Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Liliane leest Feed

11 oktober 2013

Liliane leest… de dichtbundel die ze in haar brievenbus vond

Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen - Anton KortewegAls ik de doos uit de brievenbus haal, hoor ik al dat dit het boek niet is waar ik op zat te wachten. Het boek dat ik wilde lezen, zou ik niet gehoord hebben. Dat boek zou klemvast gezeten hebben in het karton. 

Maar omdat  je een gegeven paard niet in de bek mag kijken en ik inmiddels ook wel nieuwsgierig ben welke titel mij ongevraagd - dat vermoed ik tenminste - toebedeeld is, rits ik de verpakking op de aangewezen plek open en dan komt Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen van Anton Korteweg naar buiten glijden. Een dichtbundel nota bene.

Dichtbundels laat ik doorgaans over aan de anderen, aan die twee die zelf dichter zijn en er meer verstand van hebben. Niet dat ik geen gedichten lees. Maar als ik ze lees en er wat van vind, weet ik nooit of dat vinden wel gestoeld is op enige kennis van zaken. En dat vind ik wel een voorwaarde als je ergens iets over wilt zeggen of schrijven.

Toch wil ik Waar ik nooit goed in was steeds slechter kunnen niet ongelezen laten liggen en dus doe ik wat ik niet laten kan. Ik lees.

Lees meer "Liliane leest… de dichtbundel die ze in haar brievenbus vond" »

16 september 2013

Liliane leest… flapteksten met de nodige reserve

BlurbLang voordat Gummbah de daad wel bij het woord voegde en kwam met Net niet verschenen boeken ontstond al wandelend in onze hoofden het idee voor een tentoonstelling. Vijfentwintig boeken zouden we bedenken. Vijfentwintig verhalen geschreven door verzonnen schrijvers met een fictieve biografie, geheel in stijl vormgegeven, zonder dat dit hun verkoopbaarheid en ons gevoel voor eigenwaarde zou schaden.
Tentoonstellen wilden wij de omslagen van die boeken: ons fonds.

Het was een uit nood geboren idee. Zij zocht naar een manier om haar foto’s onder de aandacht van uitgevers te brengen. Ik was schrijvend nooit verder gekomen dan eerste alinea’s, hoe levensvatbaar de ideeën die zich in mijn hoofd genesteld hadden ook leken.
Maar ook uit nood wordt kunst geboren.

ons fonds was conceptuele kunst in optima forma: het bleef bij het idee.

Lees meer "Liliane leest… flapteksten met de nodige reserve" »

28 juli 2013

Liliane leest… een erfenis tot leven

Virginia Woolf, de erfenisHoe vaak ik ook in de verleiding kwam om toch een titel te kopen, ik deed het niet. Bij de buren stond het volledige werk van Virginia Woolf in de kast en die boeken zou ik ooit erven. Dat had de buurvrouw me tijdens een van onze gesprekken - dat gesprek ging natuurlijk over literatuur - plompverloren meegedeeld. Ik - jong en in verlegenheid gebracht - wist niet hoe ik daar op moest reageren. Maar ik voelde me op slag een stuk volwassener.

In het huis van de buren werd veel gelezen, in verschillende talen - een televisie hadden ze niet, de radio was een kleine draagbare wereldontvanger. Op tafeltjes naast stoelen waarin het comfortabel zitten was, lagen altijd boeken. Boeken die vaak al gelezen waren. Meer nog dan lezers waren mijn buren herlezers. Er hing in het huis van de buren een prettig soort stilte.   

Virginia Woolf verkeerde er in goed gezelschap. Ze nam te midden van collega’s een bescheiden plaats in. Ik zie haar daar nog staan. En nu staat ze hier, omringd door andere anderen. 

Pas vele jaren later toen ik na de dood van mijn buurvrouw - ze werd oud en bleef actief en strijdbaar - de boeken ook echt kreeg - haar kinderen waren op de hoogte - ontdekte ik dat het niet het hele volledige werk was. Er ontbraken titels. Niet veel, maar toch. Die zocht en kocht ik. Daar begon het mee. Daarna liep het een beetje uit de hand. Ik denk dat ik nu tweeënhalve meter heb. Van en over. Voorlopig kom ik nog niet aan herlezen toe.  

Zelfs zijn mijn buurvrouw en haar man ook literatuur geworden:

Lees meer "Liliane leest… een erfenis tot leven" »

20 juli 2013

Liliane leest… opdrachten die niet voor haar bestemd zijn

OpdrachtToen ik 21 werd, kreeg ik van vrienden van mijn ouders Het verstoorde leven: dagboek van Etty Hillesum, 1941-1943. Zij hadden er op gestaan mij bij die gelegenheid een boek cadeau te doen en nadrukkelijk gevraagd welk boek dat zou mogen zijn. Het dagboek van Etty Hillesum is een van de weinige boeken die ik heb waarin een speciaal voor mij geschreven opdracht staat:

Er zijn ogen-
blikken in het leven
Waarop de tijd.
Al was het maar heel even
Stil zou moeten staan.
Op je 21e verjaardag

Als er al mensen zijn die het in de loop der jaren hebben aangedurfd op de bonnefooi een boek te kiezen om mij cadeau te doen - ik heb namelijk al een boek - dan lieten zij een opdracht voor de zekerheid achterwege. Dan kon het in ieder geval nog geruild worden.
Bleek ik het boek nog niet te hebben en het in dankbaarheid te aanvaarden, dan kwam het vaak toch niet meer van die opdracht, omdat de gevers zich niet in staat voelden stante pede iets passends te bedenken.

Lees meer "Liliane leest… opdrachten die niet voor haar bestemd zijn" »

11 april 2013

Liliane leest… soms samen met anderen

Samen lezenSinds een jaar of wat zit ik in een leesclub. Dat wil zeggen… eigenlijk zit ik niet in een leesclub, eigenlijk leid ik een leesclub. Ik zat op een terras in een stad waar ik ooit werkte en woonde – in die volgorde ging het – toen er iemand uit die voorbije tijd langs kwam. Die iemand zei op zoek te zijn naar mij, want ‘ze’ waren op zoek naar iemand die de leesclub kon leiden. Ik kon met niet voorstellen dat de voorzienigheid mij daarom juist die dag op die plek in dat zonnetje had laten plaatsnemen. Maar het verzoek nam ik welwillend in overweging. 

In de tijd dat ik nog werkte op de plek waar ik vanaf mijn stoeltje in de zon op uitkeek, waren leesclubs a pain in the ass om het maar eens oneerbiedig te zeggen. Clubjes dames van goeden huize die zich best zes keer per jaar een boek konden veroorloven, eisten nog maar net verschenen titels in zoveel exemplaren op dat een hele regio maandenlang achter het net viste. Ik haalde die niet zo dierbare herinneringen op met degene met wie ik in de zon zat en die hier vroeger ook woonde en werkte – in die volgorde. Minimaal één keer per jaar komen wij samen voor de reünie in besloten kring die vriendschap heet. Soms rijden we dan ook even langs vroeger.

Lees meer "Liliane leest… soms samen met anderen" »

07 januari 2013

Liliane leest… over honger en smaak en loopt haar eigen leesverleden na

Liliane leest‘Zing mij, o Muze, van de jongen die ik geweest ben, de jongen die alles las wat los en vast zat, voor wie zich opende wereld na wereld…Helaas: zoals Odysseus na al zijn omzwervingen tenslotte thuiskomt, waarna zijn avonturen – jammer voor de lezer – bijna afgelopen zijn, zo is de jongen die alles ooit dwars door elkaar las, hoge en lage literatuur, geschiedenissen, biografieën, avonturen, boeken voor kinderen en volwassenen, er uiteindelijk niet aan ontkomen dat hij smaak kreeg – smaak kreeg in plaats van zijn honger te behouden, zou ik met lichte overdrijving willen zeggen.’

Voordat Nicolaas Matsier in Lof der stenen verslag doet van zijn eeuwigdurende reis langs gebouwen met een geschiedenis die iets voor hem is gaan betekenen, wijdt hij een essay aan de ontwikkeling die hij als lezer doormaakte.

Het is niet de eerste keer dat Nicolaas Matsier terugverlangt naar de tijd dat hij al lezend tot afzondering en verdwijning in staat was en het betreurt dat honger plaatsgemaakt heeft voor smaak. Het essay Het lichaam van de lezer in Dicht bij huis ademt eenzelfde gevoel van heimwee.

Honger en smaak. Onmiddellijk vroeg ik me af of ik in mijn leesverleden het moment zou kunnen aanwijzen waarop ik me bewust werd van het verschil waar Nicolaas Matsier op doelt, en of ik aan het maken van onderscheid de consequentie verbonden heb om zonder druk van buitenaf, af te zien van wat ik niet langer geacht werd te lezen en te waarderen. Stilde het ontwikkelen van smaak en later een eigen smaak mijn honger naar alles?

Lees meer "Liliane leest… over honger en smaak en loopt haar eigen leesverleden na" »

31 december 2012

Liliane leest… ‘voor de lijst’ en komt daardoor aan een boel boeken niet toe

Olivia Laing - Naar de rivierAan lezen voor de lijst heb ik nooit een hekel gehad. Het kost alleen zoveel tijd. Dat was toen zo, toen ik op de middelbare school op goed geluk titels koos. Dat is nu nog zo, nu ik beter weet wat ik lezen wil, maar me ook graag laat verrassen.

Ik lees altijd voor mijn plezier, maar vaak wel functioneel. Ik heb een doel voor ogen. Of het nu gaat om een artikel over een specifiek onderwerp, een interview met de schrijver van dat boek of die boeken, een column of een recensie: ik lees om te weten te komen waar ik het over ga hebben. Ik lees altijd meer dan ik nodig heb. Dat weet ik vaak vooraf al, maar dat weerhoudt me niet.

Ik lees veel, maar aan het eind van het jaar moet ik toch constateren dat door het lezen 'voor de lijst' andere boeken zijn blijven liggen. Boeken die ik alleen maar voor mijn plezier had willen lezen, zonder er per se iets over te zeggen. Soms begin ik vol goede moed, maar stop ik uiteindelijk toch omdat ik voel dat ik een boek geen recht doe als ik het te snel lees, als ik het lees omdat het uit moet zodat ik aan iets dat gelezen moet worden kan beginnen.

Lees meer "Liliane leest… ‘voor de lijst’ en komt daardoor aan een boel boeken niet toe" »

26 december 2012

Liliane leest… tegen de klok Kleine boekjes

Kleine boekjesDaartoe door de uitgever uitgedaagd heb ik een aantal boeken uit de serie Kleine boekjes gelezen met de stopwatch bij de hand. ‘In 100 pagina’s, 90 minuten lezen, ben je een hoop wijzer’, staat er steevast in het colofon. En dus deed ik met mezelf als enig proefpersoon een volstrekt niet wetenschappelijk onderzoek. Ik wilde weten of ik die boekjes inderdaad binnen negentig minuten uit zou hebben. En natuurlijk was ik benieuwd of ik daarna dan ook een hoop wijzer zou zijn.

Mijn hypothese was dat mijn eindtijd afhankelijk zou zijn van genre en onderwerp, de informatiedichtheid van de tekst, de schrijfvaardigheid van de auteur en de omstandigheden waaronder ik de boeken las. Maar in mijn eentje kon ik geen proefopstelling maken om dat ook daadwerkelijk te toetsen. Zou ik bijvoorbeeld een boekje meerdere keren onder verschillende omstandigheden – thuis op de bank, in een stiltecoupé, op een bankje in het park – lezen, dan zou het herlezen – het al kennen van de tekst – invloed hebben op de eindtijd.
Het aantal boekjes dat ik las (n=8), was te klein en de verscheidenheid te groot om verschillen te kunnen verklaren op basis van de door mij geformuleerde onderscheidende parameters.

Lees meer "Liliane leest… tegen de klok Kleine boekjes" »

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën