Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Liliane Waanders Feed

11 november 2013

De harde mystiek van Oek de Jong en de zachte kant van W.F. Hermans

Het leven volgens Oek de Jong - Terug naar een naaktheid‘Hermans’ mensbeeld is eenzijdig. Er is geen balans tussen hemel en hel, engelen en monsters, licht en donker, de mannelijke en de vrouwelijke wereld, de verstandelijke en de gevoelsmatige benadering van de dingen. Er is geen veelheid aan perspectieven, er is slechts dat ene dwingende perspectief van een schrijver die steeds hetzelfde wil bewijzen.
Het grootste manco is het volledig, maar dan ook volledig ontbreken van wijsheid of zelfs het streven ernaar’,

dat zei Oek de Jong in 1998 in de Kellendonklezing die de titel kreeg Zijn muze is een harpij: over het wereldbeeld van W.F. Hermans. 

Dat Oek de Jong het in Zijn muze is een harpij doet voorkomen of Hermans en hij volkomen tegengesteld dachten over literatuur en wereld is volgens Wilbert Smulders, universitair hoofd-docent Moderne Nederlandse Letterkunde, niet terecht. 

Lees meer "De harde mystiek van Oek de Jong en de zachte kant van W.F. Hermans" »

04 november 2013

Recensie: Mischa - Hans Münstermann

Mischa - Hans MünstermannZo vader/moeder, zo zoon gaat niet altijd op

‘Op een maandag ging mijn leven kapot.’

Zo vat Rosa Weber haar verhaal op enig moment samen. Op die maandag stonden er twee politiemannen voor de deur die haar vertelden dat haar zoon aangehouden is op verdenking van betrokkenheid bij de verdwijning van het jongetje Mischa, een zaak die al maanden in het nieuws is. 

Vanaf dat moment - dus al vanaf de eerste bladzijden van de roman Mischa van Hans Münstermann, nog voordat het jongetje dood gevonden wordt en de eventuele schuld van haar zoon bewezen moet worden - begint het grote reconstrueren.

Maar Mischa is geen reconstructie van een misdrijf, maar het portret van een ontredderde vrouw. Een moeder die om moet gaan met verdenkingen, priemende ogen, het gevoel tekort geschoten te zijn. Een moeder die het voor haar zoon opneemt, probeert te begrijpen en verzachtende omstandigheden zoekt. 

Lees meer "Recensie: Mischa - Hans Münstermann" »

03 november 2013

Recensie: Het lam - Jannie Regnerus

Het lam - Jannie RegnerusNiet naar de slachtbank

Lang geleden hoorde ik Jannie Regnerus in de documentaire It Riedsel van Pieter Verhoeff bezorgd zijn om de gezondheid van haar zoon. Ik meen me te herinneren dat zij fragmenten voorlas waarin zijn ziek zijn voorkwam. Ik meen me ook te herinneren dat die fragmenten een boek zouden worden: haar eerste roman. Maar toen in 2010 De ent verscheen, ontbrak van haar zieke zoon elk spoor.

Jannie Regnerus ‘bewaarde’ het thema voor haar tweede roman: Het lam. Een roman waarin een moeder - Clarissa - schrikt als haar zoon - Joris - het vermiljoenrood van de Vlaamse primitieven plast. Het vermiljoen dat Het Lam Gods van de gebroeders Van Eyck kleurt, een schilderij dat een rol speelt in de roman. Het ‘eeuwige, verrezen’ Lam Gods - leven en dood tegelijk - staat tegenover het  lam ‘dat op het plein is achtergebleven, lang nadat de markt ten einde was’, waarmee de roman begint. Een dood lam dat de zoon doet beseffen dat ook wat jong is sterven kan.

Lees meer "Recensie: Het lam - Jannie Regnerus" »

28 oktober 2013

Een bed voor jezelf is geen garantie: Virginia Woolf beats Susan Sontag

Alice in Bed - Susan Sontag, China‘Ich war einmal eine wirkliche Person oder anders. Ich habe es versucht. Ich fühle mich, als ob ich falle’, laat Susan Sontag haar personage Alice zeggen in een toneelstuk dat Alice in Bed: A Play in Eight Scenes heet. Dat Alice Duits spreekt, ligt niet aan Susan Sontag. Ik tikte het als Alice im Bett: Stück in acht Szenen (aus dem Amerikanischen von Wolfgang Wiens) op de kop toen ik  nog niet eens van het bestaan van Alice in Bed gehoord had.

Dat ik alleen als het niet anders kan iets in het Duits lees dat niet in het Duits geschreven is, heeft vast te maken met de overdosis nagesynchroniseerde films die ik in mijn jeugd gezien heb - dat gaat vanzelf als je in het grensgebied woont. Eén keer maakte ik een uitzondering. Ik las I.M. Ischa Meijer In Margine In Memoriam in een poging net te doen of Connie Palmen en Ischa Meijer volkomen vreemden voor mij waren. 

De werkelijke persoon die Alice ooit was, was Alice James. Zus van schrijver Henry en psycholoog en moraalfilosoof William en minstens even briljant. Maar ja… een vrouw.

Lees meer "Een bed voor jezelf is geen garantie: Virginia Woolf beats Susan Sontag" »

26 oktober 2013

Boeken recyclen tot het kunst wordt

Atemtherapie - Edith KollathHet oktobernummer van Mobil: Das Magazin der Deutschen Bahn besteedde vanwege de Frankfurter Buchmesse aandacht het lot van afgedankte boeken. Aan boeken die er niet in geslaagd zijn om in de ratrace overeind te blijven.

Een klein deel van die boeken wordt gerecycled tot beeldende kunst. Daar gaat het artikel Neue Erscheinung van Helmut Ziegler. Hij vergelijkt de werkwijzen van diverse kunstenaars met elkaar en constateert daarbij een opmerkelijk verschil tussen het respect dat Duitse beeldend kunstaars het boek als ding betonen en de manier waarop kunstenaars uit andere landen met hun materiaal omspringen:

‘Deutsche Künstler wagen sich allerdings selten auf eine Weise an Bücher, dass etwas vollkommen Neues entsteht. Der in September vergebenen Preis der Stiftung Buchkunst zeigte erneut, sie gestalten überaus kunst- en liebevoll, die visuelle und haptische Erscheinung arbeitet aber stets mit der Inhalt, nicht gegen ihn. Ausländische Künstler besitzen da weniger Respekt vor dem Heiligtum Buch. Als »Book Art« firmiert jene Richtung, welche die Hierarchie von Form und Inhalt des Mediums neu definiert - aus angesichts des technologischen Fortschritts, der dem Holzbuch deutlich zu schaffen macht.’

Lees meer "Boeken recyclen tot het kunst wordt" »

13 oktober 2013

Frieda schrijft en Maria vindt het niets

Frieda MulischHij had zich zo verheugd op het grote stralen na de scoop. Dat er een scoop zou komen noemde Cornald Maas in de aankondiging van Opium nadrukkelijk. Aan het einde van het item over het eerste Harry Mulisch Festival zou dochter Frieda Mulisch met een onthulling over Harry Mulisch komen. 
Uiteindelijk bleek dat Frieda een serie aan het schrijven is over haar vader Harry Mulisch. Over vrouwen in het leven van Harry Mulisch. Een dramaserie waar overigens nog geen enkele omroep belangstelling voor getoond heeft.

Cornald Maas kwam van een koude kermis thuis toen hij de gast die in Opium na het item met Frieda Mulisch aan de beurt was enthousiast om een reactie vroeg. Maria Goos - want zij was het - vond het maar niets. Niet dat Harry geen serie waard is, maar of zijn dochter die dan moest schrijven…

Maar Frieda schrijft ook, probeerde de presentator nog. Hij wist het niet zeker, maar dacht dat zij meeschrijft aan Goede tijden, slechte tijden. Maria Goos was zichtbaar niet onder de indruk.
Niet echt bemoedigend voor Frieda Mulisch, die reactie van Nederlands beste serieschrijfster Maria Goos.

Maria Goos zat bij Opium omdat haar toneelstuk Familie hernomen is. Zelf vindt zij Familie haar beste stuk. Oud geld doet het bij het publiek beter, maar zij houdt meer van Familie. In Familie is iedereen recht voor zijn raap. Zeggen ze elkaar tenminste de waarheid.

Lees meer "Frieda schrijft en Maria vindt het niets" »

11 oktober 2013

Een handtekening van Harry

Harry Mulisch FestivalIk weet nog niet of ik ga. Het is al begonnen – het eerste Harry Mulisch Festival - en ik weet nog steeds niet of ik zal gaan. En dus raadpleeg ik voor de zoveelste keer het programma. 
Eigenlijk zijn er maar twee onderdelen waar ik echt nieuwsgierig naar ben: Telefoon van de heer Mulisch en Toch nog een handtekening (‘Typisch Mulisch: hij is er niet, maar hij is er toch. En hij signeert.’)

