Man in de vroegte

vele ochtenden verspoelt hij het gruis van de vorige dag
er zijn momenten dat hij zichzelf betrapt
hardop lacht en luistert naar zijn razen

vele ochtenden is niets hem dierbaarder dan de randen van het bad
hij stapelt er boeken en klokhuizen sterven
een asbak, een viltstift
en als hij zich in water legt
krimpt zijn geest

vele ochtenden zijn er houten balken
waaraan een haakje met een hemd

elke ochtend ruikt hij de avond

 

Marc Vangrieken

Comments

[Geplaatst door: Anke Verleysen]

fantastisch!

[Geplaatst door: Nic Castle]

Nee, hier ben ik niet zo van onder de indruk. Ik vind hier geen ritme in en ik vind de woordkeuze en -volgorde ietwat klungelig.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

'Den werkenden mensch' op de rand van de wanhoop en de uitzichtloosheid. Het doet me ergens denken aan scènes in de film 'Taxi Driver' (1976, met Robert de Niro), of zelfs 'Leon' (1994, met Jean Reno).

Er hangt een subtiele dreiging in de dichtwoorden, een niet nader geduide donkere mist. Het element "in de vroegte" kan wijzen op nachtwerk, "gruis" op de aanslag van de beleefde dag. Er is een tegenstelling van belang tussen "vele ochtenden" (3x genoemd) en "elke ochtend" - dat zal de werkweek zijn.

Een stevig en tegelijk ook fragiel geheel, deze tekst. Totaal zonder melodrama, beschouwend, matter-of-fact.

Een sterke dichtregel in deze context vind ik de afsluiter: "elke ochtend ruikt hij de avond".

Qua klanken, ritme (overwegend jambisch) en melodie vind ik het prima kloppen. Het lijkt een gedicht gemaakt voor soepele voordracht.

[Harry J.M. Kleinhoven]