Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Montagne Feed

12 oktober 2012

Weblog over kijken: Sterren op het doek

RitaRHannekeG'In eerste instantie is Sterren op het doek een feel good programma. Het interview met de BN’er, op een door hem of haar verkozen locatie, neemt een belangrijke plek in. En ook al huilt menig BN’er op enig cruciaal moment, een naar gevoel geeft dat niet. Het overtuigt de kijker immers van het voor de hand liggende idee dat ook beroemde mensen hebben zo hun sores hebben. De drie deelnemende kunstenaars werken tijdens het betreffende gesprek aan een portret van de bekende Nederlander. Een portret dat zij in de weken na de opname voltooien in hun ateliers. Tenslotte worden de kunstwerken in een museum onthuld en mag de BN’er commentaar geven op de interpretatie van zijn beroemde gezicht. Bovendien mag hij een kunstwerk uitkiezen. Het geselecteerde doek gaat mee naar huis, de andere twee werken worden geveild. De opbrengst van de veiling gaat naar een, door de BN’er gekozen, goed doel. Kortom, het programma kijkt lekker weg. Nietwaar?' Lees verder op de weblog over kijken van Nicole Montagne.

28 juni 2012

Nicole Montagne over Jürgen Drews (en meer)

Op het Weblog over Kijken van Nicole Montagne een beschouwing over Jürgen Drews, en vooral over de beleveniseconomie.

Voor de Rewe-supermarkt verrees een platform. De ster die daar later in middag zou optreden, heette Jürgen Drews. Het zei ons niets, maar we werden rap bijgepraat door mevrouw Parzonka. Drews zong vroeger bij de Les Humphrey Singers. In zijn geboorteland Duitsland bleek hij nog altijd immens populair. (...) De fans draaiden dol, vrouwen ontdeden zich van pump met naaldhak en lieten deze door de zanger signeren, die op zijn beurt tal van cd’s verkocht voordat hij überhaupt met zingen begon. Hij kwam uiteindelijk niet verder dan een enkel lied, toen was de tijd alweer voorbij. Honderden cd’s waren inmiddels verhandeld en gesigneerd, terwijl Drews en passent nog een dranghek omstiet terwijl hij riep: ‘Ich bin zum Anfassen da’. Een hoogblonde fan stortte zich in zijn armen. ‘Wie ben je dan?’ vroeg onze ster. ‘Hannelore,’ zei zij. ‘Ich bin der Jürgen.’

26 maart 2012

Over het het eerste e-museum en de kunstenaar Péter Forgács

"In Zagreb zijn foto’s gevonden. Zij zijn gevonden door Tamara Razov en Anton Petrovic. De foto’s lagen op een doordeweekse vlooienmarkt. Weggegooid, achtergelaten, overgeërfd. Tamara heeft aan Anton Petrovic gevraagd wat ze er in godsnaam mee moesten doen. Doorzoeken, beval Anton Petrovic. En zo werden het er steeds meer. Albums, mappen, schriften vol. Het echtpaar heeft de foto’s uiteindelijk allemaal op een site gezet. En zo ontstond, eind 2005, het allereerste elektronische fotomuseum. Een museum met foto’s op het internet. Foto’s van gewone, onbekende mensen. Alhoewel, eigenlijk komen ze ons tamelijk bekend voor. Bewaren wij in onze albums niet soortgelijke foto’s?" Nicole Montagne op het Weblog over Kijken.

27 januari 2012

Over Gundula Schulze Eldowy en Nico Dijkshoorn

"De vraag van Arie Boomsma in DWWD en die van de journaliste in de Volkskrant, of Nooit ziek geweest misschien uit wraak was geboren, leek mij dan ook wat oppervlakkig gesteld. Een dergelijke vraag gaat iets te snel van een vereffening uit: een zoon heeft een nare vader en, is dan de algemene veronderstelling, rekent met hem af in een boek. Maar wat voor afrekening zou dat wezen? De vader, lijdend aan Alzheimer, krijgt de boodschap niet mee, dus als zoon mis je je belangrijkste doel. Waar zou die afrekening dan verder uit kunnen bestaan? Dat de omgeving weet wat voor een man deze vader nu eigenlijk was? Tja, wat heb jij daaraan, jij moet in de optiek van de wraakactie afrekenen met deze vader, en niet je omgeving." Over Gundula Schulze Eldowy en, inderdaad, Nico Dijkshoorn, op Weblog over Kijken van Nicole Montagne.

12 januari 2012

Een makelaar in Pruisen

Over Joep Leerssens boek Spiegelpaleis Europa, over Ariadne en Daedalus, over Antoine de Saint-Exupéry en over Iwan Rebroff die Hans-Rolf Rippert heette, en over het oude Pruisen, maar over nog veel veel meer, op het Weblog over Kijken van Nicole Montagne

"De duisternis viel al om vier uur in, snel en onontkoombaar. Toch wilden we nog iets van het provinciestadje zien. Er was een winkelstraat die uitkwam op een donker marktplein. Het stadhuis op het plein bleek uitgelicht. De paar restaurants zagen er gesloten uit. Enkele hoge kerstbomen waren omgewaaid en lagen verdwaasd naast hun stenen potten. Het plaatsje oogde, voor zover we het konden zien, vriendelijk. We wandelden door de winkelstraat en passeerden een drogisterij (Rossmann) en enkele bakkers. In de boekhandel bleek de streek over een eigen, inmiddels overleden schrijver te beschikken, hij heette Ehm Welk. Zijn bekendste boek had als titel Die Helden von Kummerow. Zijn werk stond in een aparte kast. En nu we er toch waren, liepen we maar meteen even bij de winkel van Vodafone naar binnen. We wilden namelijk weten of het nabijgelegen buurtschap waarin 'ons' schooltje stond op de een of andere wijze was aangesloten op het internet (op dat moment probeerden we ons te oriënteren als Daedelus want allemaal leuk en wel, we wilden ook enig overzicht en een razendsnelle virtuele communicatie)."

23 augustus 2011

Montagne over Christa Wolf en Opalka

"De projecten van (Christa) Wolf en Opalka zijn intrigerende tijdsdocumenten. Beide zijn opgebouwd uit ‘details: bij de kunstenaar een reeks cijfers, bij de schrijfster een reeks gebeurtenissen. Gebeurtenissen overigens die, indien niet genoteerd, onherroepelijk in de vergetelheid zouden raken. Je weet nu bijvoorbeeld dat Christa Wolf zich op 27 september 1978, in haar tweede huis in Meteln (Meclenburg-Vorpommern) bevindt, en dat die dag op een woensdag valt. De dag begint rond twaalf uur middernacht als Wolf met haar man en haar Poolse vertaler (Herr Blaut) in een van de voormalige zwijnenstallen rond het huis zit, waar juist het haardvuur is gedoofd." Nicole Montagne op haar Weblog over Kijken.

15 juni 2011

Nicole Montagne: Hoge en lage cultuur

Matrozen Deel 1: De matrozen

Vandaag een paar aantekeningen over hoge en lage cultuur. En omdat het onderwerp nu eenmaal lang en breed is, bovendien oppervlakkig en diep, omdat je het vol ornaat de lucht in kunt schieten maar ook liederlijk over de grond kunt laten stampen, omdat het ondemocratisch democratisch is, of democratisch ondemocratisch, eerst maar eens een poging om tot een globale afrastering van een paar begrippen te komen.

Dit naar aanleiding van een opmerking van Lex ter Braak in Vrij Nederland enige weken geleden ‘dat het voor de serieuze kunstliefhebber schrikken is geblazen wanneer de hoge en lage cultuur gelijkelijk worden ingezet’. Deze opmerking heeft me vol verbazing aan het denken gezet. Want is die overlap inmiddels niet een beetje gewoon, ja zelfs mainstream geworden?

Lees verder op Weblog over kijken van Nicole Montagne >>

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën