Foetusvrees

ze ligt met de benen gespreid
in de lucht, die haar koeltjes
bij de lendenen grijpt
op een smetteloze stoel
in een wereld van linoleum

het heeft armpjes waar
geen mouwen aan te passen zijn
het heeft een onnatuurlijk groot hoofd
nog geen geslacht
maar wel een hart

hoe krijg je toch zo een scheepje
met zeil en al die fles in, is niet
de vraag, het is de pijn
die je lijdt
als het eruit komt
het leven dat je leidt
omdat het nooit meer zal verdwijnen

het kan niet schreeuwen in je buik
en wat geen symptomen van gevoel vertoont
wat niet denkt, zichzelf niet vermoedt,
wordt niet gedood, maar afgevoerd
vorm is niet wat mensen maakt

een klein lijfje heeft zich gehecht
aan haar hormonale omhelzing
tegelijk hoort ze het huilen
in een per verjaardag krimpend appartement
met anderhalve slaapkamer
ze hoort de stemmen van vrienden en ouders
ziet de rug van de vader

een hand duikt in haar tussenbeens dilemma
vingers gehuld in latex
waar eerst latex was vergeten
er klinkt een zuigend geluid
botjes, dun als graten
lijken te breken

het huilt niet, zegt ze
en vraagt aan de dokter om een tasje
om het mee te kunnen nemen

 

Daniël Vis

Comments

[Geplaatst door: Nic Castle]

Ik vind deze een beetje zwak. Te descriptief, onsubtiel, te lange zinnen. Dapper onderwerp, maar klungelig uitgevoerd.

Deze dichter kan stukken beter.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

Schrap de strofe met beginregel "het kan niet schreeuwen in je buik" en het gedicht wordt een stuk sterker, minder descriptief. Bij dit thema (curettage, abortus) past weinig subtiliteit, en desondanks, in hoe het gezegd is klinkt toch veel mededogen.