Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

In gesprek met... Feed

04 juli 2013

Het grote Thomas Vaessens Interview (2)

Om.vaessens3d_300Onlangs verscheen Geschiedenis van de moderne Nederlandse literatuur, een groot theoretisch werk van Thomas Vaessens waarin hij ‘het verhaal van de moderne Nederlandse letterkunde’ vertelt ‘aan de hand van de verschillende kritische standpunten die schrijvers én lezers hebben ingenomen tegenover de moderne tijd.’

Die standpunten noemt hij ‘frames’ (het modernistische frame et cetera). Deze frames hanteert Vaessens los van het aloude periodebegrip, om te voorkomen dat een auteur in één frame vast komt te zitten; frames gebruiken om framing te voorkomen: een zeer inspirerende leeswijze die zelfs mij, niet altijd de grootste fan van Vaessens geschriften, wist te enthousiasmeren.

De receptie van het boek (interviews in het NRC en De Groene en een wat merkwaardige recensie-achtige tekst in de Volkskrant, maar ook een stukje van de Vrolijke Fruitneus - voorlopig in twee delen, 1 en 2) was tot nu toe niet zeer inhoudelijk, reden voor mij om een aantal inhoudelijke vragen aan Vaessens voor te leggen, iets wat een lange tekst opleverde. Deel 1 verscheen gisteren. Vandaag publiceren we deel 2 (en het slot) van dit grote Thomas Vaessens Interview.

Lees meer "Het grote Thomas Vaessens Interview (2)" »

03 juli 2013

Het grote Thomas Vaessens Interview (deel 1)

Om.vaessens3d_300Onlangs verscheen Geschiedenis van de moderne Nederlandse literatuur, een groot theoretisch werk van Thomas Vaessens waarin hij ‘het verhaal van de moderne Nederlandse letterkunde’ vertelt ‘aan de hand van de verschillende kritische standpunten die schrijvers én lezers hebben ingenomen tegenover de moderne tijd.’

Die standpunten noemt hij ‘frames’ (het modernistische frame et cetera). Deze frames hanteert Vaessens los van het aloude periodebegrip, om te voorkomen dat een auteur in één frame vast komt te zitten; frames gebruiken om framing te voorkomen: een zeer inspirerende leeswijze die zelfs mij, niet altijd de grootste fan van Vaessens geschriften, wist te enthousiasmeren.

De receptie van het boek (interviews in het NRC en De Groene en een wat merkwaardige recensie-achtige tekst in de Volkskrant, maar ook een stukje van de Vrolijke Fruitneus - voorlopig in twee delen, 1 en 2) was tot nu toe niet zeer inhoudelijk, reden voor mij om een aantal inhoudelijke vragen aan Vaessens voor te leggen, iets wat een lange tekst opleverde. Vandaag publiceren we deel 1 van dit grote Thomas Vaessens Interview. 

Lees meer "Het grote Thomas Vaessens Interview (deel 1)" »

26 april 2013

Interview: Hoe functioneel kan een boek zijn? Flip Ekkers van Uitgeverij Philip Elchers

In de mailwisseling die ontstond nadat ik bij Uitgeverij Philip Elchers een exemplaar aanvroeg van Het verhaal van Ikme van Judith Herzberg, noemde Flip Ekkers, de man achter de uitgeverij van bijzondere boeken Het verhaal van Ikme ‘een functioneel boekje’. Hoewel ik dacht te begrijpen wat hij bedoelde – voor een fonds dat uitmunt in het maken van bibliofiele boekjes met verzamelwaarde, is de manier waarop de woorden van Judith Herzberg aan het papier toevertrouwd werden misschien ‘functioneel’ – wilde ik toch graag van hem horen hoe het precies zit. Het begon met een ‘functioneel boekje’ en het eindigt met een boek dat geen boek meer is maar een voorwerp dat alleen maar op een boek lijkt. 

Wat is ‘een functioneel boekje’?
‘Wanneer je als uitgever gespecialiseerd in bijzondere uitgaven een tekst of wat dan ook door de omstandigheden van een beperkt productiebudget op een bescheiden manier moet bezorgen in een boekje en je kunt het niet een creatieve presentatievorm geven, spreek je van een functioneel boekje. De tekst en/of het beeld wordt gecommuniceerd, is leesbaar en/of te zien voor de beschouwer, maar heeft niet een erg bijzondere verschijningsvorm.’

Lees meer "Interview: Hoe functioneel kan een boek zijn? Flip Ekkers van Uitgeverij Philip Elchers" »

08 februari 2013

Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #3

Voorplat valse papieren kleinValse papieren van Valeria Luiselli verscheen in september 2012. Een tweede druk volgde al snel. Cees Nooteboom schreef een voorwoord; het omslag van zowel eerste als tweede druk werd door de jonge Portugees André da Loba ontworpen. Frans Budé correspondeerde met de schrijfster. Dit is het derde en laatste deel van die e-mailwisseling. Deel 1 vindt u hier, deel 2 hier.

FB:

Gaat je fascinatie voor atlassen en kaarten mogelijk terug op de talrijke internationale verhuizingen die je al als kind meemaakte of vindt die elders zijn oorsprong?

VL:

Bedoel je dat die fascinatie zijn oorsprong vindt in de vele internationale verhuizingen? Ik denk dat ‘ja’ een goed, exact en kort antwoord hierop is. Maar laat me een stapje verder gaan. Ik zie mezelf als iemand met een goed richtingsgevoel. In nieuwe steden kan ik snel en gemakkelijk mijn weg vinden. Maar toch raakte ik lange tijd wanhopig, pathetisch verdwaald wanneer ik naar Mexico-Stad terugkeerde – wat ik ook deed. Dus toen ik in 2005 of 2006 voor een periode terug naar Mexico verhuisde, kocht ik een Guía Roji – een Borgesiaans object met gedetailleerde kaarten van elke centimeter van Mexico-Stad. Ik las hem ’s avonds, wierp er een blik op tijdens mijn ontbijt, nam hem overal mee naartoe (dit was best moeilijk omdat we het niet over een klein voorwerp hebben: het is een groot, zwaar, rood boek). Het was tijdens een van mijn studeersessies in deze Guía Roji dat ik een opzet begon te maken voor Valse papieren. Op dat moment – zo zie je maar hoe het geheugen werkt en aangespoord wordt – herinnerde ik me dat ik, tijdens de jaren dat ik in Zuid-Afrika woonde, opgroeide terwijl ik naar kaarten van Mexico-Stad keek. Maar geen normale kaarten. Geen echte, moderne kaarten die de stad in de twintigste eeuw voorstelden. Nee, het waren historische kaarten uit de zestiende, zeventiende, achttiende en negentiende eeuw, die mijn vader gebruikte om zijn doctoraalscriptie te schrijven. Ze lagen door het hele huis verspreid, en hingen vaak aan de muur van de studio en leeskamer. Toen realiseerde ik me dat ik me een groot gedeelte van mijn kindertijd via deze oude kaarten had beziggehouden met het maken van voorstellingen van een niet bestaande stad. En ik zag meteen voor me dat mijn gebreken in het richtingsgevoel binnen Mexico-Stad terug te wijzen waren op dat gegeven. Daardoor werd mijn obsessie met de Guía Roji een noodzakelijk verraad ten opzichte van die valse kaarten. Ik werd als het ware richting de uiterst gedetailleerde voorstelling van de werkelijkheid gedwongen – als compensatie op de diep ingesleten fantasie van een lang verdwenen Mexico-Stad. Maar nu ben ik psychoanalytisch bezig.

Lees meer "Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #3" »

06 februari 2013

Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #2

Voorplat valse papieren kleinValse papieren van Valeria Luiselli verscheen in september 2012. Het werd meteen bejubeld, en in NRC, Het Parool en De Morgen aangewezen als een van de beste boeken van het jaar en kreeg al snel een tweede druk. Frans Budé kreeg een vroeg exemplaar in handen en was erg onder de indruk van het boek. Daarop vroeg Luiselli’s uitgever of hij haar niet zou willen aanschrijven. Frans Budé stemde in en uit die eerste mail ontspon zich een correspondentie met de jonge Mexicaanse. De elementen uit deze e-mailwisseling die betrekking hebben op Valse papieren zijn nu vertaald en zullen als een interview in drie delen op deze website geplaatst worden. Deel 1 verscheen maandag. Dit is deel 2.

FB:

Onlangs bezocht ik in Antwerpen een overzichtstentoonstelling van de Amerikaanse kunstenaar Jimmie Durham. Ik kwam er dit statement van hem tegen: ‘What a coincidence that I’m so often at the center of the world’. Omdat ik Valse papieren pas had gelezen en het boek nog vers in mijn geheugen had, moest ik onmiddellijk aan jou denken. Valeria Luisella moet ongetwijfeld ooit hetzelfde gevoeld hebben, was mijn gedachte. Je bent vaak verhuisd, reist veel. Gaat Durhams opmerking ook voor jou op? En wat brengt in dat geval zo’n gevoel bij je teweeg?

VL:

Ik vind de gedachte achter dat ‘coincidence’ mooi. Al dient het hier waarschijnlijk om een sardonische wending aan de verklaring te geven, het herinnert me ook aan het vleugje irrealisme dat iemands zelfkennis vaak met zich meebrengt.

Lees meer "Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #2" »

04 februari 2013

Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #1

Voorplat valse papieren kleinValse papieren van Valeria Luiselli verscheen in september 2012 en was daarmee wereldwijd de eerste vertaling van Luiselli’s debuut. Het werd meteen bejubeld en in NRC, Het Parool en De Morgen aangewezen als een van de beste boeken van het jaar. Frans Budé kreeg een vroeg exemplaar in handen en raakte erg onder de indruk van het boek. Daarop vroeg Luiselli’s uitgever of hij haar niet zou willen aanschrijven. Frans Budé stemde in en uit die eerste mail ontspon zich een correspondentie met de jonge Mexicaanse. De elementen uit deze e-mailwisseling die betrekking hebben op Valse papieren zijn nu vertaald en zullen als een interview in drie delen op deze website geplaatst worden.

Valeria Luiselli, Valse papieren. Ingeleid door Cees Nooteboom. Vertaald door Merijn Verhulst. Omslag André da Loba. ISBN 9789079770106. Uitgeverij Karaat. 144 p. paperback, € 16,90.

Valse papieren is een bundeling narratieve essays die je bij tweede lezing ook als een aubiografische roman zou kunnen opvatten. Onderwerpen die in het boek aan de orde komen zijn: taal, de limieten van taal, de stad, stadsverval, melancholie, architectuur en uiteraard het werk van Luiselli’s literaire voorbeelden: onder anderen Sebald, Baudelaire, Walser en Benjamin.

Lees meer "Frans Budé en Valeria Luiselli. Correspondentie #1" »

20 januari 2013

Treindromen – Denis Johnson: Elsa den Boer over een auteur uit het fonds en een titel in een oeuvre

De novelle Treindromen van Denis Johnson – over een dagloner in de boskap die verteerd wordt door het verlies van zijn vrouw en dochtertje en zijn hoofd boven water moet zien te houden met zware en gevaarlijke arbeid – is het derde boek van Johnson in het fonds van Anthos. Ondanks tegenvallende verkoopresultaten van de eerste twee – Een zuil van rook en Sta stil bleef Elsa den Boer, acquirerend redacteur bij Anthos, haar auteur trouw. Haar vertrouwen bleek terecht: Treindromen kreeg goede kritieken en is inmiddels toe aan een tweede druk.

‘We willen geen uitgeverij van eenzame boeken zijn, van eenlingen, maar van boeken die bij elkaar horen, die een duidelijk gezicht laten zien. Met een mooi fonds kun je als uitgeverij laten zien waar je voor staat. We proberen oeuvres uit te geven – als we op het spoor van een goed boek gekomen zijn van een auteur dan is de kans groot dat we zijn nieuwe, volgende boek ook goed vinden –  maar helaas is ons “idealisme” onder druk van deze economisch zware tijden lastig vol te houden Wanneer de verkoop van de laatste titel of titels zwaar tegenvalt, is het niet verantwoord meer nog een
volgend boek uit te geven. Het is heel erg frustrerend en pijnlijk om zo’n beslissing te moeten nemen en om afscheid te nemen van een auteur. Soms moeten we na één boek al zeggen: dat tweede boek geven we niet uit.’

