voor Sergey Yesenin
Hij wilde langs de verbrokkelde kusten schrijven,
met een reuzenpen de grenzen van het al te benauwde
omploegen, tafelen met wilde zwijnen, gedreven door
dezelfde tirannieke waanzin die Van Gogh verpulverde,
Nietzsche vermaalde, Strindberg openhaalde of Goethe
bedekt deed voortslepen, met zijn dikke benen in een
lus achter een schuimbekkend paard. Deze wankele heren
dachten vanuit de zegenrijke toekomst en zij lieten de
gifslangogen meer denken dat zij hen verbrandden, stuk
voor stuk stoere helden als de blinde Simson tussen de
koude zuilen van het ingevreten ongeluk. Zijn basis lag
in duigen, had nooit bestaan. Wie kon van zo ver terug
nog weten, wie wist van de verborgen brug naar een
eeuwige vrouw, hij was de grootste woede nabij, die
woede waar zijn onderdanige voorvaderen een gebed
voor deden om het maar te bezweren, af te troeven.
Hij zwoer zijn vervloekte onmacht af, wat er van hem
zal resten, daar heeft hij nooit van gedroomd, o nee,
hij gooide alle registers open! Het is slechts
catastrofale overgave, zoals die Griekse goden, maar
dan volkomen uitgekleed en in de pijnlijke stenenregen
van het matte gepeupel. Niet zijn meelijwekkende gekte,
maar hun haatdragende gekte deed hem zwichten, hun valse
hang naar debiele orde en gezag, de dodelijke strop die
hij omdeed, hebben zij voor hem gemaakt, vezel voor vezel,
tergend minuscuul, als roofzuchtige ratten onder hun
hooghartige gelaat van broeiend stilzwijgen.
Geen slok meer die hem doet opwekken, noch
de natte poes van een Russische prinses.
Joanan Rutgers

Licht ontregelende slotregel, en dat was het.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 24 februari 2011 om 21:48
Ik vind de aanzet en het idee mooi en hoewel ik wat moeite heb met alle namedropping begint het gedicht sterk. Vanaf "Niet zijn meelijwekkende gekte" ontspoort het gedicht wat mij betreft. Dat op de eerste gekte direct nog een gekte volgt vind ik niet sterk. Het woord 'debiel' breekt de hele sfeer aan stukken, had evengoed weggelaten kunnen worden en dan had de zin niets aan zeggingskracht ingeboet. Ook het woord 'dodelijk'is compleet overbodig. Hoewel niet helemaal af, toch in aanzet mooi een mooi gedicht.
Geplaatst door: Lammert Voos | 24 februari 2011 om 21:53
Een foutje is snel gemaakt. Een ´mooi´teveel.
Geplaatst door: Lammert Voos | 24 februari 2011 om 21:55
Ik ga een Harry doen. "Hij wilde langs de verbrokkelde kusten schrijven," - daar stáát dus, dat hij langs die kusten wil schrijven, niet dat hij aan de rand tussen water en strand, daar, aan de rand van de zee dus, wil schrijven. Langs de kust schrijven is wat anders, maar wat?
Geplaatst door: Chrétien Breukers | 24 februari 2011 om 22:07
Lijkt me eerder een 'Thies': Thies de Letter-lijker. ;-)
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 24 februari 2011 om 22:18
Nietzsche weer eens verkeerd gespeld. Dan kan ik niet verder lezen...
Geplaatst door: Cornelis van der Wal | 25 februari 2011 om 00:28
Is het wellicht een idee dat de buitengewoon opmerkzame redactie van deze illustroire rubriek de foutief gespelde filosofennaam, hierboven terecht opgemerkt, in dit werkje corrigeert???
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 28 februari 2011 om 15:06
@ Redactie. Oké, goed gedaan.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 28 februari 2011 om 17:43