Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Luc de Rooy Feed

10 juli 2012

Over Carlos Fuentes’ onvoltooide

Door Luc de Rooy

NaardestadIn de onvolprezen bloemlezing Naar de stad, samengesteld door Annelies Verbeke en Sanneke van Hassel, is een verhaal van Carlos Fuentes opgenomen, getiteld ‘Een doorsneegezin’. Het verhaal komt uit de bundel Alle gelukkige gezinnen (J.M. Meulenhoff, 2008) en is vertaald door Mieke Westra en Mariolein Sabarte Belacortu. ‘Een doorsneegezin’ gaat over een Mexicaans gezin, bestaande uit een vader, een moeder, een zoon en een dochter: Pastor Pagán, Elvira Morales, Abel en Alma Pagán. Veel gebeurt er niet – alle gezinsleden hebben hun eigen sores –, maar hoe meer het verhaal vordert, hoe meer er van de Mexicaanse open zenuw bloot komt te liggen: corruptie, de machocultuur, de geweldspiraal waarin het land zich bevindt, de minderhedenproblematiek – het komt allemaal voorbij.

Het verhaal is opgeknipt in verschillende delen, die allemaal vanuit een andere invalshoek worden verteld: het perspectief van de verschillende gezinsleden. Het verhaal dat overblijft als de delen over elkaar heen worden gelegd is dat van een vader die tijdens zijn arbeidsjaren opgesloten had gezeten in een corrupte samenleving (‘Terugkijkend naar het verleden vroeg Pastor Pagán zich af: waarom was ik niet oneerlijk terwijl ik het had kunnen zijn?’) en van zijn zoon die vervolgens in dezelfde situatie terechtkomt. Op de achtergrond flitsen er (hilarische) beelden voorbij van het geweld waar Mexico heden ten dage onder te lijden heeft, en waar in dit verhaal zelfs een realityshow op televisie mee te maken krijgt: ‘De twee Amerikaanse vrouwen (Sophonisbe en Sally) kwamen niet verder dan Ciudad Juárez. Op de eerste dag van de wedstrijd verdwenen ze, ze werden later dood aangetroffen in een kloof bij Río Grande.’

Lees meer "Over Carlos Fuentes’ onvoltooide" »

21 juni 2012

Luc de Rooy vertaalt biografie Ronaldo

RonaldoGoed. Soms wint iemand die je kent een grote literaire prijs. Of schrijft een bestseller. Dat is mooi, en eervol. Maar vandaag zag ik iets... ja, iets groters. Iets dat de trots door je lijf laat zinderen. Ik zag namelijk dit boek... Ronaldo, zijn weg naar de top. En het is vertaald door onze vaste medewerker Luc de Rooy. Natuurlijk hadden wij het gehoopt, dat hij naast zijn werk als literair vertaler, uitgever en publicist ook de echte bloemen uit de hof der letteren zou plukken... maar dat het dan ook gebeurt... dat is... ja... ontroerend. Avonden leesgenot liggen voor ons, over deze Gigant die het Nederlandse Elftal met twee prachtige doelpunten in diepe rouw dompelde...

14 juni 2012

Álvaro Enrigue, over Alejandro Zambra

Naardestad

Door Luc de Rooy

Onlangs verscheen bij De Geus Naar de stad, een prachtige bloemlezing met buitengewoon mooie korte verhalen met als thema ‘de stad’, samengesteld door Annelies Verbeke en Sanneke van Hassel. De samenstellers hadden erin een nog ongepubliceerd verhaal van Alejandro Zambra opgenomen, genaamd ‘Dank je’. Het verhaal gaat over een beroving in Mexico-Stad, die even schrijnend als grappig wordt beschreven door een verteller die heel veel wegheeft van Zambra, de auteur zelf. 

In 2010 verbleef Alejandro Zambra enkele maanden in Mexico. Daar werd hij beroofd. Niet één maal, maar meerdere keren. Als je hem ernaar vraagt, dan valt er eerst een stilte. Hij slikt. Omdat hij tijdens een van die berovingen dacht dat hij, of zijn gezelschap, vermoord, of verkracht, zou worden. Maar wanneer hij begint te vertellen komen de absurde details naar boven, zoals beschreven in het verhaal (let wel, voor de naïeve lezer: het verhaal is fictie, gecomponeerd, gestileerd, gevormd naar wat de schrijver ermee voor ogen had):

Lees meer "Álvaro Enrigue, over Alejandro Zambra" »

17 mei 2012

Jorge Volpi over Carlos Fuentes (1928-2012)

VolpiFuentesOnlangs overleed Carlos Fuentes. Onze medewerker Luc de Rooy schreef over de oude, nu dode meester een beschouwing, en vertaalde een tekst van Jorge Volpi, die ook wel de kroonprins van Fuentes is genoemd:

Afgelopen februari gaf Carlos Fuentes een lezing tijdens het Hay Festival in Cartagena, Colombia. Hij had het er over de legalisering van drugs, over Latijns-Amerikaanse problematiek en over politiek. Weinig over literatuur. Enkele dagen later kwam het befaamde Colombiaanse literaire tijdschrift Arcadia met een redactioneel commentaar, waarin het stelde dat waar het in Zuid-Amerika gebruikelijk is dat politici bij hun pensioenering in de pen kruipen, het bij Fuentes andersom leek te zijn gegaan – na enkele geweldige romans in een ver verleden, waren zijn literaire aspiraties steeds minder geworden, en kwamen zijn politieke aspiraties steeds verder aan het oppervlak: ‘Hij was een geweldige schrijver die aan het eind van zijn carrière opeens ex-president werd.’

Lees meer "Jorge Volpi over Carlos Fuentes (1928-2012) " »

18 maart 2012

Pedro Mairal, over oude en nieuwe generaties

Luc de Rooy, in een nieuwe, prachtige bijdrage over de hedendaagse Latijns-Amerikaanse letteren.

In een vorig artikel had ik het in een voetnoot over de jongste generatie Latijns-Amerikaanse schrijvers: schrijvers die niet meer de Zuid-Amerikaanse dictaturen, drugs of geweld als onderwerp van hun boeken nemen, schrijvers die geboren zijn tijdens een van de dictaturen, maar er zelf geen rol meer in gespeeld hebben, een generatie schrijvers die altijd de verhalen over die periode heeft moeten horen (en lezen!), maar eigenlijk iets heel anders wil aankaarten in hun verhalen. Schrijvers die de magisch-realistische literatuur en de Latijns-Amerikaanse boom achter zich willen laten, maar ook niet als de post-boom hyperrealistische geweldsromans willen presenteren. En met bovenstaande omschrijvingen heb ik het bijvoorbeeld over schrijvers als Álvaro Enrigue, Samanta Schweblin, Alejandro Zambra, Andrés Neuman, Valeria Luiselli en Pedro Mairal.

Pedro Mairal por Clara Muschietti 3Van deze laatste schrijver, Pedro Mairal (Buenos Aires, 1970), is onlangs een eerste titel in het Nederlands verschenen. Het verdwenen jaar van Salvatierra, vertaald door Corrie Rasink, en uitgegeven bij Athenaeum‒Polak & Van Gennep. Het is een bijna achteloos verteld verhaal over een man die op zoek gaat naar het verleden van zijn vader, de schilder Juan Salvatierra, die zijn leven met één enkel schilderij heeft opgetekend; een langwerpig schilderij, van bijna vier kilometer aan elkaar genaaid doek, dat alle gebeurtenissen in Salvatierra’s leven toont in fantastische beelden: ‘Het schilderij dat ons allen omarmde, die ruimte waar schepsels vrij en onbeperkt konden bewegen omdat er nergens een grens was, omdat er nergens een eind aan kwam.’ Tijdens het inventariseren van het doek, om het aan een Nederlands museum te kunnen verkopen, ontdekt de verteller dat er één jaar uit het schilderij ontbreekt. Uiteraard gaat hij vervolgens hiernaar op zoek, en ontdekt enkele verborgen gebeurtenissen.

Lees meer "Pedro Mairal, over oude en nieuwe generaties" »

22 februari 2012

Veroordelen of niet veroordelen

RosarioOnlangs verscheen bij Rainbow een herdruk van Rosario, de roman van de Colombiaanse schrijver Jorge Franco, waarmee hij internationaal doorbrak. Luc de Rooy tekende voor het nawoord van die uitgave. De Contrabas mag een lange versie van het nawoord overnemen; in het boek zit een korte versie. Kopers van het boek, en mogen het er veel zijn, hebben dus eigenlijk pas een compleet boek in handen als ze dit bericht tot zich nemen::

Veroordelen of niet veroordelen

Of over het engagement in Jorge Franco’s Rosario

Tekst: Luc de Rooy

 Medellín, midden jaren tachtig; de Colombiaanse stad is veranderd in een slagveld. Het Medellín-kartel van Pablo Escobar heeft onlangs de oorlog verklaard aan het Cali-kartel, waardoor er elke dag slachtoffers, tientallen slachtoffers vallen. Maar niet enkel onder de drugskartels zijn doden te betreuren, ook onder gewone burgers, vakbondslieden, mensenrechtenstrijders en politici. De tweede stad van Colombia is een oord geworden waar je niet meer zomaar over straat kunt. Hierin, in deze omstandigheden van angst, drugs en moordescaders, is Jorge Franco’s roman Rosario gesitueerd, de roman over de fictieve Rosario Tijeras, een meisje in de onderwereld van Medellin, die op een avond neergeschoten wordt. Tijdens de nacht dat ze in het ziekenhuis zal sterven, vertelt haar beste vriend over haar leven, over de relatie die ze had met een vriend van de verteller, en over de geweldsspiraal waarin Colombia in de jaren tachtig van de twintigste eeuw is terechtgekomen.

Lees meer "Veroordelen of niet veroordelen" »

03 januari 2012

Héctor Abad over de voetbalmaffia

Inleiding en vertaling Luc de Rooy

Onlangs stond er een column van Youp van ’t Hek in NRC Handelsblad over de vermeende verkochte wedstrijden Ajax-Real Madrid en Dinamo Zagreb-Olympique Lyon. Zijn stelling was dat Ajax-fans dit soort praktijken maar moesten slikken, want zo zit het potje voetbal nu eenmaal in elkaar:

‘Ajaxsupporters [moeten] niet zo verontwaardigd reageren. Dit is de voetbalwereld. Dit is een deel van de competitie. Het geld regeert. Ook bij aankopen van dure spitsen dicteert de dikste portefeuille. In Nederland zijn dat een paar rijke clubs en internationaal regelen Barcelona, Real Madrid, wat maffiose Russen en Berlusconi de zaken. Zo simpel is dat. Die zaken gaan zelden zuiver. Corrupte makelaars, steekpenninggevoelige bestuursleden, toevallig blunderende keepers, bizar falende spitsen. Er zit vaker dan we weten een hele vette knipoog achter. Achter alles? Achter alles!’

Abad2Ik moest bij het lezen meteen denken aan een column van Héctor Abad, een van de belangrijkste schrijvers van Colombia, die toevallig een week eerder in El Espectador stond, en waarin een thema aangesneden werd dat groter was dan de discussie of Ajax (of Lyon) door had moeten gaan in de Champions League. Ik benaderde Abad en met zijn toestemming mogen we zijn column hier in het Nederlands plaatsen.

Abad lijkt in tegenstelling tot Van ’t Hek niet gelaten te reageren, wil juist misstanden aankaarten en mensen niet de andere kant op laten kijken, zoals dat jaren lang gebeurde in het Colombiaanse voetbal. Nou zal iedereen zeggen: ‘Maar dat was/is Colombia!’ Uiteraard. Maar ontkennen dat clubs in Europa verbindtenissen aangingen, zijn aangegaan of nog altijd aangaan met dubieuze partijen, zal niemand lukken: AC Milan is de club van Berlusconi – zegt genoeg; tientallen teams in Europa worden gesponsord door legale goksites (waaronder twee van de vier teams die hierboven genoemd worden, en toevalligerwijs de twee teams die doorgaan: Lyon én Madrid – gesponsord door Betclic en Bwin.

Lees meer "Héctor Abad over de voetbalmaffia" »

04 december 2011

Over Nicanor Parra: door Alejandro Zambra

ParraOp donderdag 1 december werd bekend dat Nicanor Parra de Premio Cervantes toegekend was, de belangrijkste literaire oeuvreprijs in het Spaans taalgebied. De prijs gaat afwisselend naar een auteur uit Spanje of een auteur uit Latijns-Amerika. Na Gonzalo Rojas en Jorge Edwards is de 97-jarige Parra de derde Chileen die de prijs in ontvangst mag nemen.

Onverwacht was het, maar er is in ieder geval in Zuid-Amerika niemand die Parra de prijs misgunt. De dichter wordt al tientallen jaren gezien als een poëzievernieuwer. Toen iedereen het nog had over het classicisme van landgenoten (en Nobelprijswinnaars) Neruda en Mistral, had hij al heel rebels spreektaal,  het vrije vers en het wild-geschreven gedicht, door elkaar gegooid en strooide zijn vaak geëngageerde poëtica over het Zuid-Amerikaans continent.

Het leverde hem de naam cultdichter op en heel veel (na)volgers. Naast vele anderen was Roberto Bolaño een groot liefhebber. Die merkte over hem op: ‘Nicanor Parra schrijft alsof hij morgen nog geëlectrocuteerd zou kunnen worden.’ Misschien zat hier ook wel iets van waarheid in. Parra was namelijk een van de weinige kunstenaars die tijdens de dictatuur in Chili bleef, en openlijk bleef publiceren.

Parra, de broer van Violeta Parra (de schrijfster van het wereldberoemde lied Gracias a la vida) zou je kunnen zien als de Lucebert, de Vinkenoog, of de Remco Campert van Chili – misschien wel alle drie in één: de rebelse dichter die in ieders lezershart gesloten is, die literatuur schrijft met een knipoog, met een groot gevoel voor taal, met een boodschap en met een geheel eigen repertoire.

Hieronder een essay dat Alejandro Zambra in 2010 over hem schreef. Eerder opgenomen in Revista Dossier en later in zijn essaybundel No leer.

Luc de Rooy van Uitgeverij Karaat (en in die functie de Nederlandse uitgever van Zambra) tekende voor de vertaling: 

Lees meer "Over Nicanor Parra: door Alejandro Zambra" »

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën