In mijn badpak vergeet ik te verdrinken

Buiten regent het in goudvisvijvers
Je zegt dat het normaal is
Dat ik bang ben van mijn eigen schaduw
In een ver buitenland waar yoghurt
Om te genezen niet verkrijgbaar is
Wanneer je het kaartspel uit je binnenzak haalt
Is het mijn beurt
Ik wil dat je in de wachtzaal blijft.

Na de bloedafname zetten we de bloemetjes buiten
Maar na drie attracties zijn we de kermis beu
We wandelen naar het strand
Een problematisch kind verkoopt papieren dieren op de dijk
De walvis is duurder dan het edelhert.

Ik zwem in het badpak van mijn tienjarige lijf
Je zwemt niet mee
Je zit gekleed als een calvinist op een handdoek
De vrouw van de ezeldrijver steelt je zakhorloge
Maar ik ben te ver afgedreven
Om haar in verlegenheid te brengen
Ze is zo mooi
Dat je hoopt dat ik verdrink.

’s Avonds eten we staand in onze hotelkamer
Ik trek de pleister van je hiel
Je bent kwaad
Omdat ik te traag heb getrokken
En je strijkt het edelhert plat als wraak.

 

 

Delphine Lecompte

Comments

[Geplaatst door: benjelle]

'als een calvinist op een handdoek', whaha!

Herkenbaar Lecompte, dit gedicht. Wederom plus mooie titel.

[Geplaatst door: tedje wacht]

Verbijsterend - doet me denken aan "Er is (toch niet) alles in de wereld'.

[Geplaatst door: Delphine Lecompte]

Bedankt, bedankt!
En nu maar hopen dat het de goedkeuring van die guitige Harry draagt..

[Geplaatst door: kskuipers]

Ik vind elke zin, regel, onheilspellend mooi. Ja. Overleesgedicht.

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Geestig en gruwelijk, maar waar vind je nog een reisgezel met een zakhorloge?

[Geplaatst door: buigt]

Een gedicht is een reis. Een avontuur. Een queeste. De dichter grossiert in dit gedicht (en niet alleen hier en nu) in originele beelden alsof het gewoon was. Het floept allemaal van hot naar haar; van verleden naar heden en dan los into the wild wild open. Relaties komen op als sneeuw voor de zon om te vergaan in de regen. Maar nieuw en fris blijft het. Wat mij betreft, mooie reis hoor.