Dit is plankvrouw
een plank met twee poten
ze stofzuigt de ramen met lange slagen
van haar armen als een reuzenrad
ze zet het kleine hulpstuk op de slang
voor bij de kozijnen, dat is handiger
het duurt een halfuurtje
plankvrouw is klaar en gaat naar het café
aait de hond met as in zijn vacht
en de geur van afgelebberde vaatdoek
zo gaat het wel
weer thuis zit ze haar avond uit en kijkt
tot de lantaarns aangaan
slapen is een keuze
die plankvrouw niet goed maken kan
ze pakt het kleine hulpstuk
en strijkt zacht een lied
Andrea Voigt

Gaaaaaaaaap. (Excuses voor het ontbreken van meer inhoudelijk commentaar.)
Geplaatst door: Mark van der Schaaf | 19 januari 2011 om 08:11
Het doet me in de verte denken aan het Papenhoviaanse personage Aaibaar. Maar doe mij Aaibaar dan maar. Hoe is het eigenlijk met Aaibaar?
Geplaatst door: Nanne Nauta | 19 januari 2011 om 08:50
Mooie regel(s):
slapen is een keuze
die plankvrouw niet goed maken kan
verder iets te licht voor een gedicht, maar erg goed voor een blues, m.i.
Geplaatst door: Marein | 19 januari 2011 om 10:50
Alleen de titel al is poëzie. En dan het einde... met een licht erotische, tikje brutale inslag. Alleen zo jammer dat er in strofe 1 het o zo voorspelbare "voor bij" staat, waar "voorbij" zoveel verrassender zou zijn geweest. Nee, dit is geen licht gedicht, want: met wie heeft ze contact, wie doet haar voelen dat ze werkelijk mens is, een mens die meetelt? Niemand. Plankvrouw lijkt me intens eenzaam. Zoals misschien wel voor velen geldt in de prostitutie.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 19 januari 2011 om 12:25
Waar aaibaar staat, moet draaibaar staan. stop.
Geplaatst door: Nanne Nauta | 19 januari 2011 om 13:14
Ik vind het mooi, beeldend en met gevoel geschreven. Helemaal niet te licht, als dat al een bezwaar zou zijn.
Er zit ook nog van die bijna onmerkbare humor in. En dat café dat zie ik voor me, in zo weinig woorden.
Geplaatst door: Katja Bruning | 20 januari 2011 om 20:54
Ik vind het geheel te beschrijvend. Niet geslaagd vind ik 'plankvrouw', omdat deze keuze, niet geloofwaardig bij mij binnenkomt.
Als woord memorabel, dat wel.
Geplaatst door: Lilian Caessens | 21 januari 2011 om 11:55
Ook ik vind dit een beeldend en mooi gedicht. Ik heb al meer van deze dichteres Andrea Voigt gelezen.
En elke keer raakt zij mij...
Geplaatst door: Rim Sartori | 21 januari 2011 om 14:48