Men vege de aarde van zijne handen
Men vege het bloed van zijne wangen
Men doet alsof men nog liefheeft
En men doet alsof men zich geeft
Dan staat men naakt en begeerlijk
Dan woelt men onder de rokken
Dan druipt men als de teerling
Van de laatste kuttenkoppen
We schoppen die schrijver een pagina
We rammen die schilder een doek
Waar komen ze vandaan en waar
Gaan ze in godsnaam naartoe:
Het meisje mijn kunsten en ik
En waarom vraag ik ’s avonds laat
Aan mijn hele facebook-kliek
Waarom ik dit gebeuren laat:
Uit aarde, bloed en liefde
Uit woorden en uit verf
Steeds weer het ontriefde
En o huiver weer de huiver…
Pieter Boskma

Ja, wat hiervan te zeggen. Zoveel retorisch geweld, zoveel machtsvertoon, je hebt niet het idee dat de dichter om een reactie verlegen zit; hij wordt - zoals de Facebookkliek ook gedurig wordt verteld - overweldigd door inspiratie.
Geplaatst door: RHCdG | 18 februari 2011 om 13:05
Ik vind het wel lekker, al die heftigheid.
Geplaatst door: Lammert Voos | 18 februari 2011 om 13:28
Overtrokken exhibitionistisch.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 18 februari 2011 om 13:39
Maar misschien wel het eerste gedicht van een gearriveerde dichter waarin zo duidelijk Facebook voorkomt. Of ik dat goed, slecht of domweg apocrief vind, daar ben ik nog niet uit.
Geplaatst door: Hans Smit | 18 februari 2011 om 15:40
Tja, waarom dat buiten sluiten? Maakt deel uit van de dagelijkse werkelijkheid van een hoop mensen.
Het was destijds (in 1932 als ik me niet vergis) weliswaar een hele rel toen Nijhoff zomaar over een fluitketel begon, maar sindsdien is het goddank snel bergafwaarts gegaan in de poëzij.
Geplaatst door: RHCdG | 18 februari 2011 om 16:00
Hm. Ik had denk ik gesproken van vredesnaam ipv godsnaam. Kuttenkoppen vind ik een kuttenkoppenwoord, dat mij te aandachttrekkerig is. Maar buiten dat voelt dit gedicht als een verstrengeling van heden en verleden waar ik wel gecharmeerd van ben. Buiten dat is het alsof de schrijver zich laat leeglopen, proef ik een nog gecontroleerde kalmte in strofe een, maar in strofe twee komt een soort van bitterheid bovendrijven en frustratie en woede. En ja, het waarom in de slotstrofe. Gezien het heden/verleden ploetert deze dichter al héééééél lang. Ja, gaaf gedicht hoor.
Geplaatst door: Lilian Caessens | 18 februari 2011 om 22:35
Ha, Pieter,
Ik doe niet aan dat Faceboekgedoe, sta nog gewoon dagelijks voor mijn spiegel.
Waarheen, waartoe... niet de weg naar Mieke Telkamp hoop ik? Misschien is 't weer eens tijd voor de pingpongtafel zoals 15 Jahre her? Groet van 'n oud leerling en bewonderaar. Je weet wel, die van de Afsluitdijk.
Thiadric.
Geplaatst door: Thiadric | 04 januari 2012 om 20:39
Thiadric, heb je wellicht een achternaam?
Geplaatst door: Bart FM Droog, dienstdoend redacteur | 04 januari 2012 om 23:25
auto insurance quotes nj fguhrj state auto insurance elqqk life insurance quotes 7910 insurance life 1369
Geplaatst door: Daveigh | 24 december 2012 om 05:05