Hij ziet het licht van de slakkenberg
van de jaknikker die stil getuigt
van het restant van zijn dagelijks werk
totdat hij verdwijnt in het zwarte gat
met een gezicht dat zich vol modder
lacht zoals het eens was bevuild
met het glanzend kolenzwart van
zijn leven onder de grond
En in zijn zelfverkozen lijden
met een hoofd dat pijnlijk bonkt
de longen vol met lood en zuur
verspeelt hij zijn laatste krachten
tussen ramptoeristen met gele vlaggen
en weet hij diep onder de kasseien
het heilig vuur van de donkere gang
waar hij naar terugverlangt
Harmen Malderik

Parijs-Roubaix is toch wel veel spannender dan wat zich hieruit lezen laat.
Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven | 07 november 2011 om 01:09
Een jaknikker bij een kolenmijn? Ach, ik heb er ook geen verstand van.
Geplaatst door: Jacob van Schaijk | 07 november 2011 om 08:58
Doet me denken aan 'Opkomst en Ondergang van de Zwarte Trui' van Bob den Uyl. Gaat over wielerwedstrijden in mijnschachten.
Geplaatst door: Joost van Baalen | 07 november 2011 om 10:27
In prachtige woorden beschrijft Maalderik het terugverlangen van een ploeterende wielrenner naar de romantiek van de mijngang. Zou die wielrenner echt bestaan (hebben)?
Geplaatst door: Paul van de Wiel | 07 november 2011 om 13:56