Ondanks tegenvallende verkoopcijfers van Zuil van rook en Sta stil is Denis Johnson die dans ontsprongen. Waarom mocht hij blijven?
‘Denis Johnson is tot nu toe geen verkoopsucces voor ons geweest, maar we vinden het een geweldig goede en ook belangrijke auteur – daarom hebben we besloten ook Treindromen uit te geven, terwijl we van te voren wisten dat het bij de boekhandel moeizaam zou gaan.’

Had hij die kans ook gekregen als hij een dik en dus duurder – voor de uitgever en voor de koper – boek had geschreven?
‘Misschien speelde de omvang van Treindromen wel mee, maar ik vind het moeilijk om dat achteraf met zekerheid te zeggen.’

Waarom past hij in jullie fonds?
‘Wij – als uitgever, maar ook lezers in het algemeen – zoeken naar boeken die ons meenemen, die ons onze eigen wereld even doen vergeten, waar we iets van “leren”, waar we een ander mens van worden. Dat soort boeken schrijft Denis Johnson. Ze zijn zeer sterk, niet alleen stilistisch, ook de verhalen die hij vertelt zijn indringend. Het eerste boek dat wij van Johnson uitgaven, zijn magnum opus over de Vietnam-oorlog Een zuil van rook waarmee hij de National Book Award won, is snoeihard en schokkend, maar ook een geweldige les in geschiedenis. Sta stil is een tongue-in-cheek gangsterroman en de verhalenbundel Jezus’ zoon, die bij een andere Nederlandse uitgever verscheen, heeft nog altijd een cultstatus – vooral onder andere schrijvers.’

Hoe zou je zijn werk karakteriseren?
‘Als een combinatie van tegenstellingen: rauw en poëtisch, realistisch en mysterieus, megalomaan en intiem.’

En Treindromen?
‘Ik ken geen boek waarin in zo weinig woorden in zulke indringende taal zo’n heftig verhaal wordt verteld. Zonder dat daarbij het mysterie verloren gaat. Een schoolvoorbeeld van schrijven op de vierkante millimeter, verplichte kost voor elke boekenliefhebber’.

Treindromen werd genomineerd voor de Pulitzer Prijs voor Fictie 2012. Alleen ‘‘echte Amerikaanse boeken’ komen voor die prijs in aanmerking. Wat is er Amerikaans aan Treindromen?
‘Het verhaal is doordrenkt van Amerika: de Amerikaanse geschiedenis, prachtige gedetailleerde natuurbeschrijvingen – het landschap, de weergaloze en desolate natuur, is een personage –, de veranderende maatschappij. Het verhaal speelt in Idaho, in de jaren twintig van de vorige eeuw.

Het heeft lang geduurd voordat Treindromen in boekvorm verscheen. Het stond al in 2002  in Paris Review.
‘Ik denk dat bij de overweging van zijn Amerikaanse uitgeverij FSG dat het tijd werd voor een officiële boekuitgave van Treindromen meegespeeld heeft dat Johnson nog schrijft aan een nieuwe roman, die pas dit jaar klaar zal zijn. Ik denk dat ze niet zolang wilden wachten, dat ze de tijd tussen zijn vorige roman en de roman die eraan komt, wilden overbruggen.’

Is het uitgeven van die nieuwe roman na het succes van Treindromen voor Anthos inmiddels een vanzelfsprekendheid?
‘Niet helemaal, maar de verwachtingen zijn hooggespannen. We moeten eerst afwachten of die roman er ook daadwerkelijk komt en dan willen we hem natuurlijk eerst lezen. Maar het kan bijna niet anders of hij zal weer meesterlijk zijn.’

28 februari 2012

Hou Boon Schoon - vervolg

CB: Gisteren las ik dit bericht. Ik begreep dat er iets loos is, maar wat is er eigenlijk loos? Ik sprak met Patrick Bernauw en mijn eerste vraag: Wat doet u precies in deze actie?

PB: Louis Paul Boon aan de basis van mijn eerste publicatie (ik was toen zeventien), is nog verre familie van me en ik woon ook in Erembodegem. Destijds heb ik voor de Vlaamse en Nederlandse radio omroepen zijn Vergeten Straat bewerkt tot een driedelig luisterspel (met een subsidie van de Nederlandse Taalunie), samen met Freek Neirynck heb ik ooit een toneelstuk geschreven over Boon, op dit ogenblik ben ik de enige "professionele auteur" die in Aalst rondloopt... en ook voorzitter van een artistiek productiehuis dat toevallig Aalst als uitvalsbasis heeft.

De stad Aalst heeft mij niet gevraagd iets te doen in het officiële programma, wat uiteraard hun goed recht is. De stad Aalst is ook niet ingegaan op een aanbod om "iets" te doen dat door schrijvers werd gestuurd (omdat levende schrijvers zo goed als onzichtbaar zijn in het officiële programma) – waarna de stad Aalst, in de persoon van de schepen van cultuur, zo lang heeft gewacht om uiteindelijk geen antwoord te geven (van oktober 2011 tot eind januari 2012)... dat het te laat werd om nog iets te doen in samenwerking met de stad Aalst.

CB: Het duizelt mij. Maar verder over Boon...

Lees meer "Hou Boon Schoon - vervolg" »

17 augustus 2010

Interview Petra Else Jekel

Oer, een landschap in verzen ‘de vrouw is mythisch en aards’ –

Petrasonsbeekwebsite2-3Petra Else Jekel geeft een rondleiding langs de plekken in Sonsbeekpark, die voor haar zo belangrijk zijn. De eik met het bankje. De watermolens. De sompige wei, grens tussen de bebouwing van Arnhem en de beboste heuvels. Ze schreef eerder al een column serie over Sonsbeek voor de Gelderlander. Tijdens de beeldenexpositie Sonsbeek 2008 gaf ze er rondleidingen. Die eik werd voor haar een persoon waar je tegen praat. ‘Je moet onderdeel van het landschap worden. Filosofisch gezegd: als mens ben je ook natuur. Daar houd ik van.’ Sonsbeek park is een belangrijke inspiratie bron voor Petra’s debuutbundel Oer. Aan Oer ging een in eigen beheer uitgegeven voorpublicatie Hier waait het blad over de paden vooraf.

Als jong meisje dartelde Petra hier al in het rond. Ze associeert Sonsbeek met puurheid. Wel vraagt ze zich af of je in een kunstmatig landschap nog een authentieke beleving kan hebben. Haar antwoord is, dat het wel kan. ‘Het vraagt iets van openheid voor wat echt is in hoe je jezelf en het landschap beleeft.’

In haar bundel Oer duikt een vrouwfiguur op. Het is een bijna mythische, sprookjesachtige figuur. Maar één gedicht staat sterk in contrast met dit verheven beeld. Want hier wordt de vrouw zowat neergezet als een vrouw van lichte zeden. ‘De mythische vrouw is ook een aardse vrouw,’ betoogt Petra, ‘en het gaat over de vrouwelijke seksualiteit, waarover je vanuit de cultuur en geschiedenis niet zo vrij mag spreken. Het is god als vrouw,’ vertelt Petra, ‘in het ervaren van jezelf in het landschap ligt ook het ervaren van god.’ Het is ook een soort queeste naar de katholieke achtergrond van de dichteres, die ze verloochend heeft. ‘Ik ken katholieke sentimenten. Een vrouwenbeeld dat boven de velden hangt als een mistpartij.’

Lees meer "Interview Petra Else Jekel" »

02 november 2009

Hoorne interviewt Meuleman

Enkele maanden geleden verscheen het boek De donkere kant van de zon, essays over popmuziek geschreven door Bart Meuleman. Philip Hoorne, zelf een popliefhebber, sprak met hem.

‘Waarom is het zo moeilijk om over popmuziek te schrijven?’ ‘Het heeft met schaamte te maken,’ zegt Bart Meuleman. ‘Pop gaat om ordinaire kicks. Die muziek spreekt voor zichzelf. Niet voor niets noemen we goede nummers catchy: we laten er ons door vangen. Een gesprek over popmuziek is vaak een non-gesprek. Onze dubieuze smaak kleeft vast in een web van sentimenten.’

Nadat Meuleman de schaamte van zich af heeft geschreven, gaat het in De donkere kant van de zon over Dusty Springfield, The Beach Boys, Leonard Cohen, Joni Mitchell, Shuggie Otis, The Eagles, Neil Young vs. Lou Reed, David Bowie, Punk, Joy Division / New Order en Morrissey, om te eindigen met de evolutie van de geluidsdrager.

Lees het hele interview hier (in PDF) >>

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën