Het geluk

Ik dacht na over geluk en of het
kon bestaan op de wijze waarop
je in een concertzaal je plaats vindt
en schouder aan schouder iets deelt

waar je alles van weet, maar niet wat
het is en hoe het doet wat het doet:
hoe het je afstelt als een geheim
dat zichzelf op het spoor is, wankele

raaklijn aan een wereld waaruit je diep
en ver van binnenuit wordt opgetild.
En door alles heen het applaus dat

zich uitstelt, maar komt zoals het is,
een tot het uiterste gewild brandpunt.
De punt van de naald vol in de ogen.

 

Joop Leibbrand

Comments

[Geplaatst door: Johan Ter Horst-Altink]

Mijn oma had dat ook wel eens, dat ze brandende ogen had. Er stond altijd een emmertje water in de kamer, voor als het weer eens zo ver was.

[Geplaatst door: RHCdG]

Jouw oma had het maar goed, Johan. Maar dit zet meteen al goed in, 'de wijze waarop je in een concertzaal je plaats vindt': in de samenleving dus, waar geen mens ooit zijn plaats vindt - en daar word je dan deelgenoot van een geheim dat alleen op jou betrekking heeft, waar je zelf zonder hulp geen toegang meer toe hebt, en dat aan het eind toch op applaus van iedereen wordt onthaald. Een tot het uiterste gewild brandpunt: de sensatie van de concertzaal is niet om iets over jezelf op het spoor te komen, maar te zien dat je opgaat in de ander (ik zal het eens niet met een hoofdletter schrijven). Ik heb het vroeger al eens gezegd: Leibbrand heeft onmiskenbaar moderne trekjes (ik zal het woord postmodern eens vermijden).

Ten slotte: leuk die 'wankele raaklijn' tussen octaaf en sextet!

[Geplaatst door: Runa De Moudt]

Ik ga gewoon mee met RHCdG. Hij zegt het goed. Alleen die ene naald in twee brandende ogen. Ik weet dat het klopt hoor, maar ik struikelde er toch over. :cS

[Geplaatst door: Wilma van den Akker]

'De wijze waarop je in een concertzaal je plaats vindt' is een fijne zin, die dwingt tot nauwkeurig lezen. In deze context is de neiging groot 'het plaatsvindt' te lezen.

Wat mij betreft mag dit gedicht levensgroot op een (hèt?) concertgebouw. Het doet mij denken aan onlangs op het Leidsplein, waar de 'schreeuw om cultuur' plaatsvond. En aan het boek 'Zo wordt u gelukkig' van Kees van Kooten waarin hij gedichten van Billy Collins vertaalde.

Hoe verwoord je 'het geluk?' Zo, bijvoorbeeld!

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

Hup, de bundel in, dit geluk.

[Geplaatst door: Karin Doornik]

Die laatste zin laat je wel nadenken. Scherp bedoeld, scherp gevoeld. Een gedicht met een echt plot in de vorm van deze onthutsende eindzin.