Het is niet moeilijk ik schrijf het voor je op:
de nacht om ons heen maakt alle dingen kleurloos
stil onder het ademende dak vol dieren
en sterren (ja beren ja draken) is alles zoals het is
van zichzelf, wij ook, dat is het punt
niet, zonder te denken
denken we de hele tijd aan elkaar
oefenen het bewegen om te blijven
plooien poreuze woorden ritsen – gauw gauw
onze slaapzakken aan elkaar, in een nacht
als geen ander schrijf ik op je rug:
de maan is vol de maan is vol ogen neus en mond
daar hoeven we geen gevaar in te zien
dat is echt het punt niet dat geeft ruimte
en grens ook al schrijf ik nu in je hand
dat de deur niet op slot kan, er is die droom
in de ochtend die niet gekend wil worden
er zijn onwillekeurige spieren die samentrekken
en wij die als waakzame doden zo stil
liggen in die smalle uitsparing van ons bestaan
in de tijd en weten en ademloos wachten
als diertjes tot het voorbij trekt
en het punt is dus niet, wacht ik schrijf
het overal voor je op over je hele lijf
dat daar nooit het dak breekt precies daar
op dat punt steeds opnieuw.
Jane Leusink
De redactie was even de hond uitlaten, toen dit gedicht naar de 'ja'-stapel woei.
Geplaatst door: Hans van Willigenburg | 12 februari 2011 om 01:07
Auteur (1949) won de C. Buddingh'-prijs 2003. Dat maakt haar qua de redactie interessant voor deze reeks. Auteur dacht wellicht w.b. dit gedicht: kijken of ik ermee wegkom. Eén van haar pantoums was vast vele malen boeiender geweest dan dit... "punt" gescoord.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 12 februari 2011 om 02:57
Boeiend hoe Jane naar de punt toeschrijft. Eén lange zin in het leven, zintuigelijk tot aan het einde toe. M'n muts woei van mijn punthoofd af, voordat ik het kon lichten bij mijn buiging.
Geplaatst door: Hans Mellendijk | 12 februari 2011 om 08:35
'Qua de redactie'. Au. Maar goed, laat ik ook eens een duit in het zakje doen - ik vind het eigenlijk een erg mooi gedicht, terwijl ik niet bepaald fan ben van Leusink, of ze nu driehonderd jaar geleden een prijs van 1000 euro en een lelijk beeldje won of niet. Protagonist met een 'jij' in twee aan elkaar geritste slaapzaken onder de tent van de hemel, samen malend over de condition humaine, vastgeritst in hun eigen gedachten - dat kan minder; het is in elk geval herkenbaar voor wie van herkenbaarheid houdt in een gedicht. Wellicht oogt het nog niet geheel af, al is dat ook inherent aan een weergave van malende gedachten, en zijn niet alle regels even sterk - het gedicht oogt nog een beetje mollig en moet wat magerder worden om fitter, minder willekeurig over te komen - maar om dat soort dingen allemaal haarfijn op een rijtje te zetten hebben we ons geheime wapen, dat begint met een H en eindigt op 'einhoven'.
Geplaatst door: Hans Smit | 12 februari 2011 om 10:04
@Harry De C. Buddinghprijs? Hond uitlatende jury's als epidemie!?
Geplaatst door: Hans van Willigenburg | 12 februari 2011 om 10:32
'Het punt', 'Een punt': ik bespeur een tendens!
Geplaatst door: Onno K | 12 februari 2011 om 10:59
Ik vind het een mooi gedicht vanwege de weemoed die soms op bezoek komt en het niet laten kan herinneringen te toveren die in de hoed verdwenen waren.Dus: af die hoed voor deze woorden.
Geplaatst door: Wim van Til | 12 februari 2011 om 12:29
Ik vind het erg mooi.
Geplaatst door: Lammert Voos | 12 februari 2011 om 13:19
Prachtig toegewerkt naar het slot. Met opeens dat rijm en de daarop volgende regel.
Geplaatst door: Gert de Jager | 12 februari 2011 om 13:54
Uitstekend gedicht! Dit voor omûh Har, zoals we hier in Den Haag zegguh.
F. Papenhove, ridder in de Orde vd Halewijn.
http://boeken.blog.nl/actueel/prijzen/2009/12/21/halewijnprijs-voor-fred-papenhove
Geplaatst door: Fred Papenhove | 12 februari 2011 om 14:17
Poëzie die op je afkomt vs. poëzie waar je in weg zinkt. Ik heb een voorkeur voor het eerste: reden waarom dit gedicht mij, ook na herhaalde lezing (de respons van collega-dichters deed me - zeg ik eerlijk - twijfelen), weinig bekoort.
Geplaatst door: Hans van Willigenburg | 12 februari 2011 om 15:54
Uiteindelijk draait het toch allemaal om smaak.
Geplaatst door: Lammert Voos | 12 februari 2011 om 16:12
De vele curieuze enjambementen zijn wel intrigerend. Althans, ik heb het idee dat veel regels op andere plekken zouden kunnen staan, maar dat dat desondanks toch ongeveer hetzelfde gedicht zou opleveren.
Geplaatst door: Arjan Keene | 12 februari 2011 om 19:11
Tis bijna of ik heel wat regels wel eens ergens gelezen heb, niet precies zo, maar toch. En toch heeft de dichter e.e.a. keurig in mekaar gebreid. Ik word niet van mijn stoel geblazen, maar graag gelezen heb ik dit zeker wel.
Geplaatst door: Lilian Caessens | 12 februari 2011 om 20:23
@Hans Smit Het gedicht mag inderdaad dunner, gek genoeg is het juist het (ongetwijfeld welvoverwogen) herhalen van de punt dat me afleid van het hallicinante van de associaties.
Geplaatst door: Marein | 12 februari 2011 om 22:28
hallUcinante
Geplaatst door: Marein | 12 februari 2011 om 22:29
Heerlijk kamperen onder dit dak hier, ik blijf het maar lezen. Wat mij betreft is het af, hou van elke zin en van de (ja beren, ja draken) het meest.
Geplaatst door: Katrijn | 14 februari 2011 om 20:57