Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Nultijd Feed

24 mei 2013

Achtergrond: Nultijd - Juli Zeh: Een verhaal met een ontknoping?

Zinnen die op onheil wijzen

Nullzeit - Juli ZehEen gewaarschuwd mens telt voor twee, en omdat ik ergens gelezen heb dat Nultijd  van Juli Zeh een psychologische thriller is, doe ik mijn best om geen enkele aanwijzing over het hoofd te zien. Ik hou niet van boeken die het moeten hebben van hun ontknoping, dus hoop ik er het beste van en ondertussen ben ik op mijn hoede.

Het begint al op bladzijde 11. Daar staat: ‘Arrecife was een aaneenschakeling van onaangenaamheden. Overheidsgebouwen, rechtbanken, politiekantoren, hotels, ziekenhuizen. Je rijdt er alleen naartoe als je een probleem hebt, zei Antje weleens. Die dag wist ik nog niet dat ik er een had.’

‘Die dag was ik nog niet dat ik er een had.’ De man die even daarvoor op het vliegveld gasten in ontvangst genomen heeft - en daarbij doet alsof het dierbare vrienden zijn om zo taxichauffeurs om de tuin te leiden - heeft dus een probleem. In realtime weet hij dat dan nog niet, maar in de verteltijd wel. Meer dan een aanwijzing die leidt naar een ontknoping, wijst dit op een ingenieuze vertelstructuur, en dat houd ik dan weer wel van.

Lees meer "Achtergrond: Nultijd - Juli Zeh: Een verhaal met een ontknoping?" »

19 mei 2013

Nultijd van Juli Zeh versus Bitter Moon van Roman Polanski: meer functionele geilheid, graag!

ZehnultijdWat is literatuur toch vervelend. Ja, serieus. Je leest een boek en bij ieder woord resoneren er allerlei andere woorden mee. Doodmoe word je ervan. Je leest een boek als het ware nooit alleen: alle andere boeken die je ooit gelezen hebt lezen met je mee. En hoeveel aantekeningen je ook maakt en hoeveel lijsten je ook bijhoudt (niet dat ik met die dingen nou heel erg consequent ben, trouwens), altijd komt er een punt waarop je als een idioot boeken uit de kast aan het trekken bent, wanhopig bladerend op zoek naar dat ene citaat, die ene filosofische observatie, die scène die op een of andere manier verwant is aan wat je net gelezen hebt (waarbij je inwendig hartstochtelijk pleit voor het e-book met zijn gezegende doorzoekbaarheid).

Maar goed, ik las dus Nultijd van Juli Zeh en wist zeker dat ik al eens eerder had gelezen over iets met een liefdesdriehoek op een eiland. Hon-derd pro-cent zeker. Maar ik vond het niet.

Lees meer "Nultijd van Juli Zeh versus Bitter Moon van Roman Polanski: meer functionele geilheid, graag!" »

14 mei 2013

Nultijd: het begin van een mooi tijdperk

NultijdStunde Null is codetaal voor het begin van een operatie. In Nultijd van Juli Zeh is die ‘nultijd’ het moment vlak voor het duiken begint; het duiken is voor hoofdpersoon Sven wat een militaire operatie voor het leger is.

Het duiken verdeelt de tijd in ‘voor’ en ‘na’, voor de oorlog en na de oorlog, voor de deling en na de deling, enfin: voor het duiken en na het duiken; en ik ga nu speculerenderwijs verder op dit gegeven.

Duitsland heeft een geschiedenis die is gemarkeerd in een paar belangrijke ‘voors’ en ‘na's’: voor en na de Weimarrepubliek, voor en na de Tweede Wereldoorlog, voor en na de deling, voor en na de Wende. Meer dan welk land in Europa ook is Duitsland getekend door dergelijke breukmomenten.

Lees meer "Nultijd: het begin van een mooi tijdperk" »

05 mei 2013

Nultijd - Juli Zeh: een eiland als functioneel decor

Omringd door water 

Juli Zeh noemt de naam van het eiland niet, maar ze omschrijft het zo, dat het maar één eiland kan zijn.

Het landschap ontvouwde zich. Een paar baardige palmen aan de rand van de weg, daarachter alles zwart tot aan de horizon. Een klassieke schoonheid was het eiland niet. Vanuit het vliegtuig leek het een reusachtige steengroeve. Bruingroene heuvels, waartussen sneeuwresten leken te liggen. Pas bij het aanvliegen zag je dat de lichte vlekken dorpjes met witte huizen waren. Een landschap zonder noemenswaardige vegetatie had het even moeilijk als een vrouw die niets geschikts heeft om aan te trekken. Juist vanwege dat gebrek aan ijdelheid had ik meteen van het eiland gehouden.

De gasten die door duikinstructeur Sven van het vliegveld gehaald worden reageren zoals iedereen die dat landschap van lava voor het eerst aanschouwt. Met voorspelbare oh’s en ah’s. Zo voorspelbaar dat Sven dit keer de toeristische uitweidingen over de geschiedenis en de geologie achterwege laat.

Voor wie het na die uitvoerige beschrijving nog niet zeker weet noemt Juli Zeh de naam van de kunstenaar die iedereen die ooit op het eiland geweest is kent omdat je er niet om zijn gebouwen en kunst heen kunt.

Lees meer "Nultijd - Juli Zeh: een eiland als functioneel decor" »

02 mei 2013

Juli Zeh over Nultijd en de angst voor vrijheid

Juli Zeh - BorderkitchenEerst leest ze zelf de eerste bladzijden van Nullzeit. Auf Deutsch dus. Daarna leest Arjan Peters ongeveer hetzelfde in de vertaling van Hilde Ketelaar. Eigenlijk is dat niet nodig. Er wordt terwijl Juli Zeh leest precies op de goede momenten gelachen. Juli Zeh schiet in de lach bij de zin: ‘Ze was buigzaam als een pluchen knuffel’. Pluchen knuffel klinkt in haar oren lief. Waarna de zaal om haar reactie lacht. Frau Doktor Zeh – ze is meester in de rechten en Diplomschriftsteller - heeft het publiek meteen mee. 

Juli Zeh is te gast bij Borderkitchen. Ze praat met Arjan Peters vooral over haar nieuwe roman Nultijd. Hij stelt hele lange vragen in het Engels, voorgelezen van papier. Zij geeft korte antwoorden en vertelt vervolgens vrolijk verder. Ze zijn niet aan elkaar gewaagd: Juli Zeh troeft Arjan Peters af. Het is alsof zij Jola is en hij Theo, de personages uit Nultijd die elkaar letterlijk en figuurlijk naar het leven staan – zij belaagt hem fysiek, hij haar met woorden, ondanks zijn writer’s block. Juli Zeh vertelt meer dan Arjan Peters wil weten.

Lees meer "Juli Zeh over Nultijd en de angst voor vrijheid" »

01 mei 2013

Marjoleine de Vos vs. Nultijd van Juli Zeh: over vertelstem en meccanodoos

ZehnultijdBijna heel Nultijd van Juli Zeh heb ik me zitten ergeren aan de schrijfstijl. Het goedkope gepsychologiseer, het continu vooruit wijzen en het daardoor breken van de spanningsboog, de krukkige zinnen. Totdat, helemaal aan het eind, blijkt dat het gaat om een door hoofdpersoon Sven opgeschreven relaas. Sven is een duikinstructeur en niet bepaald een homme de lettres. Bovendien heeft zijn opschrijven van de gebeurtenissen een juridische drijfveer, dus kun je van hem ook geen hogere literatuur verwachten.

Marjoleine de Vos, die Nultijd op 26 april in NRC Handelsblad recenseerde, ergerde zich ook. ‘[D]e leeservaring blijft onbevredigend’, schrijft ze. Ze schrijft dat toe aan de psychologie van de roman die ‘eerder theorie en schema dan een doorvoeld en invoelbaar verhaal’ is en aan het feit dat alles door Zeh uitgelegd wordt. Door Zeh? Hoewel De Vos het in haar laatste alinea ‘een van de aardigste kwesties’ in het boek noemt dat de vertellers (Sven en de soapactrice Jola, van wie enige dagboekfragmenten deel uitmaken van het boek) ieder hun eigen interpretatie van de werkelijkheid hebben, komt ze niet op het idee de vertelstijl ook te linken aan de personages.

Lees meer "Marjoleine de Vos vs. Nultijd van Juli Zeh: over vertelstem en meccanodoos" »

23 april 2013

Achtergrond: Nultijd – Juli Zeh

Onder water is het ook niet veilig


Juli Zeh, foto David FinckOgenblikkelijk werden we omringd door stilte. Het speciale zwijgen van de zee. Bewegingen werden trager, communicatie werd een dans van tekens en gebaren. Onder water waren de verhoudingen eenvoudig, behoeften duidelijk en reacties radicaal. Wie tien meter naar beneden dook, reisde tegelijk tien miljoen jaar terug in de evolutiegeschiedenis – of naar het begin van zijn eigen biografie. Daar waar het leven begon, drijvend in het water en stom. Zonder taal geen begrippen. Zonder begrippen geen verklaringen, zonder verklaringen geen oorlog. Zonder oorlog geen angst.

De vredige stilte die Juli Zeh in Nultijd beschrijft, herken ik. Ik herinner me die stilte van de uren dat ik als kind met ingehouden adem keek naar de beelden die Jacques Cousteau en zijn team onder water maakte. Stilte die alleen doorbroken werd door ademhalen en luchtgeblazen bubbels die uit de diepte naar boven kropen, een spoor van licht in een wazige wereld.

In Nultijd is die vrede onder water ver te zoeken, boven water trouwens ook. Theodor Hast en Jolanthe Augusta Sophie von der Pahlen komen niet voor hun plezier naar het eiland waar Sven Fiedler al veertien jaar ver weg van verantwoordelijkheden een duikschool heeft. De zeer exclusieve duiktraining dient een doel. Jola heefteen missie:

Lees meer "Achtergrond: Nultijd – Juli Zeh" »

19 april 2013

Recensie: Nultijd - Juli Zeh

ZehnultijdSven Fiedler, de hoofdpersoon van Juli Zehs Nultijd, is een loser. Ja, ik geloof dat ik dat zo wel durf te stellen. Gevlucht uit Duitsland, voor de cultuur waarin iedereen continu beoordeeld wordt, is hij een duikschool begonnen op een klein Canarisch eiland. Hij heeft daar een vriendin, waarmee hij samenwoont en die hem met de duikschool helpt, maar die hem eigenlijk weinig interesseert.

Jola, de bloedmooie actrice die twee weken lang zijn leerling is, interesseert hem wel degelijk. Samen met haar man, de mislukte schrijver Theo, komt ze zich voorbereiden op een filmrol waarvoor ze moet kunnen duiken.

Al gauw blijkt het stel er bizarre gewoonten op na te houden. Zo SMS’en ze elkaar continu, ook terwijl ze naast elkaar zitten, en scheppen ze er genoegen in elkaar in het openbaar te vernederen.

Lees meer "Recensie: Nultijd - Juli Zeh" »

16 april 2013

Juli Zeh - Zo leuk is Lanzarote ook niet

NultijdWenn ich das Wort ‘Liebesdreieck’ höre ... entsichere ich meinen Browning. Zo zou ik, variërend op Hanns Johst, deze recensie kunnen beginnen. Had Sven Fiedler dat maar gedaan, toen hij Jolante Augusta Sophie von der Pahlen (Jola) op een afgelegen eiland (Lanzarote?) leerde kennen, denk je na lezing van Nultijd. Maar dat is dus niet zo. Het boek (en het leven van de hoofdpersonages) neemt zijn onafwendbare loop. Ik zal het einde van die onafwendbare loop niet ‘verraden’, want dan is het lezen van Nultijd een minder groot genoegen, maar dat het vonkt en knettert aan het eind, dat kunt u van mij aannemen.

Juli Zeh is een auteur die zich nadrukkelijk ‘engageert’, en ook in deze roman zijn de personages blauwdrukken van een menstype dat in deze maatschappij worstelt met, eh, alles. De twee hoofdpersonages Sven en Jola zijn respectievelijk de zich uit de ‘stressmaatschappij’ terugtrekkende en de op nieuwe rollen en prikkels beluste mens. Antje en Theo, de partners van Sven en Jola, zijn minder uitgesproken, maar je zou Antje de berustende of onzichtbare mens en Theo is de manipulator (zij het soms de onderworpen manipulator) pur sang.

Lees meer "Juli Zeh - Zo leuk is Lanzarote ook niet" »

12 april 2013

Nultijd – Juli Zeh: Niet echt een ontspannen duikvakantie

Nultijd - Juli ZehMijn taak had eruit moeten bestaan de patronen in Jola’s gedrag te herkennen. Er wordt gezegd dat juristen een zesde zintuig voor structuren hebben. Maar ik was nu eenmaal geen jurist, maar een duikleraar.

Blind vertrouwen kun je in Nultijd van Juli Zeh niemand, maar tegen de tijd dat duikinstructeur Sven dat in de gaten heeft, hebben zijn klanten – actrice Jola en haar partner Theo – hem al in de houdgreep. Aanvankelijk weet alleen de lezer dat, maar gaandeweg gaat ook Sven begrijpen dat er iets niet klopt. Hij raakt steeds verder verstrikt in een leven dat het zijne niet is.   

De vierde roman van Juli Zeh gaat over het (mis)interpreteren van de werkelijkheid en het bewust manipuleren van die werkelijkheid. 

Nultijd van Juli Zeh is na Het eeuwige volk kent geen angst  van Shani Boianjiu en Treindromen van Denis Johnson, het derde boek dat De Contrabas in de schijnwerpers plaatst. Tien stukken van allerlei aard kunt u van ons – Chrétien Breukers, Bouke Vlierhuis en Liliane Waanders – verwachten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën