In de asem op het venster
verdwijnt een kindertekening
van dauw en lucht
en vingerfantasie
herleid tot waterdruppels
een droom verwatert
op onderhuid gelijk
van bovenaf bekeken
een lichttapijt van volle lippen
tot lange strepen vuil
onmerkbaar voor iedereen die
niet onder het laken kijken kan
Jonathan Robijn

na een vijfentwintigtal lezingen, las ik het zo:
*****
van een kindertekening op onderhuid
In waterdruppels op het venster
verdwijnt dauw en lucht en volle
lippen kijken onmerkbaar voor
iedereen die kan
gelijk een droom een lichttapijt
van bovenaf bekeken herleid
tot asem tot lange strepen van vingerfantasie
verwatert vuil niet onder het laken
*****
ik weet niet waarom.
ik weet ook niet waarom dit gedicht me niet boeit.
het taalgebruik intrigeert me wel, maar het irriteert me dikwijls nog meer.
maar misschien is het verwateren van het gedicht gewoon de vorm die het best bij het beeld past.
Geplaatst door: sven staelens | 27 september 2011 om 23:38
Tja, ik proef hierin iets van delen in een geheim, maar het is alsof er meer gesuggereerd wordt dan er werkelijk wordt prijsgegeven. Het is te vroeg, nog niet volledig verwerkt misschien.
Geplaatst door: Ludy Roumen-Bührs | 28 september 2011 om 01:42
Zou voor de laatste twee regels het verband met de rest van de tekst niet wat helderder mogen zijn?
Geplaatst door: Jacob van Schaijk | 28 september 2011 om 12:56
Tsja, Ik vraag mij af waarom ik hetzelfde ervaar als Sven. Dit vind ik nu gaap. Ik ga het geen vijfentwintig keer lezen, maar het begint ergens en het lijkt nergens naar toe te gaan. En dat doet het blijkbaar wel, maar ik ervaar een vergeten van voorgaande regels, waardoor het geen verhaal[tje] lijkt te worden. Daarbij proef ik het zoeken van de dichter in de twee slotregels.
Geplaatst door: Lilian Caessens | 29 september 2011 om 04:19
Het begint veelbelovend teer en sfeervol maar vanaf de onderhuid raak ik het spoor bijster...
Geplaatst door: mirjam den broeder | 01 oktober 2011 om 16:17