Ik droeg een geweer

Ik liep door een bos.
Er was een huis dat ik niet zien kon.
De uil bewaakte haar jong.
Ik droeg een geweer.

Ik droeg een geweer.
Ik doodde wat voor mijn loop kwam.
De torren liet ik met rust en zij mij.
Waar was het huis?

Waar was het meer?
Zo diep en vol blinkende vissen.
Haal het net binnen, rijk is de buit.
Het zwartbruine water.

Ik hoorde een moeder.
Zij zong van een vogel.
Ik doodde de vogel.
Ik vermoordde het lied.

Ik kwam bij het huis.
Ik keek door de ramen.
Het gezin zat tezamen en bad.
Ik weende.

 

Rense Sinkgraven

Comments

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

Het gedicht doet erg zijn best een dreigende, sinistere sfeer op te roepen. En dat mislukt volkomen. Wat we vooral lezen is een droge opsomming van handelingen en waarnemingen. Vermoedelijk komt het gedicht beter 'binnen' wanneer geschreven in de tegenwoordige tijd. Zoals het nu is (v.t.) werkt het niet of nauwelijks.

[Geplaatst door: D.A. Hoover]

Dertien ikken, twintig punten. Wat zegt dat?
Wil het gedicht een kind opvoeren, dat verdwaasd is of wanhopig. Met goede wil zijn de schoten wel te horen. Ook wordt er stram gelopen.
De taal vind ik zuiver, goed overdacht, uit een helder verstand afkomstig.
Het einde, altijd het einde: stond er 'Ik droeg een geweer', dan zou ik geen nee zeggen.

[Geplaatst door: Kees Borgdorff]

Ik onderga toch wel een soort spanning in dit gedicht. Dat komt mede door de cadans.
Wie muzikaal is, snapt dat. Daardoor blijft het vers overeind. Jammer van 'Ik weende.'Dat ben ik met Hoover eens.

[Geplaatst door: Lilian Caessens]

Ja, eens met Kees. Mij bevalt dit gedicht.

[Geplaatst door: Jacques Santegu]

Het sprookjesbos vanuit het perspectief van de jager, die er veelal pas op het einde aan te pas komt.
Dat de jager huilt bij het zien van een biddend gezin, vind ik net wat dit sprookje/gedicht bijzonder maakt.
En waar kan men treffender tot een goddelijk wezen bidden dan in de sprookjes? De jager ziet zijn overbodigheid in.
Mooi!