van de vroege ochtend. Ik
vond mezelf alleen
met mezelf
en herbezocht de zijde
waar weemoed woont, in
een kamer diep
in de huurkazerne. Maar
toch, hier gebeurt het allemaal,
in de kelders, op de zolders. Dit was
en is de plek van het ontspringen,
altijd geweest. De mensheid als geheel
floreerde vanuit deze bron.
Maar individuen, zoals ik,
die alleen en met zichzelf
hun vroegste ochtend herbeleven,
hebben voor hun heil
geen voordeel willen halen,
hier, in die kamer zonder wanden,
zonder boven, zonder onder,
en met eerzucht, zwaar verdund,
in potjes op ontstelde rekken –
slechts eindeloos
veel heimwee zonder punt.
Leo van der Sterren

Wauw. Tel mee: ik, mezelf, mezelf, individuen, ik, zichzelf. En daar tegenover: oneerzuchtige, weemoed, ontspringen, de mensheid als geheel (toe maar) heil, eerzucht, ontstelde, eindeloos, heimwee.
Ik mis nog het woord God, of een humanistische Zij. Dan zitten het helemaal snor: prima balans, afgewogen woordkeus, diep emotioneel. Niks meer aan doen.
Geplaatst door: Mark van der Schaaf | 10 november 2010 om 21:08
Dan zit
Geplaatst door: Mark van der Schaaf | 10 november 2010 om 21:08
Die zit
Geplaatst door: Cornelis van der Wal | 10 november 2010 om 23:34
Okee, er zitten grote en vooral versleten woorden in, maar het heeft ook wel zijn goede kanten, dit gedicht, vooral de tastbare regels, de zolders en de kelders, de ontstelde rekken, zijn best mooi. Ik denk dat, als je aan die versleten grootsheid een beetje schaaft, je een sterk gedicht overhoudt. Misschien ook wat minder afbreken.
Geplaatst door: Runa De Moudt | 12 november 2010 om 08:50
De interpunctie zou ik anders gedaan hebben, en veel meer hebben gewerkt met enjambementen. De regelafbrekingen zoals die er nu staan tonen meermaals wat ongelukkig en wellicht ondoordacht geplaatst. Mede door deze overduidelijk niet genomen kansen om van een proza-achtige tekst ook waarlijk poëzie te maken, heb ik sterke twijfels bij dit gedicht (in zijn huidige vorm). En dat terwijl ik de verwoorde idee best wel aardig gevonden vind. :-/
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 12 november 2010 om 14:54
Ik ben het zowel met Harry als met Mark eens. De vorm stoort me, het woordgebruik vind ik zoals Runa het noemt groot en versleten.
Geplaatst door: Nic Castle | 29 december 2010 om 02:10