Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

Hoofdmenu

Film Feed

12 september 2013

J.K. Rowling spint off: Harry Potterfilms krijgen ‘vervolg’

Fantastic Beasts and Where To Find ThemNa lang aandringen, stemde J.J. Voskuil toch nog toe. Na het verschijnen van het zevende deel van Het Bureau mocht ik hem interviewen. Ik trok hem over de streep met snoepgoed. Het hielp dat de familie Voskuil thuis was in de stad waar het interview plaats zou vinden. 

Het werd een bijzonder gesprek, al zeg ik het zelf.

Na afloop stuurde ik J.J. Voskuil een brief om hem te bedanken. Bij wijze van plaagstootje stuurde ik het toen - het gesprek vond plaats op 10 december 2001 - net verschenen Fantastic Beasts & Where To Find Them van Newt Scamander [lees: J.K. Rowling] mee.
J.J. Voskuil zag daar de grap wel van in. Hij antwoordde per ommegaande. ‘Hartelijk dank voor uw brief en het aardige boekje dat u daarbij insloot. Op het Bureau zou dat toen ik er nog werkte in de rubriek Fabeldieren geplaatst zijn, een kleine, maar vrolijke rubriek.’

Lees meer "J.K. Rowling spint off: Harry Potterfilms krijgen ‘vervolg’" »

25 juni 2013

Recensie: Mont Ventoux Scala Paradisi - Ariane Greep

Mont Ventoux Scala ParadisiEen berg als trap naar de hemel

Heeft u zich wel eens afgevraagd wat de Mont Ventoux eigenlijk van al dat geklim en geklauter op zijn flanken vindt? Ariane Greep wel. In haar film Mont Ventoux Scala Paradisi is de berg geen lijdend voorwerp, zij voert hem sprekend op. 
De berg is verbaasd over het verlangen van mensen zijn top te bereiken. Niet alleen omdat de berg vindt dat hij overal mooi is. In essentie snapt de berg niets van het verlangen van de mens naar ‘altijd’, naar eeuwig leven, onsterfelijkheid. De berg is zich meer dan de mens bewust van zijn eigen tijdelijkheid.

Dat de Mont Ventoux geassocieerd wordt met fietsen en wielrennen, komt - onder andere - door de Tour de France, die regelmatig - niet elk jaar, maar dit jaar wel: op 14 juli (de nationale feestdag) - voor lawaai op de weg naar boven zorgt. In Mont Ventoux Scala Paradisi wordt gefietst en er komen wielrenners in voor, maar het is geen film over wielrennen. Mont Ventoux Scala Paradisi is een film over doelen stellen en trouw zijn aan wie en wat dierbaar is, maar vooral over het leven (en dus ook over de dood). Ariane Greep vertelt vier verhalen, die allemaal op 1912 meter hoogte eindigen: op de top dus van de kale berg.

Lees meer "Recensie: Mont Ventoux Scala Paradisi - Ariane Greep" »

17 juni 2013

Sunken Garden: componist (Michel van der Aa) zkt. schrijver (David Mitchell)

David Mitchell en Michel van der AaIk heb er totaal geen verstand van en ik ben er ook nog nooit naar toe geweest. Maar soms lees ik iets over een opera en dan denk ik: die wil ik zien (waar tot nu toe om verschillende redenen dus nog nooit daadwerkelijk van gekomen is). De vorige keer dat me dat overkwam was bij After Life. Ik had de film van Hirokazu Kore-Eda gezien - waarin mensen direct na hun dood één herinnering moeten kiezen waar ze het verder mee moeten doen - en was daar mede door mijn belangstelling voor geheugen, herinneren en vergeten maar vooral door de kwaliteiten van Kore-Eda, zeer door geraakt.

De opera van Michel van der Aa, waarvoor Hirokazu Kore-Eda het libretto schreef, zag ik nooit. Maar gelukkig heb ik het bijbehorende boekje, uitgegeven door De Nederlandse Opera, wel. Dat boekje laat niet zozeer zien wat er bij een opera allemaal komt kijken, maar geeft vooral een indruk van de associatieve geest van Michel van der Aa - ook bekend van de minuten-opera’s in De wereld draait door. En het bevat veel achtergrondmateriaal over eerder werk van Van der Aa en de films van Kore-Eda. En er staat een kleine verzameling teksten in over het geheugen en de dood. Paul Auster (Vergetelheid), Emily Dickinson (Because I could not stop for Death), Arthur Rimbaud (L’Éternité) zijn vertegenwoordigd, maar ook Douwe Draaisma (Onze intiemste metgezel), zeer deskundig als het gaat om de werking van het geheugen, leverde een bijdrage. Dat boekje vervangt de opera niet… maar het is wel een heel mooi boekje. 

Lees meer "Sunken Garden: componist (Michel van der Aa) zkt. schrijver (David Mitchell)" »

07 juni 2013

Sally Potter citeert T.S. Eliot in Ginger & Rosa

Ginger & Rosa - Sally PotterWaarom de film begint met de paddestoel die groeit nadat de bom gegooid is, laat zich  niet meteen raden. Dat er precies op dat moment in Londen twee meisjes geboren worden - Ginger & Rosa - zegt ook nog niet alles. Maar al heel snel wordt duidelijk - Sally Potter springt van 1945 naar 1962, wat een heleboel vertelwerk scheelt - dat tenminste één van die twee meisjes oprecht begaan is met het lot van de wereld. Ginger is een meisje dat dicht en actie voert voor een betere wereld.

Haar dichtende voorbeeld is T.S. Eliot. Zijn Selected Poems ligt op haar nachtkastje. En die ene zin uit dat gedicht dat zo goed past bij de mengeling van angst en verontwaardiging die haar drijft, zit in de film: ‘zo eindigt de wereld, niet met een knal…’

Toen The Hollow Men in 1925 verscheen, was er nog geen sprake van een atoombom. Het einde van het gedicht verwijst naar het einde van Guy Fawkes, beramer van ‘the Gunpowder Plot’.

Lees meer "Sally Potter citeert T.S. Eliot in Ginger & Rosa" »

22 mei 2013

Stephane Kaas wint Jan Hanlo Essayprijs voor het beste filmessay

Wie kent niet de verleiding om ondanks een to-do-lijstje waarop sowieso al teveel taken voor één dag staan – of misschien juist daarom – te vluchten in de afleiding die internet biedt. Stephane Kaas in ieder geval wel. Hij laat volledig gaan en surft zich wijs dankzij een snelle rondgang lang meer en minder informatieve sites. Zijn film To-do-lijst is een wervelende montage van beelden geplukt van die sites, voorzien van hoopvol edoch ironisch commentaar.

Juryvoorzitter BarBara Hanlo – achternicht van de naamgever van de prijs – verwoordde het zo: ‘Het filmessay van Stephane Kaas is een dynamische donderspeech. Het lijkt op een pleidooi om je stuurloos te begeven in een onbekende wereld die dankzij sociale media aan je voeten ligt. Maar de bevlogenheid van de maker heeft iets verraderlijks, evenals de sociale media zelf, zodat je je steeds moet afvragen: wat is mijn eigen benul van de dingen en wat wordt mij opgedrongen?’

Want dat was het thema: ‘Mijn benul. Benul is het eerste besef van expressie. Het is eerlijk.' Woorden van Jan Hanlo uit Mijn benul.

Ook genomineerd waren: Composition in Color van Pépé Smit en Harm van den Berg en A Room of One’s Own van Hee-Seung Choi .

In totaal werden er meer dan twintig filmessays ingestuurd. Onder de inzenders zat niet één amateur. Alle deelnemers zijn professionals of professional-in-opleiding.

  

14 mei 2013

Hannah Arendt: van de film, via de brieven en de filosofie (v.v.) naar de poëzie

Hannah Arendt - FilmafficheDat zoeken we op - waarbij ‘we’ niet anders dan als burgerlijk enkelvoud opgevat dient te worden - dacht ik toen ik Hannah Arendt in Hannah Arendt, de film van Margarethe von Trotta, zag wandelen met Martin Heidegger en hoorde refereren aan een brief waarin ze hem op zijn nazisympathieën had aangesproken. Ik kon dat denken, wetende dat de briefwisseling Brieven en andere getuigenissen 1925tot 1975 al heel lang klaarligt om gelezen te worden. 

Thuisgekomen zocht ik maar vond niet. In de hoop dat internet uitkomst zou bieden, zocht ik daar verder. Ook daar vond ik niet wat ik zocht, maar net zoals ik in het brievenboek van alles vond waar ik niet naar op zoek was maar me vervolgens wel van andere bezigheden afhield, vond ik op internet iets dat niet alleen het niet-vinden van die brief verklaarde, maar ook waarschuwde voor al trekken van al te voorbarige conclusies na het lezen van de brieven die er wel zijn.

Ik vond een essay van Hans Achterhuis uit 2003: Een filosofische liefdesaffaire?: de briefwisseling tussen Heidegger en Arendt. Achterhuis, een Arendt-fan, veegt in zijn beschouwing de vloer aan met mensen die menen dat het mogelijk is om vanuit de brieven die voor privégebruik bestemd waren - Arendt en Heidegger zouden volgens hem nooit akkoord zijn gegaan met publicatie - zinnige dingen te zeggen over de beïnvloeding van de opvattingen en filosofie van Arendt door haar leermeester Heidegger.

Lees meer "Hannah Arendt: van de film, via de brieven en de filosofie (v.v.) naar de poëzie" »

24 april 2013

Boven is het stil, de film voor wie het boek kent

Gebrand Bakker - Boven is het stilOp de dag dat ik de film zag, ben ik in het boek begonnen. De volgende dag had ik het uit en begreep ik de film beter. Ik begreep dat Nanouk Leopold door het rigoureus wegsnijden van verhaallijnen niet alleen het perspectief heeft verlegd, maar ook noodoplossingen heeft moeten zoeken. Maar ik begreep niet waarom ze toen ze moest kiezen om één Henk een andere naam te geven in mijn optiek de verkeerde Henk Geert noemde.

Boven is het stil gaat over een man die als jongen na de dood van zijn tweelingbroer door  zijn vader gedwongen wordt om zijn studie af te breken en terug te komen naar de boerderij om op termijn zijn vader op te volgen. 

In het boek dat Gerbrand Bakker schreef, ligt onder alles wat Helmer (niet) denkt en (niet) doet, het pogen om de vanzelfsprekende twee-eenheid waaraan met de dood van zijn tweelingbroer Henk abrupt een einde is gekomen te herstellen. 
In de film van Nanouk Leopold is Helmer een man die door de aanwezigheid van een dominante vader gedwongen is zijn leven uit te stellen.Boek en film beginnen met het naar boven doen van vader, waarna de boerderij stukje bij beetje door Helmer in bezit genomen kan worden. Vanaf dat moment begint bij Nanouk Leopold Helmers zoektocht naar zijn (seksuele) identiteit. In het interview dat in de persmap zit, zegt Nanouk Leopold:  

Lees meer "Boven is het stil, de film voor wie het boek kent" »

20 april 2013

Boven is het stil: de film voor wie het boek nog niet gelezen heeft

Boven is het stil - Gerbrand BakkerMijn streven was om zoveel mogelijk van niets te weten. Ik had het boek niet gelezen. De trailer niet gezien. De persmap ongeopend in mijn tas gestopt. Het enige dat ik wist, was die eerste zin: ‘Ik heb vader naar boven gedaan.’ Een zin die geen roman meer nodig heeft. Een zin die zelf al genoeg te zeggen heeft. In mijn hoofd ontstonden meteen na het verschijnen van het boek de meest fantastische verhalen op basis van die eerste zin. Toen ik ook alweer jaren geleden in de krant dat bericht las over die broer die vier jaar dood in zijn kamer lag, terwijl elders in het huis twee broers en twee zussen leefden alsof er niets aan de hand was, moest ik onmiddellijk aan die zin denken. 

‘Ik heb vader naar boven gedaan.’ Ik vermoedde praktische redenen, een verlangen om niet voortdurend op de vingers gekeken en terecht gewezen te worden en de wens om te leven. Waarom zou je vader anders naar boven doen. Dat vader niet meer in staat was om zelf weer naar beneden te komen, sprak vanzelf. Anders zou het naar boven doen geen zin hebben.

Lees meer "Boven is het stil: de film voor wie het boek nog niet gelezen heeft" »

19 april 2013

Henk

Boven is het stil - Gerbrand Bakker, Nanouk LeopoldHeel lang heette het boek dat Gerbrand Bakker aan het schrijven was Henk. Maar een boek dat Henk heet, verkoopt niet, ook niet als die titel de lading dekt.

The Twin heet het boek in het Engels. In het Engels is Henk niet helemaal verdwenen. In het Engels is er tenminste nog het vermoeden van een henk.

In de film heet Henk Geert, omdat niet iedereen in een film Henk kan heten. In de film was de naam al vergeven aan de ‘knecht’, terwijl die in het boek Henk heet vanwege Henk.

  

13 april 2013

Recensie: Buster Keaton lacht nooit: Arnon Grunberg over film – Arnon Grunberg

Meekijken gewenst

Buster Keaton lacht nooit - Arnon GrunbergArnon Grunberg schrijft al sinds 1995 voor NRC Handelsblad stukken die een film als vertrekpunt hebben. Recensies zijn het echter allerminst. In zijn analyses met semisociologische inslag staan niet zozeer de films en oeuvres centraal, maar het wereldbeeld van de makers en de relatie tussen hun verbeelde kijk op de wereld en de realiteit.

Het grote voorbeeld van Arnon Grunberg als het gaat over schrijven over film is Pauline Kael, filmcritica van achtereenvolgens The New Yorker, The New Republic en radiostation KPFA. Aan haar wijdde hij in De troost van de slapstick: essays het stuk Heb ik me geamuseerd?: wat is er nodig om films te maken en recensies te schrijven. 

Hij besluit het essay waarin hij de wijze van schrijven van Pauline Kael ontleedt – ooit onderstreepte ik de volgende zin over haar in een studieboek: ‘Meer in het algemeen merkt Kael op dat het “vakmanschap” van een regisseur nooit een doorslaggevend criterium kan zijn bij de beoordeling van films’ – met de volgende complimenteuze passage:

Lees meer "Recensie: Buster Keaton lacht nooit: Arnon Grunberg over film – Arnon Grunberg" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën