Hoelang nog, Koenraad, lig je hier?
Wanneer ontwaak je, sta je op, ga je heen?
Wanneer worden je verzen blanker?
En tonen ons Monet met spade in de tuin
en zwarte voiles waaronder we zullen lopen straks,
het knarsen van het grint, de rimmel op onze wangen?
Wanneer, o dichter, geef je ons je arm en spreek je
over onze man die in de aarde rusten zal?
Zeg ons, zie ons: vrouwen, die zullen rouwen,
jij denkt dat Shakespeare om ons lacht,
maar denk aan wat wij zouden zeggen,
als jij er eindelijk eens iets van bakt.
Leg ons spraak in de mond, jij hufter.
We zijn een koor, hoor je?
We zijn er om je zieltogend verstand
als een speer naar het onbegrepene te mikken.
Wij heten: Virgilia, Tamora, en ik, Helga.
Leg je spraak als op een extra kussen,
ik zal het bij me leggen 's nachts.
Maar jij, jij moet opstaan nu en gaan
en als een vrije man door ons verlaten worden.
Koenraad Goudeseune
Beetje uitgekauwd onderwerp. De dichter doet z'n best om het in zo'n origineel mogelijk jasje te steken, maar het zit domweg te krap. Kortom: geforceerd. Geforceerde speelsheid, als het ware. Het is onpersoonlijk. Ik struikel bij de 5e regel en mijn aandacht is in een zucht verdwenen. Het toontje in het gedicht, maakt het gedicht eigenlijk tot een mislukt gedicht. Taal staat hier niet centraal. De nadruk ligt hier teveel op het melodramatische.
Geplaatst door: Martin Berghoef | 28 november 2011 om 21:26
http://94.100.120.36/1271350001-1271400000/1271351501-1271351600/1271351521_4_3gAD_1.jpeg
Geplaatst door: Martinus Benders | 28 november 2011 om 21:43
@ Martinus Benders,
Dude, what's your problem? Vroeger te weinig moedermelk gehad misschien?
Geplaatst door: Martin Berghoef | 28 november 2011 om 21:56
Misschien moet het over het onderwerp, dus dit gedicht, gaan. Nee, niet misschien. Dat moet.
Geplaatst door: Chrétien Breukers | 28 november 2011 om 22:21
Gaat dit gedicht over de poeziekritiek? Het lijkt er sprekend op. Ik sluit me aan bij Martin: er sprankelt niets, loopt moeizaam en boeit voor geen meter.
Het woord 'hufter' detoneert bovendien nogal, maar misschien was dat de bedoeling.
Geplaatst door: Joost van Baalen | 29 november 2011 om 11:18