Hoewel ik te jong ben om het zelf meegemaakt te hebben – laten we het daar maar op houden – ken ik het inmiddels tot een mythe uitgegroeide verhaal over hoe Harry Mulisch zich als hij iets nuttigde in Hotel Americain liet opbellen opdat zijn bekendheid zou groeien. Ik heb het verhaal – hoewel ik het dus alleen van horen zeggen ken – al menigmaal doorverteld als ik over het Leidseplein liep of samen met een ander zelf aan de leestafel - nu voorzien van zijn naam - op die voorname locatie zat.

Lees meer "Een handtekening van Harry" »

Liliane leest… de dichtbundel die ze in haar brievenbus vond

Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen - Anton KortewegAls ik de doos uit de brievenbus haal, hoor ik al dat dit het boek niet is waar ik op zat te wachten. Het boek dat ik wilde lezen, zou ik niet gehoord hebben. Dat boek zou klemvast gezeten hebben in het karton. 

Maar omdat  je een gegeven paard niet in de bek mag kijken en ik inmiddels ook wel nieuwsgierig ben welke titel mij ongevraagd - dat vermoed ik tenminste - toebedeeld is, rits ik de verpakking op de aangewezen plek open en dan komt Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen van Anton Korteweg naar buiten glijden. Een dichtbundel nota bene.

Dichtbundels laat ik doorgaans over aan de anderen, aan die twee die zelf dichter zijn en er meer verstand van hebben. Niet dat ik geen gedichten lees. Maar als ik ze lees en er wat van vind, weet ik nooit of dat vinden wel gestoeld is op enige kennis van zaken. En dat vind ik wel een voorwaarde als je ergens iets over wilt zeggen of schrijven.

Toch wil ik Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen niet ongelezen laten liggen en dus doe ik wat ik niet laten kan. Ik lees.

Lees meer "Liliane leest… de dichtbundel die ze in haar brievenbus vond" »

10 oktober 2013

Goed gegokt: Alice Munro krijgt Nobelprijs voor de Literatuur

Alice MunroVoor de een loonde stoppen met schrijven niet (Philip Roth), voor de ander (Alice Munro) pakte die beslissing beter uit. Twee schrijvers die, niet meer in de bloei van hun leven maar wel bij hun volle verstand waren toen ze afstand deden van het schrijverschap. 

Toen Philip Roth bekend maakte dat hij gestopt was met schrijven, dacht ik dat voor het Nobelprijscomité het moment aangebroken zou zijn om hem na zoveel jaren als kandidaat te boek gestaan te hebben eindelijk die prijs toe te kennen. Niet dus. 
Vorig jaar ging de Nobelprijs voor Literatuur niet naar Philip Roth maar naar Mo Yan.

Toen Alice Munro niet veel later zei dat ze haar laatste verhalen geschreven had, kwam de mogelijkheid dat zij zou winnen niet bij me op. Maar ze heeft goed gegokt. Zij krijgt de Nobelprijs voor de Literatuur 2013.

Lees meer "Goed gegokt: Alice Munro krijgt Nobelprijs voor de Literatuur" »

06 oktober 2013

Recensie: Hôtel du Nord - Remco Campert

Hôtel du Nord - Remco Campert‘Ik ben weg’, schreef hij en hij was weg

Wie ben ik om Remco Campert tegen te spreken. In een interview met Arjen Fortuin (NRC Handelsblad, 20 september 2013) zegt hij dat zijn nieuwe roman Hôtel du Nord over ouders en kinderen gaat. Eerlijk gezegd dacht ik dat Hôtel du Nord een roman over schrijven en de tol van een publiek leven is. Maar wie ben ik om Remco Campert tegen te spreken.

De hoofdpersoon uit Hôtel du Nord - Walter Manning, eens dichter, nu succesvol schrijver van scenario’s van films die hij zelf liever niet zou maken: ‘Hoewel hij de poëzie had laten varen, had hij het schrijven er nooit aan gegeven. Hij had een zekere handigheid met woorden en daar verdiende hij de kost mee’ - heeft zijn intrek genomen in Hôtel du Nord (hij heeft toegegeven aan zijn verlangen om verloren te raken, ‘een vreemdeling te worden voor anderen en voor zichzelf, een dwaler zonder opgelegd doel in onbekend gebied’).

Lees meer "Recensie: Hôtel du Nord - Remco Campert" »

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën