Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Het eeuwige volk kent geen angst Feed

09 april 2013

Een verwende chimpansee die zich desgewenst in een gnoe kan veranderen: over Shani Boianjiu en de verveling

Een leeuw brengt 20 uur per dag doezelend door, maar hij verveelt zich niet. Hij spaart zijn energie voor de jacht en het paren en beschermt zich met zijn passiviteit tegen de hitte van de savanne. Planteneters als de gnoe zijn het andere uiterste: zij zijn, als ze niet slapen of op de vlucht zijn voor roofdieren, volcontinu bezig met eten.

Het gedonder begint blijkbaar als het eten niet meer veroverd hoeft te worden. Dierentuindieren bijvoorbeeld worden continu bedreigd door verveling, zie bijvoorbeeld dit bericht over apen die een sloopauto tot hun beschikking kregen. Konijnen worden van verveling destructief en katten kunnen zelfs in een depressie schieten.

Lees meer "Een verwende chimpansee die zich desgewenst in een gnoe kan veranderen: over Shani Boianjiu en de verveling" »

25 maart 2013

Achtergrond: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu

Altijd maar die oorlog

Het eeuwige volk kent geen angst - Shani BoianjiuWachten is het sleutelwoord in Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu. Wachten op een oorlog die misschien uitbreekt. De oorlog zelf krijgen we in haar boek niet te zien. Die vindt buiten beeld plaats. Met het niet terugkeren van het front wordt rekening gehouden, maar aan wie in de strijd valt wijdt zij weinig woorden. Behalve als Dan, de broer van Avishag, geliefde van Yael, doodgaat:

Eerst was het verhaal dat Dan gewond was aan zijn hoofd, waar Avishag zich natuurlijk zorgen om maakte, toen was het zo dat hij ernstig gewond was aan zijn hoofd, en dat hij in het ziekenhuis lag, maar dat de moeder van Avishag ze dat ze er niet heen mocht, toen was hij per ongeluk in zijn hoofd geschoten, en uiteindelijk, op het laatst, was het verhaal dat hij met een stel klasgenoten naar de telefoonmast was gegaan en dat ze dit of dat meisje hadden gebeld, maar dat ze vervolgens Russische roulette waren gaan spelen omdat niemand opnam. Ik bedoel, niemand behalve de mensen in het dorp hadden bereik, en bijna iedereen was op het feestje van Lea, dat was het punt. Om zes uur de volgende morgen was het zo dat Dan was overleden.Maar ik geloof niet een van die geruchten. Volgens mij is hij gewoon die heuvel op geklommen en heeft hij zich helemaal in zijn eentje een fokking kogel door de kop gejaagd. 

Lees meer "Achtergrond: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu" »

22 maart 2013

Column: Het eeuwige volk kent geen angst - Shani Boianjiu

De wereld ontdekken dankzij de literatuur

Bepakt en bezaktNa afloop van een vergadering lopen we richting station. Omdat nog niet alles gezegd is, zetten we de beraadslagingen voort. Drie op een rij versperren wij de weg voor mensen die meer haast hebben dan wij. Toch voel ik me tekortgedaan als een meisje mij de pas afsnijdt. Nog voor ik ook maar iets kan denken, zie ik het logo op haar rugzak. Het is een merk waar ik tot voor kort nog nooit van gehoord had. Toen ik het tegenkwam in een boek – Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu – dacht ik dat het een merk van daar was. Daar is in dit geval Israël.

'Zodra we gingen zitten en ik mijn Bijbelhuiswerk uit mijn JanSport-rugzak haalde, stortten de meisjes zich allemaal op mij. We hadden allemaal JanSport-rugzakken dat jaar. De mijne was zwart; die van Emuna had een patroon met paarse en gele ruiten. Ze was het enige meisje dat naast me wilde zitten dat jaar, toen Avishag en ik niet meer met elkaar praatten omdat we ruzie hadden over mijn verliefdheid op Dan.’

Niet dus, blijkt als ik thuis op internet zoek. Weer wat geleerd dankzij de literatuur. JanSport is een wereldmerk. Eastpak en Kipling hebben er een concurrent bij.

19 maart 2013

Shani Boianjiu genomineerd voor Sami Rohr Prize voor Joodse literatuur

Shani.BoianjiuZelf word ik er altijd een beetje iebelig van als wat dan ook (een levenswijze, een land, een literatuur), waar dan ook (Israël, Afghanistan, Paleis Noordeinde) wordt opgehangen aan een al te humorloze lezing van welk boek dan ook (Bijbel, Koran, Atlas Shrugged) maar het is ontegenzeglijk waar dat de Joodse literatuur, voor zover er uiteraard zoiets bestaat, ons veel moois heeft opgeleverd: Singer, Levi, Babel, Kafka, Roth en natuurlijk Richard ‘Kinky’ Friedman, die zich weliswaar laat voorstaan op zijn atheïsme, maar ook ooit schreef dat veel van het goede voor de mensheid gedaan werd ‘tussen besnijdenis, waarbij een deel van je pik wordt afgeknipt, en kruisiging, waarbij de hele Jood wordt weggegooid’.

Bij literatuur horen literaire prijzen en de Joodse literatuur heeft de Sami Rohr Prize, die wordt uitgereikt door de Jewish Book Council (de prozarubriek op hun site heet ‘The ProsenPeople - nou vraag ik u) in New York. Eén van de vijf genomineerden voor de prijs is Shani Boianjiu met haar debuut Het eeuwige volk kent geen angst, dat op het moment in de schijnwerpers staat op dit onvolprezen literatuurblog.

Op de site van de JBC wordt zij deze week door middel van een kort interview voorgesteld aan het publiek. Eerder publiceerde JBC al een juichende recensie van het boek.

Ze leverde ook enkele gastbijdragen aan de site. Lees bijvoorbeeld haar interessante stuk over het schrijven in een andere taal dan je moedertaal.

07 maart 2013

Column: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu

Grensverkeer

Als kind woonde ik net aan de andere kant van een grens. Boodschappen deden we aan de Nederlandse kant en dus moesten we elke week wel een keer naar van ons uit gezien de overkant. Om daar te komen passeerden we eerst de grenspost van het land dat we gingen verlaten. Dan reden we ruim een kilometer door niemandsland om vervolgens het andere land binnen te rijden. Mijn grootste angst toen was dat we het ene land wel uit, maar het andere niet in mochten. Dat we eeuwig in dat niemandsland zouden moeten blijven.

Hoewel we negen van de tien keer gewoon door konden rijden – zeker op koude, regenachtige dagen namen de mannen in uniform niet de moeite hun huisje te verlaten en wuifden ze met een slap handje dat we mochten, nee moesten doorrijden – vreesde ik die ene keer dat ze wel naar onze paspoorten zouden vragen. Dat ze wel wilden weten of we iets aan te geven hadden. Niet dat mijn
ouders ooit iets deden dat niet mocht, maar ik kon en kan niet tegen machtsvertoon gericht tegen niemand in het bijzonder maar bedoeld om te intimideren.

Lees meer "Column: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu" »

28 februari 2013

De abstracte machine en de woestijn. Over Boianjiu, Kousbroek en het vuurwapen als symbool.

Toen ik een jaar of 9 was ontmoette ik mijn (nog steeds) beste vriend. Die besmette mij met zijn fascinatie voor vuurwapens. Zijn vader is een jager en zo maakte ik intiem kennis met de mechanieken van, in oplopende volgorde van vuurkracht, de bolletjesbuks van de kermis (mijn vriend is een uitstekend schutter. Zo uitstekend dat hij het ding ooit in de schietkraam van een visdraadje afschoot en mocht houden), het luchtpistool, de 5.5mm diabolobuks, een semi-automatisch karabijn, kaliber .22, een kaliber 16 hagelgeweer en een .270 Winchester reeëndoder.

Lees meer "De abstracte machine en de woestijn. Over Boianjiu, Kousbroek en het vuurwapen als symbool." »

24 februari 2013

Achtergrond: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu

Het is allemaal de schuld van de media, maar niet heus

Als het zo uitkomt, krijgen de media de schuld. Waarvan, dat is lang niet altijd duidelijk. Maar als het zo uitkomt, wordt er ook een beroep op de media gedaan en blijken journalistiek, propaganda, pr en communicatie naadloos in elkaar over te lopen.

Sommigen komen er net te laat achter dat ze ‘gebruikt’ worden. Zelfs wie schrijft kan dat lot treffen.
P.F. Thomése maakt er in Grillroom Jeruzalem af en toe een opmerking over:

'Voor wiens karretje worden wíj gespannen? Wiens of wier ezeltje zullen wij zijn? Onafhankelijke schrijvers wanen wij ons, gedelegeerd door de Literatuur zelve, maar we zijn waarschijnlijk geselecteerd op onze onnozelheid – bruikbare idioten in een al sinds mensenheugenis woedende propagandaoorlog.’ 

Thomése bevindt zich in het goede gezelschap van Anoine Bodar, Jan Siebelink en Rosita Steenbeek in dezelfde propagandaoorlog die ook in Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu woedt.

Lees meer "Achtergrond: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu" »

19 februari 2013

De roman is springlevend: een recensie van Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu

Het-eeuwige-volk-kent-geen-angst-shani-boianjiu-9789041421036-voorkantDe folklore van de literatuurkritiek vereist dat er eens in de zoveel tijd iets dood verklaard wordt. Vaak is dan de kritiek zelf de pineut, maar nog vaker moet de roman het ontgelden.

Want, wees nou eerlijk, wie gaat er nou in deze tijd van piepende apps en boeren die vrouwen zoeken nou nog zes uur met zijn neus in een stapel faxen zitten? Antwoord: een heleboel mensen. Klassieke romans blijven onverminderd in druk en schrijvers blijven onverminderd nieuwe romans produceren. En mensen blijven ze, crisis of geen crisis, kopen. Dat de romans die verkopen dan niet altijd de romans zijn die de schrijvers van de mekkerstukjes graag over de toonbank zouden zien gaan (meestal bedoelen ze overigens hun eigen boeken), dat vind ik, als warm pleitbezorger van het 'moeilijke boek', ook wel eens jammer, maar het is onvoldoende bewijs voor de dood van een genre.
Al het geleuter over de dood van de roman bleek, kortom, telkens precies dat: geleuter.

Lees meer "De roman is springlevend: een recensie van Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu" »

15 februari 2013

Recensie: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu

Het eeuwige volk kent geen angst - Shani BoianjiuEindeloos op de uitkijk

‘Net als film is oorlog voornamelijk wachten’, dat is de laatste zin van Wachten, de Voetnoot van Arnon Grunberg in De Volkskrant van 2 & 3 februari. De zin die eraan voorafgaat is een citaat van een Libanese generaal: ‘Nobody is willing to go to war these days’.
Ook in de dienstplichtige dagen van Yael, Avishag en Lea, de hoofdpersonen in de roman Het eeuwige volk kent geen angst van Shani Boianjiu – is er niemand die zin in oorlog heeft. Maar Israël is een land in permanente staat van paraatheid en dus moeten ook zij – in Israël moeten ook de vrouwen in dienst – voorbereid worden en zijn.

Alleen in het eerste hoofdstuk van Het eeuwige volk kent geen angst leiden Avishag, Yael en Lea nog een onbezorgd meisjesleven. Relatief onbezorgd, want tussen de regels door worden er al verliezen geleden. Na dat eerste hoofdstuk zijn ze rekruten: Lea belandt zeer tegen haar zin aan de grens, waar zij eerst paspoorten van Palestijnen moet controleren; Yael leert mannen schieten die aan het front hun mannetje moeten staan en Avishag houdt de wacht, en dat vaak niet in het vrije veld maar voor een beeldscherm. Dan al beginnen hun levens te kantelen.

Lees meer "Recensie: Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu" »

11 februari 2013

Het eeuwige volk kent geen angst – Shani Boianjiu

Shani BoianjiuHet eeuwige volk kent geen angst  van Shani Boianjiu is, na Treindromen van Denis Johnson, het tweede boek waar De Contrabas de komende tijd in samenwerking met uitgeverij Anthos aandacht aan gaat besteden. In tien stukken, variërend van recensies, achtergrondverhalen en analyses, proberen wij – Chrétien Breukers, Bouke Vlierhuis en Liliane Waanders – door te dringen tot de belevingswereld van Shani Boianjiu.

Zij schreef Het eeuwige volk kent geen angst, een roman over drie dienstplichtige vrouwen – de roman speelt in Israël, het enige land waar ook vrouwen in dienst moeten - die na het vervullen van hun dienstplicht niet in staat zijn om leven en vriendschap op de oude voet voort te zetten. Maar eigenlijk gaat Het eeuwige volk kent geen angst over een land in voortdurende staat van paraatheid en de tol die de burgers daarvoor betalen.

Het debuut van Shani Boianjiu is verre van deprimerend, maar ze heeft, zoals ze zelf toegeeft, een apart gevoel voor humor.

Inmiddels moet Shani Boianjiu behalve vragen over haar boek ook vragen beantwoorden over de actuele situatie in Israel

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën