In Memoriam de Blauwe Boekanier

Voor wie hem nog niet kent, hier in het kort
eerst zijn geschiedenis. Hij werd als kind
gered door zeerovers, en werd zelf zeerover

en later steelt hij dan een schip, en wordt
een Boekanier, wat alvast beter klinkt
dan zeerover: hij is een man, die in de taal gelooft.

En hij draagt altijd blauw. Hij schrijft gedichten
die hij in blauwe flessen overboord gooit;

hij schrijft, dat hij geen vrienden heeft, en dat hij nooit
tevreden is, en dat hij daarvan wakker ligt.

Dan wordt het hem te machtig en hij geeft zijn boot weg
en laat zich op een rustig plekje ergens afzetten.

 

*

 

Ik ben naar de begraafplaats toe gegaan,
toen ik toch naar de tandarts moest. Daar staat een weckfles

met een gedichtje, op een graf. Die blijft daar staan
om een paar regels op hun houdbaarheid te testen.

Een zaak, waarin het laatste woord nog niet gezegd is:
Wie zich bestolen voelt kan hier terecht.

 

 

Menno van der Beek

Comments

[Geplaatst door: Bennie Sieverink]

Een boeiende geschiedenis, alleen dat van die blauwe flessen vind ik wat overdone. Passen whiskyflessen niet beter bij een zeerover, zeker bij een dichtende zeerover.

[Geplaatst door: Joost van Gijzen]

De blauwe flessen & boekanier komen uit een kinderboekenweekgeschenk van Tonke Dragt

[Geplaatst door: Bennie Sieverink]

Ah, juist

[Geplaatst door: Rinske Kegel]

Blauw en blauwe flessen vind ik ook jammer evenals zeerover en zeerover en teveel. Het is een vertelling die mijn ene oor in gaat en het zelfde oor weer uit.
Ik voel me bestolen en dat is dan de enige vondst.

[Geplaatst door: Hanny van Alphen]

Het eerste deel lijkt wel geschreven door een scholier. En later, en wordt, en dan, en dat zelfs drie keer in twee regels.

Dan hebben we de voorgeschiedenis gehad.

maar dan krijgen we een stukje persoonlijke geschiedenis.

Ik ben naar de begraafplaats toe gegaan,
toen ik toch naar de tandarts moest.

Kan mij dat nou schelen joh dat je naar de tandarts moest.

Wat betreft de laatste regel ga ik met Rinske mee.

[Geplaatst door: Menno]

Mooi, gedichten op Internet: voor iedereen te lezen, lang leve het gedicht. Dat daarna de passant die met een half oor luistert, of de liefhebber die het niets kan schelen, er met een zwarte stift iets onder mag schrijven, is minder mooi voor het gedicht, dat daar maar hangt, en nergens heen kan.

Vandaar, denk ik, het historische systeem met de blauwe flessen: de Boekanier ging er veilig van uit, dat het gedicht bij een enkele glimlachende liefhebber terecht kwam. Ook iets voor te zeggen.

[Geplaatst door: Mirjam den Broeder]

@Menno: Het is toch juist de bedoeling van een gedichtenforum dat men reageert c.q. feedback geeft op de geplaatste gedichten?

[Geplaatst door: Paul Hautmans]

Liefdevol en provocatief wil ik zijn bij het delen van mijn leeservaring. Bij dit gedicht lukt me dat niet. Voel me niet verrast, meegenomen, ontregeld. Er ontstaat zelfs een gevoel van irritatie: heb je, dichter, de moeite genomen kritisch naar je werk te kijken? Lees je werk van "de groten der aarde"? Heb je geschrapt, geschaafd, herschreven? Heb je geprobeerd de taal uit te benen en wat je te zeggen hebt terug te brengen tot de essentie? Je zult begrijpen, die indruk heb ik niet. Dichten is ook hard werken in menig opzicht.
Paul Hautmans

[Geplaatst door: Bertus Pieters]

Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat een goed gedicht hier tekort wordt gedaan. Een analyse zou hier op zijn plaats zijn, maar tijd en zin ontbreken. Het ritme is mooi en ontspoort op mooie momenten (steeds weer die zeerover!); het benadrukt zowel de zakelijke toon als de melancholie.

[Maar ik geef toe: voor wie verrast, meegenomen of (o gruwel!) ontregeld wenst te worden door een gedicht, blijft heel veel poëzie natuurlijk een gesloten boek....]

[Geplaatst door: Ruben Hofma]

@Hanny Die tandarts is anders een zeer belangrijk gegeven; het is een terugkerend thema in Van der Beeks thema (lees de eerste drie bundels).

[Geplaatst door: Ruben Hofma]

*thema moet natuurlijk zijn: bundels