 2013

Recensie: Alles wat er was – Hanna Bervoets

Met een knal tot elkaar veroordeeld

Alles wat er was - Hanna BervoetsNa de knal veranderde er veel. Waardoor de knal veroorzaakt werd, wordt niet duidelijk. Wat de precieze gevolgen zijn ook niet. Alleen mist het sinds die tijd, moeten ramen, deuren en andere openingen gesloten worden en mag niemand het pand – een school – verlaten. Die situatie duurt al 91 dagen als Alles wat er was, de nieuwe roman van Hanna Bervoets begint.

In de school zouden opnames gemaakt worden voor een programma over talent. Daarvoor was Joeri geselecteerd. Joeri is geen wonderkind:

‘Maar Joeri werd wel landskampioen op de landelijke Rekenbiënnale. Zijn vader liet hem iedere dag vier uur hoofdrekenen als training. Daardoor wisten we niet zeker of Joeri’s gave een aangeboren talent of een aangeleerd trucje was. Maar ach, hij was een welbespraakt, achtjarig jongetje dat er in ieder geval erg slim uitzag.’

Lees meer "Recensie: Alles wat er was – Hanna Bervoets" »

04 januari 2013

Treindromen – Denis Johnson: Verdwalen in de chronologie van een leven

‘Grainier zelf werd over de tachtig, en leefde tot ruim in de jaren zestig. Tijdens zijn leven was hij westwaarts gereisd tot minder dan enkele tientallen kilometers van de Grote Oceaan, hoewel hij de oceaan zelf nooit had gezien, en oostwaarts tot aan het stadje Libby, zestig kilometer Montana in. Hij had één geliefde gehad – zijn vrouw Gladys –, een halve bunder land bezeten, twee paarden en een wagen. Hij had nooit een vuurwapen gekocht of in een telefoon gesproken. Hij had regelmatig in treinen gereden, vele malen in auto’s, en één keer in een vliegtuig gevlogen. De laatste tien jaar van zijn leven keek hij televisie als hij in het stadje was. Hij had geen idee wie zijn ouders geweest zouden kunnen zijn, en hij liet geen erfgenamen na.’

Een paar bladzijden voor het einde van de novelle Treindromen van Denis Johnson wordt het leven van hoofdpersoon Robert Grainier zo samengevat. Door geen jaartallen te noemen en niet in details te treden lijkt het of Robert Grainier een leven leidde vergelijkbaar met dat van veel mannen van zijn generatie.

Dat is niet zo. Treindromen gaat over het leven van die ene rechtschapen man die afgesneden is van zijn verleden – wie zijn ouders zijn weet hij niet – en zijn toekomst – na een grote brand zijn zijn vrouw en kind vermist –, en houvast zoekt en vindt in het ritme van de seizoenen en het voortschrijden van de tijd.

De chronologie van dat leven reconstrueren valt niet mee. In zijn novelle maakt Denis Johnson voortdurend sprongen in de tijd. Hij husselt het leven van Robert Grainer volledig door elkaar. Maar door gebeurtenissen in dat persoonlijke leven vast te ketenen aan jaartallen, en uit de manier waarop Robert Grainier zich voortbeweegt valt het verstrijken van de tijd af te leiden. Hoewel Denis Johnson zijn aanduidingen van tijd nonchalant formuleert, vormen ze het geraamte van zijn novelle.

Lees meer "Treindromen – Denis Johnson: Verdwalen in de chronologie van een leven" »

31 december 2012

Liliane leest… ‘voor de lijst’ en komt daardoor aan een boel boeken niet toe

Olivia Laing - Naar de rivierAan lezen voor de lijst heb ik nooit een hekel gehad. Het kost alleen zoveel tijd. Dat was toen zo, toen ik op de middelbare school op goed geluk titels koos. Dat is nu nog zo, nu ik beter weet wat ik lezen wil, maar me ook graag laat verrassen.

Ik lees altijd voor mijn plezier, maar vaak wel functioneel. Ik heb een doel voor ogen. Of het nu gaat om een artikel over een specifiek onderwerp, een interview met de schrijver van dat boek of die boeken, een column of een recensie: ik lees om te weten te komen waar ik het over ga hebben. Ik lees altijd meer dan ik nodig heb. Dat weet ik vaak vooraf al, maar dat weerhoudt me niet.

Ik lees veel, maar aan het eind van het jaar moet ik toch constateren dat door het lezen 'voor de lijst' andere boeken zijn blijven liggen. Boeken die ik alleen maar voor mijn plezier had willen lezen, zonder er per se iets over te zeggen. Soms begin ik vol goede moed, maar stop ik uiteindelijk toch omdat ik voel dat ik een boek geen recht doe als ik het te snel lees, als ik het lees omdat het uit moet zodat ik aan iets dat gelezen moet worden kan beginnen.

Lees meer "Liliane leest… ‘voor de lijst’ en komt daardoor aan een boel boeken niet toe" »

30 december 2012

Recensie: Hotel Vertigo – Kees ’t Hart

Het boek is best

Kees 't Hart - Hotel Vertigo

Om een oordeel te kunnen vellen over Hotel Vertigo van Kees ’t Hart moest ik eerst Vertigo van Hitchcock zien. Dacht ik. En dus ging ik op zoek naar de film. Dat viel niet mee. Daardoor had ik tijd om na te denken over de overeenkomsten, over sleutelscènes en over shots die Kees ’t Hart misschien wel letterlijk zou hebben overgenomen. Omdat ik me van de film niet veel meer herinnerde – ik twijfelde zelfs of ik hem wel gezien had – kwam ik eigenlijk niet veel verder dan de familiefoto’s. De familiefoto’s die Vincent van Zandt uit het huis van het gastgezin meenam om de hotelkamer huiselijker te doen lijken. Die leken me een goed ijkpunt, en dus focuste ik daarop toen ik de film na lang zoeken te pakken had. Pas na anderhalf uur zijn ze te zien. Omdat ik op de foto’s zat te wachten heb ik Alfred Hitchcock, die al na tien minuten en vijftig seconden van links naar rechts zonder op of om te kijken door het beeld loopt, gemist.

 

Vertigo - Alfred Hitchcock‘Dan zie ik de twee foto’s op het bureautje. Op de ene staat een man voor een winkel, op de andere staan twee vrouwen. In de film zoomt de camera erop in, al blijven de foto’s vaag. Judy beweert in de film dat het foto’s zijn van haar vader en van haar met haar moeder. Maar de jonge vrouw erop is Joanna. Joanna, daar staat ze. Het is godverdomme werkelijk de foto die ik ooit van Grant Avenue meenam en hier neerzette. Ik ben nog geen uur in San Francisco en daar is Johanna. (…)
Ik pak de foto van Joanna en haar moeder op.
Pas nu zie ik dat de lijst niet hetzelfde is, deze is van zilver, de oorspronkelijke lijst was zwart en veel breder.’ (p. 18-19)

Lees meer "Recensie: Hotel Vertigo – Kees ’t Hart" »

29 december 2012

Boudewijn van Houten over Kingsley Amis

Literair extra's op De Dagelijkse Standaard! Daar duikt Boudewijn van Houten de laatste tijd af en toe op, iets wat mij veel plezier doet. Ik mag hem wel, die oude mopperpot (die vroeger een jonge mopperpot was). Jaren geleden publiceerde hij op Het Nieuwe Journaal, de terziele gegane website van Stan de Jong, waarna hij digitaal gezien enige tijd dakloos was, een situatie die nu gelukkig weer is rechtgetrokken.

In zijn artikel 'Won Peter Terrin terecht de AKO Literatuurprijs' noteert hij deze aardige regels: 'Juist de huidige schrijver wordt geconfronteerd met het lastige feit dat hij over het meeste niet mag schrijven. Voor hij het weet, kwetst hij deze of gene – en dan staat zijn subsidie op de tocht. Ook zeer intieme notities houd je als schrijver liever voor je, want als je daarover dan later op televisie ondervraagd wordt, sta je goed in je hemd. Voorzichtigheid, voorzichtigheid… die kenmerkt dan ook onze huidige romanliteratuur, die hierdoor zo oneindig saai en oninteressant is. De uitgever zal u op de flap wel vertellen dat het relaas "uniek", "bloedstollend"  of erger nog: "beklijvend" is, maar dat neemt u beter met een korreltje zout.'

Van Houten schreef ook interessante artikelen over Nop Maas' Reve-biografie en hij gaat als vanouds tekeer tegen zijn generatiegenoten, in dit stuk. Wie alle artikelen van Van Houten op DDS wil zien, kan de zoekfuntie aldaar raadplegen. Boudewijn van Houten: het is en blijft een genoegen hem te lezen. Zijn meest recente bijdrage gaat over Kinsley Amis.

23 december 2012

Recensie: De rode loper – Thomas Rosenboom

Wereldberoemd in eigen kring

Thomas Rosenboom - De rode loperIn de jaren zeventig kon het nog ongestraft: kiezen voor de bijstand. Terwijl anderen gaan studeren opteren Lou Baljon en Eddie van de Beek voor deze mogelijkheid. Zij ambiëren een toekomst in de muziek en de journalistiek en gaan ‘gesubsidieerd’ aan de slag zodra ze hun diploma hebben. Lou als roadie bij een plaatselijke coverband, Eddie als verslaggever bij een regionale krant.

Hun succes blijft door die beperkte actieradius achter bij hun ambities. Eddie zal de sprong naar wat in zijn ogen een echte krant is nooit maken. Voor zijn baas is hij als ingezetene van de gemeente Zevenaar een perfecte chef voor het streekkatern. Lou switcht in de periode die De rode loper bestrijkt drie keer van bezigheid: hij begint als roadie, wordt dan geluidstechnicus met een eigen opnamestudio en daarna uitbater van een undergroundbioscoop, gespecialiseerd in horrorfilms. Een functie die hij combineert met het maken van bruidsreportages. Bij elke carrièremove is Eddie de aanjager – en brenger van het nieuws; een journalist zit altijd om kopij verlegen. Alleen het briljante idee waaraan de roman van Thomas Rosenboom zijn naam ontleent, is van Lou zelf.

Voor Eddie wordt niet alleen zijn baan, maar ook zijn huwelijk een gewoonte. Lou die nooit een vaste relatie heeft gehad en in het busje van de band elke gelegenheid te baat nam, verlangt naarmate het leven vordert steeds maar naar huiselijkheid en gezelschap. Maar hij is er in de loop der jaren niet sociaalvaardiger op geworden. En het meisje dat in aanmerking komt is dat ook niet.

Lees meer "Recensie: De rode loper – Thomas Rosenboom" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën