De dagen zijn van koffie
en van brood.
Wat rest is stilletjes
naar onkruid zitten kijken.
De leegstand groeit.
In al je huizen heb ik woorden
op een tree gezet. Ze staan daar
als een meester. Dus moeder
schop je schoenen nu maar weg
-de hielen waren toch al slecht –
en luister:
je dood is in een sprookje neergezet.
Maarten Embrechts

Mooi 'Endspiel'. Zo weinig mogelijk woorden
rond een oeroud thema. Geen aanstellerige
'nieuwe zakken'. Wat wil een (romantische?) poëzielezer nu nog meer?
Geplaatst door: tedje wacht | 07 september 2011 om 19:31
Gewoon een mooi, eenvoudig gedicht. Maar zeker niet oppervlakkig. Hou ik van.
Geplaatst door: Jacob van Schaijk | 07 september 2011 om 21:04
Niet zo'n slecht gedicht volgens mij. Goeie titel ook wel. Zo lees ik ze in ieder geval niet met tegenzin. Met gewone woorden kaal en sober iets nieuws proberen te zeggen. Of liever proberen op te roepen. Ja dat is de kunst.
En in de eerste strofe lukt het enigszins (hoewel ik van zitten gaan had gemaakt). Maar verderop wordt het verhaal tezeer ingevuld met dode moeders en sprookjes. Die schoenen op de trap hadden voldoende moeten zijn.
Het gaat meestal fout als een gedicht de invullerige kant op gaat. Zelfs bij een oeroud thema.
Geplaatst door: buigt | 07 september 2011 om 21:32
Mooi!
Geplaatst door: Angelika | 07 september 2011 om 21:56
"In al je huizen heb ik woorden
op een tree gezet." Prachtzin.
(Dit was een aardige Turing-inzending geweest;-)
Geplaatst door: Arjan Keene | 07 september 2011 om 21:57
met zo weinig woorden, iets mooi's verwoorden!
"Het leven mag een kink in de kabel opleveren maar de liefde stelt je in staat tot doorgaan."
Geplaatst door: Rim Sartori | 08 september 2011 om 09:15
Goed.
Geplaatst door: Inkwith Barubador | 08 september 2011 om 10:23
Herkenbaar, ingetogen en ijzersterk. Puike poezie.
Geplaatst door: Kees Klok | 08 september 2011 om 15:14
vind ik ook heel mooi
Geplaatst door: ingrid strobbe | 09 september 2011 om 11:39
Bedankt voor jullie bemoedigende commentaar.
Geplaatst door: Maarten Embrechts | 09 september 2011 om 13:10
Mooi gedicht... Inhoudelijk zit er ondanks dat het uit weinig woorden bestaat, heel veel in volgens mij, en daar houd ik van.
Alleen de zin "naar onkruid zitten kijken", vind ik vreselijk. Het voelt aan alsof het teveel in klank contrasteert met de rest van de regels.
Geplaatst door: Malakh | 09 september 2011 om 19:14
Fraai, inderdaad Maarten. Betoverend. Dat is het woord dat me te binnen schiet. Het zitten/kijken ja, daar had ik wel even zoiets van oei, maar het is een 'peanut'. En dat geldt eveneens voor: weg/slecht/neergezet. De klank daar trekt me enigszins van de inhoud weg. En Buigt heeft hier wel een punt. Het stapelt iets. Het had nog kaler gemogen. Schrappen echter zou ik ook niet. Het is dan toch net alsof je iets van de betovering afknabbelt.
Geplaatst door: Lilian Caessens | 09 september 2011 om 19:51
Vind dit een goed gedicht. Eenvoud gemengd met mysterie. Mooi!
Compliment.
groet
Geplaatst door: Marco | 10 september 2011 om 21:07